Οι Twin Graves είναι μια νέα μπάντα από το Blackpool που αποτελείται από τους Jeremy Aris Polychronopoulos και Zarah Lawless. Ο ήχος τους είναι σαφώς επηρεασμένος από την post-punk σκηνή της δεκαετίας του 80, από την πιο goth μέχρι την πιο pop έκφρασή της. Μετά το πολύ ενδιαφέρον και αρκετά σκοτεινό ντεμπούτο EP του σχήματος - το "Walk In Circles" που αποτέλεσε ένα από τα κορυφαία EP του 2014 για αυτό το blog - ακολούθησαν κάποια ακόμα αξιόλογα singles. Φέτος οι Twin Graves επανέρχονται με νέο EP που ονομάζεται "Exiled" και φανερώνει ακόμα μεγαλύτερη ηχητική ποικιλία, ενώ υπεύθυνος για την παραγωγή του είναι ο Matt Peel (γνωστός από τις δουλειές του με τους Eagulls και Bad Breeding).

Bandcamp / Soundcloud

Μετά το άλμπουμ "Days Of Abandon" του 2014, αλλά και το πολύ καλό EP "Hell" ένα χρόνο μετά, οι The Pains Of Being Pure At Heart επιστρέφουν φέτος με νέο δίσκο, ο οποίος ονομάζεται "The Echo Of Pleasure" και θα είναι διαθέσιμος στις 15 Σεπτεμβρίου από την Painbow, την δική τους δισκογραφική εταιρεία. Μαζί με την είδηση του τέταρτου άλμπουμ του, το σχήμα του Kip Berman έκανε γνωστό και ένα νέο κομμάτι με τίτλο "Anymore", που μπορείτε να ακούσετε στη συνέχεια:

Tracklist:

01. My Only

02. Anymore

03. The Garret

04. When I Dance With you

05. The Echo of Pleasure

06. Falling Apart So Slow

07. So True

08. The Cure for Death

09. Stay

Οι Beach Fossils έκαναν γνωστό άλλο ένα κομμάτι, με τίτλο "Social Jetlag", από το επερχόμενο άλμπουμ τους. Το "Somersault", που έρχεται τέσσερα χρόνια μετά το "Clash The Truth", θα κυκλοφορήσει στις 2 Ιουνίου από την Bayonet Records. Το "Social Jetlag", που αποτελεί το τέταρτο κομμάτι από τον νέο δίσκο μετά τα "This Year", "Saint Ivy" και "Down The Line", μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω: 

Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθούμε νέα και ανερχόμενα συγκροτήματα, όπως είναι αυτό των Drab Majesty. Το post-punk/ coldwave σχήμα του Deb Demure παρουσίασε το ντεμπούτο του το 2015 και φέτος κυκλοφόρησε το ακόμα καλύτερο "The Demonstration". Οι Drab Majesty εμφανίστηκαν μια μέρα μετά την προγραμματισμένη, καθυστέρηση που είχε ως αποτέλεσμα την αλλαγή του support σχήματος και έτσι την θέση των The Rattler Proxy πήρε ο Vercetti Technicolor. To καλόγουστο synthwave του, στη λογική των Perturbator, Confrontational και άλλων αντίστοιχων retro ηλεκτρονικών σχημάτων, σίγουρα αποτέλεσε ένα ευχάριστο ζέσταμα και είναι ιδανικό για οποιοδήποτε αντίστοιχο dancefloor, αλλά δεν πρόσφερε και πολλά ζωντανά. Για την εμφάνιση των Drab Majesty δεν νομίζω ότι υπάρχουν και πολλά πράγματα για να πει κανείς. Για όσο έπαιξαν ήταν πολύ καλοί, αλλά υπερβολικά σύντομοι. Το σετ τους, που αν δεν κάνω λάθος αποτελούνταν από εφτά κομμάτια μέσα στα οποία και τα εξαιρετικά "Cold Souls", "The Foyer" και "Too Soon To Tell", διήρκεσε περίπου πενήντα λεπτά, που αν αφαιρέσει κανείς την ενδιάμεση μουσική, μένει πολύ λιγότερος καθαρός χρόνος. Αρχικά σκέφτηκα ότι μπορεί να απογοητεύτηκαν από τον λιγοστό κόσμο, αλλά αφού το έψαξα διαπίστωσα ότι αυτός είναι ο μέσος χρόνος διάρκειας των συναυλιών τους. Είναι κρίμα γιατί οι Drab Majesty έχουν το υλικό, με δυο καλά άλμπουμ στο ενεργητικό τους, να προσφέρουν πολύ περισσότερα από αυτό που είδαμε την Κυριακή που μας πέρασε.

Οι The National ανακοίνωσαν τη δισκογραφική επιστροφή τους, τέσσερα χρόνια μετά το εξαιρετικό "Trouble Will Find Me". To "Sleep Well Beast", όπως θα ονομάζεται το νέο άλμπουμ, θα κυκλοφορήσει στις 8 Σεπτεμβρίου από την 4AD Records, την παραγωγή του οποίου ανέλαβε ο Aaron Dessner με την βοήθεια των Bryce Dessner και Matt Berninger. Μάλιστα στον δίσκο περιλαμβάνεται και το "Day I Die", ένα κομμάτι που είχαν παρουσιάσει στις περσινές ζωντανές τους εμφανίσεις. Ακολουθεί το tracklist του "Sleep Well Beast" αλλά και το πρώτο single από αυτό, που είναι το κομμάτι "The System Only Dreams in Total Darkness".

01. Nobody Else Will Be There

02. Day I Die

03. Walk It Back

04. The System Only Dreams in Total Darkness

05. Born to Beg

06. Turtleneck

07. Empire Line

08. I’ll Still Destroy You

09. Guilty Party

10. Carin at the Liquor Store

11. Dark Side of the Gym

12. Sleep Well Beast

Οι Circa Waves θα βρεθούν στην χώρα μας για μια ζωντανή εμφάνιση στα πλαίσια του φετινού Ejekt Festival, δίπλα στους The Killers και τους The Kills. Το συγκρότημα από το Λίβερπουλ έχει στο ενεργητικό του δυο άλμπουμ, με το δεύτερο, με τίτλο "Different Creatures", να έχει κυκλοφορήσει φέτος τον Μάρτιο. Το Σάββατο 24 Ιουνίου το φεστιβάλ θα ξεκινήσει με το ελληνικό σχήμα των Deaf Radio, που θα μας παρουσιάσει το περσινό ντεμπούτο του με τίτλο "Alarm". Έτσι μετά τη δεύτερη ημέρα του Ejekt Festival, συμπληρώθηκε και η πρώτη μέρα του φεστιβάλ.

Οι She Pleasures Herself ‎είναι μια αρκετά νέα post-punk μπάντα από την Λισσαβόνα, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς ότι έδωσαν το πρώτο τους live τον Μάρτιο που μας πέρασε. Φυσικά δυο από τα μέλη τους, οι David Wolf και Nuno Francisco, με την προηγούμενη μπάντα τους, τους Uni_form, είχαν κυκλοφορήσει δυο πολύ αξιόλογα άλμπουμ σε Interpol ύφος. Το γκρουπ συμπληρώνεται από τον τραγουδιστή Nuno Varudo των Persona Project/ The Paper Road. Μπορεί να έχουν περάσει αρκετοί μήνες από την κυκλοφορία του ντεμπούτο τους, μιας και έγινε διαθέσιμο στις αρχές του φετινού Ιανουαρίου από την Manic Depression, αλλά αφορμή για τη συγκεκριμένη ανάρτηση αποτέλεσε το νέο της επικείμενης εμφάνισης του γκρουπ στην Ελλάδα (21 Οκτωβρίου στο Death Disco) στο πλευρό του ιστορικού gothic rock συγκροτήματος των Clan Of Xymox. 

Ηχητικά η περίπτωση τους είναι σχετικά απλή, μιας και φέρνουν στο μυαλό, ακόμα και στο όνομα, πολύ έντονα τους She Wants Revenge με μια πιο Sisters προσέγγιση στα φωνητικά. Οπότε πολύ φυσιολογικά οι Joy Division, Bauhaus και Depeche Mode αναφορές είναι κοινές και για τις δυο μπάντες. Αυτό είναι το μουσικό θέμα που διακατέχει ολόκληρο το "Fetish", που καταφέρνει να διατηρεί το ίδιο επίπεδο και στα σαράντα τέσσερα λεπτά που διαρκεί, αφού λίγα κομμάτια υστερούν. Αν έπρεπε όμως να αναφερθώ σε κάποια, θα ξεχώριζα το "Dance With Her", που είναι το δικό τους "Tear You Apart", τα κολλητικά "Touch" και "Ghost", όπως και την πιο σκοτεινή στιγμή τους που έρχεται με το "Oceans Of Pleasure". Επίσης ένα μεγάλο μπράβο αξίζει στους She Pleasures Herself, για την επιλογή τους να διασκευάσουν το "I Can´t Live In A Livingroom" του 80s post-punk συγκροτήματος των Βέλγων Red Zebra. Όσοι έχουν αδυναμία στους She Wants Revenge, όπως εγώ, και νοιώθουν μια έλλειψη μετά το τελευταίο άλμπουμ αυτών, το καταπληκτικό "Valleyheart" του 2011, έρχεται το "Fetish" να καλύψει αυτό το κενό. Οπότε η βαθμολογία που ακολουθεί απευθύνεται κυρίως στην παραπάνω κατηγορία και όσους αναζητούν μια σύγχρονη post-punk revival κυκλοφορία στο συγκεκριμένο ύφος.

Βαθμολογία: 8 / 10

Την εμφάνιση των Zeal & Ardor στην χώρα μας την περίμενα με ιδιαίτερη ανυπομονησία, μιας και ήθελα να ακούσω πως θα αποδοθεί το εντυπωσιακό περσινό ντεμπούτο τους ζωντανά. Το συγκεκριμένο live πραγματοποιήθηκε σε ένα χώρο που δεν είχα ξαναβρεθεί, ο οποίος είχε έναν αρκετά ικανοποιητικό ήχο. Η αρχή έγινε με δυο ελληνικά σχήματα. Το συγκρότημα των Cyanna Mercury είχα την ευκαιρία να το παρακολουθήσω στη συναυλία των Editors, αλλά, χωρίς να έχουν και ιδιαίτερα καλό ήχο, δεν μπορώ να πω ότι με είχε κερδίσει. Την Παρασκευή όμως που μας πέρασε, σε ένα γενικότερο live που τους ταίριαζε πολύ περισσότερο, είδα μια πολύ καλή και δεμένη μπάντα. Το γκρουπ έχει μερικά εντυπωσιακά ορχηστρικά μέρη, με μεγάλη ποικιλία και αν προσέξουν κάποια μακροσκελή σημεία που μπορούν να κουράσουν, είμαι σίγουρος ότι θα ακούσουμε πολύ καλύτερα πράγματα στο μέλλον. 

Το σχήμα των :Skull & Dawn:, που αποτελεί τη συνέχεια του neofolk συγκροτήματος των Defile Des Ames, ήθελα πολύ να το δω ιδίως μετά το live δίπλα στην Chelsea Wolfe. Άλλωστε το ντεμπούτο τους αποτέλεσε ένα από τα καλύτερα ελληνικά άλμπουμ που κυκλοφόρησαν πέρσι για αυτό το blog. Οι :Skull & Dawn: ήταν εξαιρετικοί, παρουσιάζοντας υλικό τόσο από το "Zombie Horses", όσο και από τον επερχόμενο δεύτερο δίσκο τους. Τα νέα κομμάτια, που συνεχίζουν στο γνώριμο dark americana ύφος της μπάντας, έδειξαν να κερδίζουν τον κόσμο και αναμένω να τα ακούσω σύντομα και σε στουντιακή έκδοση. Τέλος έκλεισαν το σετ τους με το φανταστικό "Edward", ένα κομμάτι που όπως είπαν οι ίδιοι είχαν να παίξουν είκοσι χρόνια ζωντανά και μάλλον πρέπει να το εντάξουν πιο συχνά στις ζωντανές τους εμφανίσεις.

Με το πρόγραμμα να έχει καθυστερήσει σημαντικά, οι Zeal & Ardor ανέβηκαν στη σκηνή του Ίλιον Plus στις 00:30, με μιάμιση ώρα δηλαδή καθυστέρηση. Φυσικά αυτό ξεχάστηκε σχετικά γρήγορα, μιας και από τις πρώτες νότες του "Sacrileguim I" και στη συνέχεια του "In Ashes" μας καθήλωσαν. Η μίξη blues, gospel και black metal μπορεί να δείχνει περίεργη στο χαρτί, όμως, όπως απέδειξε και το περσινό ντεμπούτο τους, λειτουργεί με καταπληκτικά αποτελέσματα, τόσο στο στούντιο αλλά και ακόμα περισσότερο ζωντανά. Η εμφάνισή της μπάντας χαρακτηρίστηκε από ογκώδη ήχο και πολύ ενέργεια. Τα διπλά φωνητικά του Manuel Gagneux είναι τουλάχιστον εντυπωσιακά, ενώ και τα δεύτερα φωνητικά των άλλων μελών βοήθησαν σημαντικά στο όλο αποτέλεσμα. Αν και όλο το σετ τους αποτελείται σχετικά αποκλειστικά από highlights, θα ξεχώριζα τα προσωπικά αγαπημένα "Children's Summon" και "Come On Down", ενώ έκλεισαν πολύ φυσιολογικά με το εθιστικό "χιτάκι" τους "Devil Is Fine". Συνολικά ένα φανταστικό live από τους Zeal & Ardor που θεωρώ ότι κέρδισε τον περισσότερο κόσμο που βρέθηκε σε αυτό.