Οι New Order απέδειξαν πέρσι με το "Lost Sirens" ότι τα περισσεύματά τους (από το "Waiting For The Siren's Call") μπορεί να είναι σχεδόν το ίδιο αξιόλογα, με τη δουλειά αυτή να αποτελεί μια από τις καλύτερες περσινές. Η μπάντα συνεχίζει να περιοδεύει, ενώ έχει ανακοινώσει την πρόθεση να κυκλοφορήσει και νέο άλμπουμ, που θα αποτελέσει το πρώτο των New Order χωρίς τον Peter Hook. Έτσι μετά το Lollapalooza της Βραζιλίας, όπου το συγκρότημα παρουσίασε επίσημα το "Singularity", το Σικάγο είχε σειρά για τους New Order να κάνουν γνωστό άλλο ένα νέο κομμάτι με τίτλο "Plastic". Δείτε το βίντεο:

Το Ejekt Festival φρόντισε να γιορτάσει τα δέκα χρόνια παρουσίας του φέρνοντας τρία συγκροτήματα που γνωρίζει καλά ο κόσμος και που είχαν ξαναβρεθεί στην ίδια διοργάνωση με επιτυχία, εξασφαλίζοντας ότι θα υπάρχει ανταπόκριση και από τις δυο μεριές για αυτή τη γιορτή. Την αρχή έκαναν οι White Lies, ακριβώς στην προκαθορισμένη ώρα του προγράμματος, με τον ήλιο και γενικότερα τη ζέστη να μην φαντάζει σύμμαχός τους. Με νωπό ακόμα το καταπληκτικό περσινό τους άλμπουμ "Big TV", η μπάντα ξεσήκωσε το κοινό για την μια περίπου ώρα που βρέθηκε στη σκηνή. Όπως έχω αναφέρει δεν θεωρώ τους White Lies σαν ένα γκρουπ που μπορεί να δώσει πάντα το κάτι παραπάνω live, με τον Harry McVeigh να επιδίδεται κυρίως σε παλαμάκια, επαναλαμβάνοντας σχεδόν πάντα τα ίδια σχόλια. 

Παρόλα αυτά στο Ejekt ήταν απολαυστικοί, οι μόνοι που μου έβγαλαν ότι χαίρονταν που συμμετείχαν στο φεστιβάλ, και πέρα από τα γνωστά κομμάτια τους, κυρίως της πρώτης τους δουλειάς, απέδωσαν τα τραγούδια τους του νέου τους δίσκου πολύ ανώτερα σε σχέση με την εμφάνισή τους τον Δεκέμβριο στο Λονδίνο. Σαφώς ήταν η καλύτερη φορά, από τις τέσσερις, που τους έχω παρακολουθήσει και θεωρώ ότι αποτέλεσαν το καλύτερο live του φετινού Ejekt. Αυτό που δεν καταλαβαίνω, και ίσως μπορεί να μου λύσουν την απορία αυτοί που ασχολούνται με τον χώρο και "ξέρουν" καλύτερα, είναι πως κανείς δεν έχει φέρει τη μπάντα εκτός κάποιου φεστιβάλ, αφού είναι προφανές ότι δεν θα ήταν εκεί, να καβουρδιστεί στις 18:00, ούτε το 1/4 του κόσμου αν δεν ήταν οι White Lies.

Οι Editors αποτελούν άνετα μια από τις πιο αγαπημένες μπάντες του ελληνικού κοινού, οπότε το έργο τους είναι πάντα λίγο πιο εύκολο, με τον Tom Snith, που αν και βγήκε στη σκηνή σαν τον Justin, εκτός από φωνάρα να είναι και πολύ καλός frontman. Η αρχή της εμφάνισής τους βρήκε τη μπάντα λίγο μουδιασμένη (ακόμα οι κλασσικές ξεχαρβαλωμένες κινήσεις του Smith ήταν πιο μαζεμένες), και σε αυτό ίσως έπαιξε ρόλο και ένα πρόβλημα που αντιμετώπισαν με το μπάσο (γενικά ο ήχος του ήταν λίγο μπουκωμένος, θέμα που αντιμετώπισαν σε κάποιο βαθμό και οι White Lies). Από το "Formaldehyde" όμως άρχισαν να ανεβαίνουν, και μας έδωσαν άλλη μια ξεχωριστή συναυλιακή εμπειρία. Καλύτερες στιγμές του σετ τους θα χαρακτήριζα τα "Honesty", "Eat Raw Meat = Blood Drool" και "Smokers Outside The Hospital Doors". Γενικά περίμενα ότι θα παρουσίαζαν λιγότερα κομμάτια από το "The Weight Of Your Love", αλλά πάλι καλά διάλεξαν τα πιο υποφερτά αν εξαιρέσει κανείς το "A Ton Of Love", που μάλλον δεν το έχουν πάρει ακόμα απόφαση ότι δεν ακούγεται.  Ας έπαιζαν τουλάχιστον και το "The Sting"...

Η ώρα πλησίαζε 22:30 και είχε έρθει για τους headliners της βραδιάς, τους Kasabian. Όταν πριν λίγες μέρες έγραφα την άποψή μου για το τραγικό πρόσφατο άλμπουμ τους "48:13", τελείωνα με την φράση ότι σίγουρα ότι δεν θα έχουν ξεχάσει πως να δίνουν καταπληκτικά live. Μάλλον θα πρέπει να το αναθεωρήσω και αυτό. Σε καμία περίπτωση δεν λέω ότι πρόσφεραν μια κακή συναυλία, αλλά μου φάνηκε πέρα για πέρα επαγγελματική, με αρκετά πιο παλιά κομμάτια αποτυχημένα πειραγμένα. Μπορεί να ήταν μόλις η τρίτη φορά που τους έβλεπα, αλλά δεν έχω ξαναδεί τον Tom Meighan τόσο άνευρο, αλλά και τον σαφώς πιο ενεργητικό εδώ Sergio Pizzorno τόσο τυπικό. Ίσως είχαν το μυαλό τους στο Glastonbury που ακολουθούσε λίγες μέρες μετά. Εντύπωση μου προκάλεσαν τα μόλις τέσσερα κομμάτια που διάλεξαν από τον τελευταίο τους δίσκο, με το "Bumblebeee", με το οποίο άνοιξαν, να ξεχωρίζει και live, ενώ τα υπόλοιπα ήταν σαν να πέρασαν και να μην ακούμπησαν, αν κρίνω και από τη χλιαρή αποδοχή. Το σετ τους μου θύμισε αρκετά το αντίστοιχο για τη περιοδεία του "Velociraptor!", με την προσθήκη των νέων κομματιών. Όμως όπως είναι αυτονόητο κάποια από τα καλύτερα κομμάτια τους, και στανταράκια για live όπως τα "Underdog", "Fire", "Club Foot" και "L.S.F.", δημιούργησαν τον αναμενόμενο χαμό. Δύσκολα κάποιος φίλος της μπάντας δεν θα περάσει καλά σε μια συναυλία της, απλώς μου έλειψε αυτή η χαβαλετζίδικη μεριά και η γενικότερη διάθεση από τη μεριά των Kasabian.

Οι The Boxer Rebellion θα βρεθούν στην Αθήνα για μια συναυλία στο Six d.o.g.s την Δευτέρα 3 Νοεμβρίου. Μπορεί με τα τελευταία άλμπουμ τους, "Promises" και "The Cold Still", να ακολούθησαν έναν ακόμα πιο εμπορικό δρόμο, μη πλησιάζοντας και τα συνθετικά επίπεδα των "Exits" και "Union", αλλά έχοντας την ευκαιρία να δω τη μπάντα ζωντανά λίγο μετά τη κυκλοφορία του δεύτερου δίσκου της, διαπίστωσα ότι πρόκειται για ένα γκρουπ που τα δίνει όλα επί σκηνής. 

Έξι μέρες αργότερα, στον ίδιο χώρο θα εμφανιστεί ο Jamie Stewart ή αλλιώς Xiu Xiu. Αν και δεν τον έχω παρακολουθήσει από την αρχή της καριέρας του, έχει κυκλοφορήσει αρκετές δουλειές, με το "Always" να βρίσκεται μέσα στους καλύτερους δίσκους που άκουσα το 2012. Μπορεί το περσινό tribute album στη Nina Simone να μου φάνηκε ένα αποτυχημένο πείραμα, αλλά φέτος επανήλθε με την ένατη δισκογραφική του προσπάθεια, "Angel Guts - Red Classroom", όπως και μια best-of συλλογή.

Οι επερχόμενες συναυλίες των Swans στη χώρα μας μετατράπηκαν σε χειμερινό Plisskën Festival, που θα λάβει χώρα στις 4 και 5 Δεκεμβρίου 2014 σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αντίστοιχα. Το βρετανικό ηλεκτρονικό δίδυμο των Simian Mobile Disco αποτελεί τη νέα προσθήκη στο line-up, αλλά μιας και μιλάμε για φεστιβάλ φαντάζομαι ότι θα ανακοινωθούν και άλλα ονόματα.

Οι Pearl Jam αυτή τη περίοδο βρίσκονται στην Ευρώπη σε περιοδεία για την προώθηση του περσινού τους δίσκου "Lightning Bolt". Τα setlist τους είναι πάντα απρόβλεπτα και αυτή τη φορά οι Νορβηγοί φίλοι της μπάντας είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν, για πρώτη φορά παιγμένο ζωντανά, το "Strangest Tribe", ένα single που κυκλοφόρησε τα Χριστούγεννα του 1999. Στην ίδια συναυλία διασκεύασαν Wayne Cochran, Pink Floyd, κλασσικά Neil Young αλλά και το "Waiting Οn Α Friend" των The Rolling Stones. Δείτε βίντεο από το τελευταίο αλλά και από το "Strangest Tribe" παρακάτω:

Οι Kult Country είναι μια εξαμελής μπάντα από το Μάντσεστερ, που με το μελαγχολικό shoegaze/ lo-fi της έχει καταφέρει να τραβήξει την προσοχή αρκετών στο Νησί. Το συγκρότημα παρουσίασε πέρσι το πρώτο του επτάιντσο ονόματι "Slowburn" από την τοπική Sways Records, δισκογραφική στέγη αρκετών ανερχόμενων ονομάτων, ενώ το δεύτερο της 7", με τίτλο "Trembling Moon", κυκλοφόρησε πριν δυο μέρες από την No Self Records. Παρακάτω μπορείτε να ακούσετε το b-side - "Atlas Haze" - του τελευταίου single σε παραγωγή του MJ των Hookworms:

Official Site / Soundcloud

Τρία χρόνια έχουν περάσει από το "Conatus", το τελευταίο άλμπουμ της Zola Jesus μιας και το περσινό "Versions" δεν ήταν ακριβώς καινούρια δουλειά, και η Nika Roza Danilova έχει έτοιμο τον νέο της δίσκο με τίτλο "Taiga", ο οποίος θα είναι διαθέσιμος στις 6 Οκτωβρίου από την Mute. Το "Dangerous Days" είναι το πρώτο κομμάτι που γίνεται γνωστό από το "Taiga", το οποίο φανερώνει έναν πιο ευθύ pop χαρακτήρα σε σχέση με το συνηθισμένο, περίεργο πιο σκοτεινό στυλάκι της Danilova. Μπορεί να κατεβάσετε ελεύθερα το "Dangerous Days" αρκεί να επισκεφτείτε την επίσημη ιστοσελίδα της Zola Jesus, αλλά και να ακούσετε το κομμάτι παρακάτω:

Η Alejandra Deheza, το μοναδικό πλέον μέλος των School of Seven Bells, ανακοίνωσε ότι θα κυκλοφορήσει το τέταρτο, και τελευταίο φαντάζομαι, άλμπουμ του σχήματος. Το άλλο μέλος,ο κιθαρίστας και πληκτράς του γκρουπ Benjamin Curtis (Secret Machines) έχασε τη μάχη με τoν καρκίνο τον περασμένο Δεκέμβριο σε ηλικία μόλις 35 ετών. Ο Curtis είχε όμως προλάβει να ηχογραφήσει όλα τα κομμάτια του για τον δίσκο, ενώ το τελευταίο τραγούδι που δούλεψε, από το νοσοκομείο, ήταν μια διασκευή στο "I Got Knocked Down (But I’ll Get Up)" του Joey Ramone. Μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω, ενώ για να δείτε το επίσημο βίντεο κατευθυνθείτε εδώ.

Αφού ασχολήθηκε πριν τρία χρόνια με όπερα και πέρσι κυκλοφόρησε και νέο άλμπουμ με τους Yeah Yeah Yeahs, το πολύ ενδιαφέρον "Mosquito", η Karen O θα παρουσιάσει την πρώτη της προσωπική δουλειά, με τίτλο "Crush Songs", στις 8 Σεπτεμβρίου από την Cult, τη δισκογραφική εταιρία δηλαδή του Julian Cassablancas των The Strokes. Να θυμίσω ότι η frontwoman των Yeah Yeah Yeahs είχε επιμεληθεί τη μουσική της ταινίας του Spike Jonze "Where the Wild Things Are" το 2009, ενώ πιο πρόσφατα είχε δώσει κομμάτια στα soundtrack των ταινιών "Her" -επίσης του Jonze- και στο "Frankenweenie" του Tim Burton.