Ελπίζω φέτος να είναι η χρονιά που θα πραγματοποιηθεί η δισκογραφική επιστροφή των The Jesus And Mary Chain, γεγονός που αναμένουν όλοι οι φίλοι του γκρουπ. Μέσα σε αυτούς είναι και ο φανατικότερος οπαδός τους, ο Bobby Gillespie, που παρόλο την εκπληκτική επιτυχία και πορεία των Primal Scream, θεωρεί ως μια από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του, την συμμετοχή του στους The Mary Chain. Άλλωστε τα 18 χρόνια δισκογραφικής απουσίας είναι πάρα πολλά - το τελευταίο, εξαιρετικό άλμπουμ του γκρουπ με τίτλο "Munki" κυκλοφόρησε το μακρινό 1998. Από τότε το μοναδικό νέο υλικό εμφανίστηκε το 2007 με το κομμάτι "All Things Must Pass", που συμπεριλήφθηκε στο soundtrack της τηλεοπτικής σειράς Heroes. 

Σίγουρα το ντεμπούτο των αδερφών Jim και William Reid του 1985, με τίτλο "Psychocandy", θεωρείται το σπουδαιότερο έργο τους, μιας και η επιδραστικότητά του υπήρξε τεράστια και συνεχίζει να χρησιμοποιείται ως σημείο αναφοράς για πολλές νέες μπάντες, από τη shoegaze σκηνή και όχι μόνο, μέχρι και σήμερα. Πιο τρανταχτό παράδειγμα αποτελούν οι A Place To Bury Strangers, που θεωρούνται οι σύγχρονοι εκφραστές τους, γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία τη τελευταία δεκαετία, με τον ήχο τους να χρωστάει τα μέγιστα στους Σκωτσέζους. Αλλά η επιρροή τους δεν σταματάει εκεί αφού εντοπίζεται και σε άλλα είδη (ακούστε από την περσινή δισκογραφική παραγωγή το πιο ψυχεδελικό πόνημα των New Candys και το electro των Future). Το να διαλέξω προσωπικά κάποιο αγαπημένο άλμπουμ από την μπάντα μου είναι πολύ δύσκολο, αφού όλες οι επόμενες κυκλοφορίες τους βοήθησαν στο χτίσιμο του μύθου των The Jesus And Mary Chain. Στα κομμάτια τους πάλι είναι ακόμα πιο δύσκολο, ακόμα και αν έπρεπε να διαλέξω τα διπλάσια.

10. Coast To Coast (Automatic, 1989)

09. Some Candy Talking (Some Candy Talking EP, 1986)

08. Just Like Honey (Psychocandy, 1985)

08. Head On (Automatic, 1989)

06. Fall (Darklands, 1987)

05. Reverance (Honey's Dead, 1992)

04. Taste The Floor (Psychocandy, 1985)

03. Sidewalking (Barbed Wire Kisses, 1988)

02. Upside Down (Upside Down single, 1984)

01. Cracking Up (Munki, 1998)

Η funk-soul μπάντα των The Budos Band θα βρεθούν για πρώτη φορά στην Ελλάδα και το Gagarin την Τρίτη 19 Ιουλίου. H instrumental κολεκτίβα που έχει κυκλοφορήσει 4 δίσκους και ένα EP, ανακατεύει afro-soul, jazz και funk με 60's πινελιές. Το τελευταίο τους άλμπουμ με τίτλο "Burnt Offering" κυκλοφόρησε το 2014, το οποίο έγινε διαθέσιμο από Daptone Records όπως και όλες οι προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Την συναυλία των The Budos Band θα ανοίξουν οι Chickn που αναμένεται να κυκλοφορήσουν το ντεμπούτο άλμπουμ τους μέσα στη χρονιά από την Inner Ear Records.

Μπορεί να έχουν περάσει πλέον αρκετοί μήνες μετά το χαμό του David Bowie και όπως είναι φυσιολογικό μια τέτοια είδηση δεν περνάει εύκολα στα χθεσινά νέα με τις όποιες προεκτάσεις μπορεί να έχει. Με χαρά είδα την μεγάλη αποδοχή που είχε το δισκογραφικό κύκνειο άσμα του The Thin White Duke (μπορείτε να διαβάσετε την γνώμη μου για το "★" εδώ) σχεδόν από την πλειοψηφία του μουσικού κόσμου. Αναμφίβολα το 2016 είναι μια αρκετά δύσκολη χρονιά, μιας και έχουν χαθεί αρκετές σημαντικές προσωπικότητες, γεγονός που έχει προκαλέσει πολλή συζήτηση - άρθρα γύρω από αυτό το θέμα. Ένα από τα θετικά που προέκυψαν από όλη αυτή την κατάσταση είναι ότι δουλειές που προέρχονται από κάποιους βετεράνους της ροκ, ή και γενικότερα της μουσικής, λαμβάνουν πολύ μεγαλύτερη προσοχή. Φυσικά δεν είναι κάτι που απαραίτητα χρειάζονταν ο Iggy Pop αλλά σίγουρα μπορεί να βοήθησε. Και λέω μπορεί γιατί μόνο και μόνο η συμμετοχή του Josh Homme των Queens of the Stone Age (αλλά και του Matt Helders των Arctic Monkeys) στο νέο δίσκο του Iggy αποτελεί ένα αρκετά σημαντικό πόλο έλξης.

Όπως άλλωστε μας έχει συνηθίσει ο Iggy Pop, το "Post Pop Depression" όχι μόνο δεν απογοητεύει αλλά περιέχει μερικές από τις καλύτερες στιγμές του τα τελευταία χρόνια, γυρίζοντας παράλληλα τον χρόνο σαράντα χρόνια πίσω, θυμίζοντας τα αποτελέσματα της συνεργασίας του με το David Bowie. Οι πρώτοι στίχοι του άλμπουμ είναι "I’m gonna break into your heart,  I’m gonna crawl under your skin" και πραγματικό το εξαιρετικό εναρκτήριο κομμάτι "Break Into Your Heart", με την απλή μελωδία σε πιάνο, καταφέρνει ακριβώς αυτό. Το "Gardenia", ένα από τα κομμάτια που είχαν γίνει γνωστά πριν την κυκλοφορία του δίσκου, κινείται στο ίδιο τέμπο και ξεχωρίζει αποτελώντας μια από τις πιο ευθείς αναφορές στον Bowie. Αξίζει επίσης να αναφερθώ στο "American Valhalla", που σε μαγεύει με την υπνωτική μελωδία του, το "Sunday" που ακούγεται σαν μία πιο disco εκδοχή των Queens και το "Vulture" που "βγάζει" μια πιο Nick Cave αίσθηση. Κορυφαία στιγμή όμως αποτελεί το "In The Lobby", με το κολλητικό κιθαριστικό riff, που το έχω λιώσει από τότε που κυκλοφόρησε το "Post Pop Depression". Ο δίσκος κινείται σχεδόν αποκλειστικά σε mid-tempo ρυθμούς με σημεία να μοιάζουν να επαναλαμβάνονται, γεγονός που κρατάει τη συγκεκριμένη δουλειά από το να απογειωθεί, ενώ η σφραγίδα του πολυτάλαντου Homme παραείναι χαρακτηριστική. Φυσικά ο τελευταίος αποτελεί έναν από τους βασικότερους λόγους που το "Post Pop Depression" δεν μοιάζει σαν πισωγύρισμα, παρέχοντας έναν απολαυστικό δισκογραφικό κλείσιμο αν όντως αποτελέσει το τελευταίο άλμπουμ του Iggy Pop.

Βαθμολογία: 7,5 / 10

Στο γενικότερο κλίμα επανασυνδέσεων και οι Super Furry Animals επανενώθηκαν πέρσι για μια σειρά από ζωντανές εμφανίσεις, που ήταν οι πρώτες μετά από έξι χρόνια. Το "Bing Bong" αποτελεί το πρώτο single του συγκροτήματος μετά από επτά χρόνια, με κομμάτι και βίντεο να έχουν ποδοσφαιρικό θέμα. Μπορείτε να παρακολουθήσετε το επίσημο βίντεο παρακάτω:

Ο Billy Corgan διατηρεί τα τελευταία χρόνια μια τσαγερί στο Σικάγο, το Madame ZuZu, όπου αρκετά συχνά δίνει κάποια ακουστικά live. Ένα τέτοιο έδωσε και πριν λίγες ημέρες, παρέα με τον κιθαρίστα των The Smashing Pumpkins - Jeff Schroeder, όταν και διασκεύασε το "Who Loves The Sun" των The Velvet Underground. Αυτή η εμφάνιση ήρθε μετά από περιοδεία των Pumpkins σε στάσεις της οποίας εμφανίστηκε και ο αρχικός κιθαρίστας του σχήματος, James Iha. Τα καλά νέα για το γκρουπ δεν σταματούν εκεί, μιας και η D'arcy φέρεται να δήλωσε ανοιχτή στο ενδεχόμενο να ξαναγυρίσει στους Pumpkins, υπό τις κατάλληλες προϋποθέσεις.

Από την επανασύνδεσή τους το 2011, είχε γίνει κατανοητό ότι οι The Stone Roses δεν θα περιορίζονταν μόνο στις προγραμματισμένες ζωντανές εμφανίσεις τους, αλλά ότι θα κυκλοφορούσαν και νέο υλικό. Τις τελευταίες μέρες όλοι περίμεναν την επιστροφή τους, μιας και από αρχή της εβδομάδας είχε γεμίσει το Μάντσεστερ με αφίσες με το κλασσικό λογότυπο της μπάντας με το λεμόνι. Τελικά το "All For One" αποτελεί το πρώτο νέο κομμάτι των The Stone Roses μετά από 22 χρόνια, το οποίο κινείται στο κλασσικό ήχο του γκρουπ θυμίζοντας τις καλύτερες μέρες του.

Στην προχθεσινή τους συναυλία στην Νέα Ορλεάνη, οι The Cure αποκάλυψαν δυο νέα κομμάτια. Τα "Step Into The Light" και "It Can Never Be The Same", όπως ονομάζονται τα νέα τραγούδια, μπορείτε να τα ακούσετε στο τέλος της ανάρτησης. Η τελευταία δισκογραφική δουλειά της μπάντας του Robert Smith κυκλοφόρησε το 2008 με το άλμπουμ "4:13 Dream". Το 2014 μάλιστα, ο Smith είχε δηλώσει ότι το γκρουπ είχε έτοιμο όχι έναν αλλά δυο δίσκους, τα "4:14 Scream" και "4:26 Dream". Πέρσι όμως έκανε γνωστό ότι δεν βρίσκει νόημα στη κυκλοφορία του "4:14 Scream", μιας και η σύνθεση του σχήματος που συνέβαλε στη δημιουργία του είχε αλλάξει ριζικά. Ελπίζω πάντως το νέο υλικό να αποτελεί προπομπό μιας ολοκληρωμένης νέας προσπάθειας.

Διαβάστε επίσης:

Τα 10 κορυφαία κομμάτια των The Cure

Οι Saint Etienne, ένα από τα πιο αξιόλογα indie pop σχήματα των 90s αλλά και τόσο αγαπημένο στα μέρη μας, επιστρέφουν για άλλη μια φορά στην Ελλάδα, για μια εμφάνιση το Σάββατο 1η Οκτωβρίου στο Gagarin 205. Να θυμίσω ότι για την ίδια ακριβώς ημερομηνία έχουν ανακοινωθεί οι God Is An Astronaut αλλά και οι White Lies (χάθηκαν οι μέρες). Οι Sarah Cracknell, Bob Stanley και Pete Wiggs έχουν κυκλοφορήσει οκτώ άλμπουμ, με το τελευταίο τους με τίτλο "Words And Music By Saint Etienne" να μετράει ήδη τέσσερα χρόνια.