Δεν υπάρχουν πολλά άρθρα για τους Grave Pleasures που να μην αναφέρεται το όνομα των Beastmilk (ο πρόδρομος του σχήματος πριν τη φυγή του Johan Snell). Αυτό γίνεται χωρίς καμία υποτίμηση για τη μπάντα, απλώς οι τεράστιες προσδοκίες που δημιούργησε το φανταστικό άλμπουμ των Beastmilk δεν εκπληρώθηκαν από τα δυο, αξιόλογα κατά τα άλλα, άλμπουμ των Grave Pleasures. Έχοντας περάσει έξι χρόνια πλέον από το "Motherblood" πολλοί αναρωτιόντουσαν για το μέλλον της μπάντας, αλλά τον Ιανουάριο οι Grave Pleasures ανακοίνωσαν τον νέο τους δίσκο με τίτλο "Plagueboys", ο οποίος θα είναι διαθέσιμος στις 21 Απριλίου από την Century Media Records, ενώ κοινοποίησαν και το πρώτο, εξαιρετικό, single από αυτόν με τίτλο "Society Of Spectres".

Οι πολλές και αξιόλογες κυκλοφορίες φέρνουν φυσιολογικά μαζί τους και τα αντίστοιχου επιπέδου κομμάτια. Φυσικά στην εποχή του streaming υπάρχουν πολλές μπάντες που εστιάζουν κυρίως στα κομμάτια και όχι στο σύνολο αφού πλέον το ενδιαφέρον του ακροατή αποσπάται πολύ εύκολα. Αν συνυπολογίσει κανείς και τα πολλά singles, Eps που κυκλοφορούν οι περισσότερες μπάντες για να μένουν στην «επικαιρότητα» ή να έχουν δικαιολογία για κάποιες συναυλίες, χάνεται εύκολα η μπάλα. Φέτος όμως ένα είναι το κομμάτι που ξεχώρισα από το πρώτο άκουσμα , δεν το ξεπέρασε κανένα και χαρακτήρισε τη μουσική χρονιά μου. Αυτό δεν είναι άλλο από το “I Love You” των Fontaines D.C. το οποίο, όπως και ο δίσκος που περιέχεται, φανέρωσε τη μεγάλη ηχητική και συνθετική εξέλιξη του συγκροτήματος. Επειδή όμως η κλασσική μου καθιερωμένη λίστα περιλαμβάνει είκοσι κομμάτια, αυτά είναι τα άλλα 19 κομμάτια που έμειναν στο repeat.

20. Wovenhand - Dead Dead Beat

19. Slipknot - The Dying Song (Time To Sing)

18. The Ninth Wave - What Makes You a Man

17. True Faith - Running Away

16. Vandal Moon - Sweet Disaster

15. The Soft Moon - Become The Lies

14. Editors - Heart Attack

13. Opened Paradise - Empire Of Heathens

12. Yeah Yeah Yeahs - Spitting Off the Edge of the World

11. Preoccupations - Ricochet

10. Mammock - Boiling Frog

09. Parkway Drive – Darker Still

08. The Halo Effect - In Broken Trust

07. Crows - Room 156

06. The Black Capes - Apathy

05. October Burns Black - Regress

04. Amorphis - On The Dark Waters

03. Crying Vessel - It's So Strange

02. White Lies - I Don't Want To Go To Mars

01. Fontaines D.C. - I Love You

Πριν από τρία χρόνια έγραφα για το ντεμπούτο των The Murder Capital με τίτλο "When I Have Fears", ότι αυτό φανερώνει ένα σχήμα με πολλές προοπτικές για το μέλλον. Τελικά μάλλον το είχα αδικήσει στη λίστα μου με τα καλύτερα της χρονιάς μιας και τρία χρόνια μετά είναι ίσως το άλμπουμ από το 2019 που ακούω ακόμα τις περισσότερες φορές. Ο δεύτερος δίσκος τους, ο οποίος ονομάζεται "Gigi's Recovery", κυκλοφόρησε στις 20 Ιανουαρίου από την Human Season και με κομμάτια όπως το "Return My Head" έχουν βάλει γερή υποψηφιότητα η δουλειά τους αυτή να είναι στο τέλος μέσα στα καλύτερα της χρονιάς.

Τους πρώτους μήνες της χρονιάς που πέρασε ήμουν σχετικά απογοητευμένος αφού δεν είχα εντοπίσει πολλές δουλειές να με ενθουσιάσουν. Ακόμα και δουλειές από αγαπημένα σχήματα όπως οι The Soft Moon και οι Interpol δεν ανταποκρίθηκαν στις προσδοκίες μου. Στο τέλος όμως της χρονιάς είχα ακριβώς το αντίθετο συναίσθημα. Όταν έπρεπε να επιλέξω την πρώτη δεκάδα, το αρχικό σχόλιο που ήθελα να γράψω ήταν ότι το 2022 δεν είχε έναν δίσκο της χρονιάς για το POEt'S SOUND αλλά οκτώ, μιας και αυτά άλλαζαν συνέχεια στο κεφάλι μου. 

Όμως ο δίσκος των Crows με κέρδισε λίγο περισσότερο λόγω ηχητικής κατεύθυνσης, εξέλιξης αλλά και δυναμικής αφού δείχνουν να έχουν τις καλύτερες προοπτικές για το μέλλον. Ανάλογες προοπτικές εντοπίζονται και σε άλλες μπάντες όπως οι The Mysterines που αναμένω να "μεγαλώσουν" πολύ περισσότερα εμπορικά τον επόμενο καιρό. Συνολικά όμως αποτελεί μια λίστα που πλέον μπορώ να πω ότι πρόκειται για μια από τις κορυφαίες μου των τελευταίων χρόνων. 

Σχεδόν όλα τα άλμπουμ αυτής της δεκάδας κάποια στιγμή τα σκέφτηκα και για την πρώτη δεκάδα. Το 2022 ήταν μια πολύ καλή δισκογραφική με πολλές αξιόλογες δουλειές για όλα τα μουσικά γούστα και το ίδιο ισχύει και για την ελληνική σκηνή (αλλά αυτό θα το αναλύσω σε άλλη ανάρτηση). Τα περισσότερα από τα παρακάτω ήταν αρκετά αναμενόμενα για εμένα αλλά με περίμεναν και μερικές πολύ ευχάριστες μουσικά εκπλήξεις.