Μετά από δύο χρόνια αποχής, οι Limbo παρουσίασαν το "D-Song", ένα καινούργιο κομμάτι, που σηματοδοτεί και ένα νέο ξεκίνημα για τη μπάντα. Το video του "D-Song", σκηνοθετημένο από τον Τούρκο σκηνοθέτη Hasan Kuyucu, κάνει εικόνα την περιπλάνηση και δίνει ελπίδα για συνέχεια, όσο αντίξοες και αν φαίνονται οι συνθήκες. Τσεκάρετέ το:

To σχήμα των Total Control παρουσιάζει αρκετές ιδιαιτερότητες, τόσο οργανικά όσο και μουσικά. Το γκρουπ από την Μελβούρνη απαρτίζεται από πέντε μέλη, που όλα ασχολούνται με άλλα projects, με τους Total Control να αποτελούν μάλλον την πιο σκοτεινή πλευρά τους, χωρίς όμως να έχουν εκδηλώσει τη πρόθεση να περιοδεύσουν κάτω από αυτό το όνομα. Μετά από τέσσερα ΕΡ το ένα διαφορετικό από το άλλο, και ένα πρώτο άλμπουμ με τίτλο "Henge Beat", το οποίο πέρασε λίγο στα ψιλά γράμματα, το "Typical System" είναι το άλμπουμ που θα τους κάνει ευρύτερα γνωστούς, όχι γιατί ασχολήθηκαν περισσότερα μουσικά μέσα, αλλά γιατί έχει τα κομμάτια για να ξεχωρίσει. Η μπάντα είναι ξεκάθαρα χωρισμένη στο darkwave/ post-punk, με τα όποια ηχητικά ξεσπάσματα να καταλαμβάνουν κύριο λόγο σε σημεία, και στο new wave των αρχών των 80s. Τραγούδι που απλώς να γεμίζει τον δίσκο δεν υπάρχει.

Το πρώτο κομμάτι του "Typical System" με τίτλο "Glass", οφείλει τα μέγιστα στους New Order. H συνέχεια όμως έρχεται με την καθαρά punk επίθεση του "Expensive Dog", πριν εξελιχθεί στο τελευταίο λεπτό σε ένα απίστευτο goth ύμνο. Το "Flesh War" πάλι, είναι το πιο Joy Division κομμάτι της κυκλοφορίας, αν και σε πιο synth pop φάση. Ανάμεσα στο 70s garage/ punk του "Systematic Fuck" και στο αντίστοιχο "Two Less Jacks", αν και με πιο σύγχρονο ήχο, υπάρχει το "Liberal Party" που ακούγεται σαν ένα πιο τριπαριστό She Wants Revenge με σαξόφωνο. Darkwave και krautrock αναμειγνύονται ιδανικά στο "Black Spring", ενώ το "The Ferryman" αποτελεί την ιδανική εισαγωγή στο minimal wave του "Hunter". Αν και δεν μου αρέσει καθόλου να αναφέρω στίχους, όπως λένε και οι Total Control στο retro κλείσιμο του "Safety Net", you don’t need a safety net για μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς.

Βαθμολογία: 8,5 / 10

Το "All The Rage Back Home" είναι το δεύτερο κομμάτι που παρουσιάζουν οι Interpol από τον επερχόμενο νέο δίσκο τους - "El Pintor" 8 Σεπτεμβρίου, μετά από τη live εκτέλεση του "Anywhere" (και τρίτο αν συμπεριλάβει κανείς και το "My Desire", κομμάτι που έπαιξε η μπάντα στις πρόσφατες συναυλίες της και μπορείτε να ακούσετε, αν και όχι σε πολύ καλή ποιότητα, εδώ). Το "All The Rage Back Home" είναι ένα κλασσικό πολύ καλό Interpol τραγούδι με το οποίο θα μπορούσα να είμαι ενθουσιασμένος, αν δεν μου φαίνονταν ότι έχουν πάρει 2,3 σημεία από άλλα κομμάτια τους και τα είχαν πλασάρει διαφορετικά, ή δεν είχα ξαναακούσει το γκρουπ. Δείτε το επίσημο βίντεο σε σκηνοθεσία του Paul Banks και της Sophia Peer:

Τον Φεβρουάριο του 2013 οι Nick Cave & The Bad Seeds έδωσαν μια συναυλία στο Fonda Theatre του Λος Άντζελες με την βοήθεια πολυμελής ορχήστρας, για να γιορτάσουν την κυκλοφορία του "Push The Sky Away". Στο πρώτο μισό του live παρουσίασαν ολόκληρο το περσινό άλμπουμ, ενώ στο δεύτερο μισό η μπάντα έπαιξε κλασσικά κομμάτια της, όπως τα "Deanna", "The Mercy Seat" και "Stagger Lee". Να θυμίσω ότι τον προηγούμενο Νοέμβριο είχαν κυκλοφορήσει το "Live from KCRW", για την εμφάνιση τους στο ραδιοφωνικό σταθμό KCRW. Μπορείτε να δείτε ολόκληρη το live του σχήματος στο Fonda Theatre διάρκειας 103 λεπτών εδώ.

Μια εβδομάδα απέμεινε για την επίσημη κυκλοφορία του νέου άλμπουμ του Morrissey, "World Peace Is None Of Your Business". Αφού έκανε γνωστά τα "The Bullfighter Dies", "Istanbul" και το ομώνυμο, ο Moz αποφάσισε να διαθέσει προς ακρόαση ολόκληρη τη νέα του δουλειά, την οποία μπορείτε να ακούσετε παρακάτω:

Tracklist:

1. World Peace is None of Your Business

2. Neal Cassady Drops Dead

3. Istanbul

4. I’m Not a Man

5. Earth Is the Loneliest Planet

6. Staircase at the University

7. The Bullfighter Dies

8. Kiss Me a Lot

9. Smiler With Knife

10. Kick the Bride Down the Aisle

11. Mountjoy

12. Oboe Concerto

Το δίδυμο των Sebastien Grainger και Jesse Keeler, δηλαδή οι Death From Above 1979, κυκλοφόρησε το 2004 το "You're Α Woman, I'm Α Machine", άλμπουμ που γνώρισε θερμή αποδοχή, πριν διαλυθεί δυο χρόνια μετά. Το 2011 το σχήμα επανενώθηκε για συναυλίες και χθες ανακοίνωσε ότι θα κυκλοφορήσει το δεύτερο δίσκο του, με τίτλο "The Physical World", στις 8 Σεπτεμβρίου από την Last Gang Records. Το πρώτο κομμάτι από το δίσκο που έκαναν γνωστό από το νέο άλμπουμ είναι το "Trainwreck 1979", που μπορείτε να το ακούσετε στο τέλος της ανάρτησης. Το tracklist του "The Physical World" είναι: 

1. Cheap Talk

2. Right On, Frankenstein!

3. Virgins

4. Always On

5. Crystal Ball

6. White Is Red

7. Trainwreck 1979

8. Nothin' Left

9. Government Trash

10. Gemini

11. The Physical World

Ενάμιση χρόνο μετά τη κυκλοφορία του "Anna", οι Courteeners έχουν έτοιμο το τέταρτο άλμπουμ τους με τίτλο "Concrete Love", το οποίο θα είναι διαθέσιμο στις 18 Αυγούστου, ενώ λίγες ημέρες μετά η μπάντα θα εμφανιστεί στο Reading & Leeds Festival. Η αλήθεια είναι ότι το γκρουπ προσπαθεί αρκετά να ξεφύγει από τα στενά όρια του Μάντσεστερ, προς ένα πιο mainstream κοινό και πίστευα ότι με τον τελευταίο δίσκο τους θα το κατάφερναν. Σίγουρα ο Liam Fray και η παρέα του ξέρουν να σκαρφίζονται πιασάρικα pop κομμάτια, όπως φαίνεται και από το "Summer" που αποτελεί το πρώτο κομμάτι που κάνουν οι Courteeners γνωστό από το "Concrete Love".

Αν στο αφιέρωμα για τα άλμπουμ του 1984 δεν είχα "ζήσει" τις δουλειές εκείνες, το 1994 αποτέλεσε μια χρονιά που κυκλοφόρησαν αρκετοί αγαπημένοι δίσκοι, αλλά φυσικά και άλλοι που έμαθα ή εκτίμησα αργότερα. To σημαντικότερο γεγονός της χρονιάς ήταν φυσικά ο θάνατος του Kurt Cobain βάζοντας ταφόπλακα στο grunge κίνημα και τους Nirvana σε όσα εφηβικά δωμάτια του πλανήτη δεν είχαν μπει μέχρι τότε. Πέρα όμως από το "MTV Unplugged in New York" που κεφαλαιοποίησε το παραλήρημα με τον Cobain, οι Pearl Jam κυκλοφόρησαν τον τρίτο στη σειρά κορυφαίο τους δίσκο, οι Smashing Pumpkins παρουσιάζουν τη συλλογή από b-sides "Pisces Iscariot", ενώ πολύ αξιόλογες δουλειές είχαμε και από τους Soundgarden, Stone Temple Pilots, Kyuss, Therapy, Hole, Live και REM. Επίσης το punk-pop γνωρίζει μεγάλες δόξες τόσο με τους Offspring, αλλά κυρίως με τους Green Day των οποίων το άλμπουμ "Dookie" και το single "Basket Case" γίνονται τεράστιες επιτυχίες. Αξίζει να αναφέρω τα αρκετά σπουδαία soundtrack που κυκλοφόρησαν το 94, όπως αυτά από τις ταινίες Τhe Crow, Reality Bites, Pulp Fiction και Natural Born Killers. 

Στον αντίποδα, στην Αγγλία έχουμε την κορύφωση της britpop με τους Oasis και Blur να μονοπωλούν τα πρωτοσέλιδα, αλλά και τους Pulp, Suede να συμβάλλουν με τις δουλειές τους, ενώ οι The Jesus and Mary Chain κυκλοφόρησαν το "Stoned & Dethroned" και οι The Auteurs το έξοχο "Now I'm A Cowboy". Σε πιο gothic χωράφια, είδος που πήρε μια νέα και ίσως την τελευταία ένεση ζωής στο πρώτο μισό των 90s και που με απασχολεί προσωπικά, πέρα από το ντεμπούτο των Diary Of Dreams, είχαμε πολύ καλές δουλειές από τους Love Like Blood, Garden of Delight, και Nosferatu. Είναι τόσα πολλά τα αξιόλογα άλμπουμ που παρουσιάστηκαν τη συγκεκριμένη χρονιά, αλλά αν έπρεπε να ξεχωρίσω τα δέκα αγαπημένα μου που συμπληρώνουν 20 χρόνια, αυτά θα ήταν:

10. The Auteurs - Now I'm A Cowboy (Hut Records)

09. The Jesus And Mary Chain - Stoned & Dethroned (Blanco y Negro)

08. Soundgarden - Superunknown (A&M)

07. Dreadful Shadows - Estrangement (Sounds Of Delight)

06. The Offspring - Smash (Epitaph)

05. The Smashing Pumpkins - Pisces Iscariot (Virgin)

04. Oasis - Definitely Maybe (Creation)

03. Nine Inch Nails - The Downward Spiral (Interscope)

02. Nick Cave and the Bad Seeds - Let Love In (Mute)

01. Pearl Jam - Vitalogy (Epic)