Οι Sonic Jesus κυκλοφόρησαν πέρσι τον δεύτερο δίσκο τους, ο οποίος αποτέλεσε έναν από τους κορυφαίους του 2017 για το POEt'S SOUND. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Grace", εδώ. Στις 30 Νοεμβρίου οι Ιταλοί θα κυκλοφορήσουν το "Memories", από την νέα δισκογραφική εταιρία του Tiziano Veronese - τη Sonic Jesus Records, το οποίο συγκεντρώνει υλικό της μπάντας από το 2010 μέχρι το 2015. Η κυκλοφορία αυτή όμως, αποτελεί κάτι παραπάνω από μια συλλογή από b-sides, demos και out-takes αφού φανερώνει την ηχητική εξέλιξη της μπάντας μέχρι και σήμερα. Παρακάτω μπορείτε να ακούσετε το πρώτο κομμάτι που έκαναν γνωστό οι Sonic Jesus, με τίτλο "The Klas", από την επερχόμενη δουλειά τους.

Η Δανία τα τελευταία χρόνια αποτελεί τη χώρα που τροφοδοτεί την post-punk σκηνή με όλο και περισσότερα συγκροτήματα. Είναι αλήθεια όμως ότι ο μουσικός κόσμος δεν χρειάζεται πολλές περισσότερες κόπιες των Iceage. Οι The Love Coffin είναι μια νέα μπάντα από την Κοπεγχάγη, που είχε στο ενεργητικό της, δυο EPs μέχρι σήμερα. Το δεύτερο από αυτά, ήταν και αυτό από το οποίο τους έμαθα και με έκανε να περιμένω με ιδιαίτερη ανυπομονησία το ντεμπούτο τους, το οποίο κυκλοφόρησε φέτος, στις 28 Σεπτεμβρίου, από τις Bad Afro Records και Third Coming Records. Αυτό που ξεχωρίζει τους Δανούς και τον πρώτο τους δίσκο, είναι ότι απευθύνονται τόσο στους φίλους του 80s post-punk ήχου, αλλά και ίσως περισσότερο σε αυτούς της 90s alternative rock σκηνής. Οι The Love Coffin μόλις μας παρέδωσαν το ντεμπούτο της χρονιάς...

Οι IDLES επέστρεψαν δισκογραφικά μόλις ένα χρόνο μετά το ντεμπούτο τους, το οποίο απασχόλησε μεγάλη μερίδα του μουσικού τύπου. Το "Brutalism" δικαίως βρέθηκε σε αρκετές λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ του 2017, ενώ το "Mother" ήταν το κομμάτι που ξεχώρισε από αυτό και αναμφίβολα αποτέλεσε ένα από τα κομμάτια της χρονιάς. Πέρα από τον ιδιαίτερο hardcore punk/ post-punk ήχο του, το σχήμα βασίστηκε σε έναν πολιτικοποιημένο λόγο που το βοήθησε να χαρακτηριστεί ως μια βασική μουσική πρόταση της post - Brexit Αγγλίας. Αυτό συνεχίζεται και στο νέο τους άλμπουμ, το "Joy As An Act Of Resistance", το οποίο κυκλοφόρησε στα τέλη του φετινού Αυγούστου.

Πλέον όμως το σχήμα μπορεί να συνδεθεί και να αποτελέσει τη φωνή όλου του κόσμου, μιας και το πολιτικό, αλλά και το κοινωνικό του, μήνυμα δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στο Νησί. Το στιχουργικό κομμάτι είναι σίγουρα το δυνατό χαρτί των IDLES. Αλλά πέρα από τα πολιτικά θέματα, όπως το Brexit και το μεταναστευτικό, ο δίσκος έχει και έναν σκληρό προσωπικό χαρακτήρα.

Μπορεί το "Brutalism" να ήρθε μετά τον χαμό της μητέρας του τραγουδιστή Joe Talbot, αλλά το "Joy As An Act Of Resistance" γράφτηκε μετά τον θάνατο της κόρης του. Έτσι κομμάτια όπως το "June" αποτελούν ένα πολύ δύσκολο άκουσμα, με τον Talbot να "χρησιμοποιεί" τη μουσική ως ένα καθαρτικό μέσο. Όλος ο δυναμισμός και η οργή που έβγαλε το γκρουπ στο ντεμπούτο του, δηλώνουν παρών και στη νέα τους προσπάθεια. 

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και πιο "ελαφριές" στιγμές, όπως στο εξαιρετικό single "Danny Nedelko", το οποίο αποτελεί ότι πλησιέστερο έχουν γράψει οι IDLES σε ποπ κομμάτι. Από την πρώτη ακρόαση κιόλας, είχα κολλήσει με το "Samaritans" που πραγματεύεται τη σύγχρονη ψευτο - αρρενωπότητα. Συνολικά όμως, από το ωμό "Colossus" και το σαρκαστικό "Never Fight A Man With A Perm", μέχρι το λυτρωτικό κλείσιμο του "Rottweiler", το συγκρότημα καταφέρνει να έχει τον ακροατή καθηλωμένο για τα 40 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος. Το "Joy As An Act Of Resistance" λειτουργεί ακριβώς όπως υποδηλώνει ο τίτλος του και αποδεικνύει γιατί η εποχή μας χρειάζεται μπάντες σαν τους IDLES.

Βαθμολογία: 8 / 10

Τον προηγούμενο μήνα οι White Lies ανακοίνωσαν ότι ο πέμπτος δίσκος της καριέρας τους, θα κυκλοφορήσει την 1η Φεβρουαρίου 2019 από την PIAS Recordings. Τότε αποκάλυψαν και το πρώτο κομμάτι από την επερχόμενη δουλειά τους - το "Time To Give". Το "Believe It" αποτελεί το δεύτερο single από το "FIVE", το οποίο ήταν και το πρώτο κομμάτι που είχαν κάνει γνωστό οι White Lies στις πρόσφατες ζωντανές τους εμφανίσεις. Μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω:

Έχουν περάσει δεκαέξι χρόνια από τότε που οι Interpol συγκλόνιζαν τον μουσικό κόσμο με το ντεμπούτο τους "Turn On the Bright Lights". Πολλά έχουν αλλάξει μέχρι σήμερα, όσο αφορά τον ήχο που αναβίωσαν, αλλά και την ίδια την μπάντα. Μετά το 2010, τον ομώνυμο δίσκο τους και την αποχώρηση του μπασίστα Carlos Dengler, οι Interpol έπρεπε να βρουν καινούριες ισορροπίες. Μάλιστα το "El Pintor" αποτέλεσε το καλύτερο τους άλμπουμ μετά από το "Antics", που κυκλοφόρησε δέκα χρόνια πριν από εκείνο, και ένα από τα κορυφαία του 2014 για αυτό το blog. 

H πρώτη και ίσως και πιο σημαντική αλλαγή που έκαναν για το "Marauder", ήταν ότι αφέθηκαν στα χέρια του Dave Fridmann για την παραγωγή του δίσκου. Ο τελευταίος προσπάθησε να τους ηχογραφήσει με τέτοιο τρόπο, ώστε να πετύχει έναν πιο ζωντανό ήχο της μπάντας και το τελικό αποτέλεσμα να ακούγεται όσο πιο ωμό και λιγότερο επεξεργασμένο γίνεται. Αυτό δίνει ένα πιο ζεστή αίσθηση, αλλά παράλληλα φαίνεται ότι δεν λειτουργεί σε μερικά σημεία του άλμπουμ, όπως στο κομμάτι "Number 10", που πασχίζεις να καταλάβεις την μελωδία κάτω από το θόρυβο. Επίσης το μπάσο είναι ανύπαρκτο στο μεγαλύτερο μέρος του άλμπουμ, αλλά και γενικότερα η παραγωγή, όσο και να προσφέρει μια φρέσκια πνοή στον ήχο του γκρουπ, δεν βοηθάει το πολύ καλό υλικό του δίσκου.

Όπως και με την παραγωγή, οι Interpol δεν φοβούνται να δοκιμάσουν νέα πράγματα. Δεν είναι ότι έχουμε κάποια δραματική αλλαγή στον ήχο τους, αλλά οι συνθέσεις τους είναι πιο "απλωμένες" με μια πιο χαλαρή διάθεση που δεν βιάζονται να κορυφωθούν ή σε άλλες περιπτώσεις δεν κορυφώνονται ποτέ. Θέλοντας μάλλον να δείξουν αυτό, επέλεξαν το "If You Really Love Nothing" για δεύτερο single του άλμπουμ. Αυτή η πιο "ελαφριά" προσέγγισή τους, είναι εμφανής σε κομμάτια όπως τα "Complications" και "Surveillance". Στον αντίποδα το πρώτο single "The Rover", που έγινε αμέσως ένα από τα αγαπημένα μου, και το "Number 10" αποτελούν τα πιο άμεσα ροκ κομμάτια του δίσκου. Η καλύτερη στιγμή του "Marauder" έρχεται με το "Flight Of Fancy", ένα εξαιρετικό κομμάτι που όμως ξεχωρίζει κυρίως λόγω του κιθαριστικού κλεισίματός του. Την ίδια λογική ακολουθούν και τα "Stay In Touch" και "Mountain Child". Ο δίσκος κιθαριστικά αποτελεί μια από τις κορυφαίες δουλειές του Daniel Kessler και θα έλεγα ότι είναι ο δίσκος του.

Αντί να τους πιάσει νοσταλγία από την επετειακή περιοδεία τους για το "Turn On The Bright Lights" ή από το βιβλίο "Meet Me In The Bathroom", για τους Interpol και τη μουσική σκηνή της Νέας Υόρκης, της Lizzy Goldman, το σχήμα συνεχίζει να κοιτάει μπροστά και καταφέρνει να είναι από τα λίγα που έχουν επιβιώσει από τη μουσική σκηνή της πόλης στις αρχές των 00s και πάντα να παραμένει επίκαιρο. Παρά τα όποια ελαττώματα του, το "Marauder" αποτελεί ένα πολύ αξιόλογο άλμπουμ που σε προκαλεί για περισσότερες ακροάσεις.

Βαθμολογία: 8 / 10

Οι Methyl Ethel κυκλοφόρησαν πέρσι τον δεύτερο δίσκο της καριέρας τους από την 4AD Records, ο οποίος αποτέλεσε έναν από τους κορυφαίους του 2017 για το POEt'S SOUND. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Everything Is Forgotten", εδώ. Πλέον οι Αυστραλοί έκαναν γνωστό το νέο τους single με τίτλο "Scream Whole", αλλά και ένα νέο βίντεο που συντροφεύει το κομμάτι.

Το νέο άλμπουμ των Editors αποτελεί ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της φετινής χρονιάς. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Violence" εδώ. Μάλιστα είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε το νέο υλικό τους στη σύντομη εμφάνισή τους στο φετινό Ejekt Festival. Το βίντεο για το κομμάτι "Cold", σε σκηνοθεσία για άλλη μια φορά του Rahi Rezvani, αποτελεί το τέταρτο από τον νέο δίσκο μετά από αυτά για τα κομμάτια "Hallelujah (So Low)", "Magazine" και "Darkness At The Door".

Με την τέταρτη επίσκεψή τους στην χώρα μας τα τελευταία πέντε χρόνια, οι Monster Magnet έχουν γίνει κάτι παραπάνω από γνώριμοι στο ελληνικό κοινό. Με νέο άλμπουμ στις αποσκευές του - το "Mindfucker" κυκλοφόρησε στις 23 Μαρτίου από την Napalm Records - το σχήμα του ‎Dave Wyndorf θα βρεθεί το Σάββατο 9 και την Κυριακή 10 Φεβρουαρίου 2019, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αντίστοιχα.