Οι Editors είναι το δεύτερο μεγάλο όνομα, μετά τους Kasabian, που ανακοινώνεται για το φετινό Ejekt Festival. Και λέω δεύτερο γιατί τα ονόματα των Darkside και Paul Kaklbrenner, χωρίς να αναφέρομαι καθόλου στην μουσική τους αξία, είναι μάλλον ατυχείς επιλογές. Είμαι υπέρ της ηχητικής ποικιλίας σε ένα φεστιβάλ, αλλά σε ένα μικρό line-up πρέπει να ακολουθείται κάποια λογική, μιας και το αντίθετο, όπως ήταν εύκολο να διαπιστώσει κανείς και πέρσι στο ίδιο φεστιβάλ με τον James Blake, απλά δεν λειτουργεί. Τουλάχιστον ελπίζω οι Editors να μην παίξουν πολλά κομμάτια από το περσινό "The Weight Of Your Love", δίσκο που έχουν καταλάβει και οι ίδιοι ότι δεν "τράβηξε" και έχουν περιορίσει αρκετά τα κομμάτια από αυτόν στις τελευταίες εμφανίσεις τους.

Δυο χρόνια μετά το "Pleasant Thoughts" - το ντεμπούτο των Wonky Doll and the Echo, μια από τις κορυφαίες ελληνικές δουλειές του 2012,  η αθηναϊκή μπάντα έχει έτοιμο το νέο της κομμάτι με τίτλο "Strange Land". Το τραγούδι δείχνει το γκρουπ στα καλύτερά του, και χωρίς να ξεφεύγουν από τα γνωστά ηχητικά τοπία τους, έχει πιο έντονο το shoegaze στοιχείο. Το "Strange Land" συνοδεύεται από ένα νέο βίντεο, το δεύτερο των Wonky Doll and the Echo μετά το "The Cut", που μπορείτε να δείτε παρακάτω:

Ο πέμπτος δίσκος των Maximo Park, "Too Much Information", έρχεται σχεδόν μια δεκαετία μετά το ντεμπούτο τους. Τα "A Certain Trigger" του 2005 και "Our Earthly Pleasures" του 2007 ήταν και παραμένουν οι κορυφαίες τους στιγμές, με κομμάτια όπως τα "Apply Some Pressure" και "Our Velocity" πιθανόν να είναι ακόμα τα πιο αναγνωρίσιμα single τους. Παρόλα αυτά έδιναν την εντύπωση ότι η δισκογραφική τους κορύφωση δεν είχε έρθει ακόμα. Δυστυχώς δυο χρόνια μετά ακολούθησε το μετριότατο "Quicken the Heart", ενώ το κακό ολοκληρώθηκε με το "The National Health" του 2012, που πέρα από 2-3 κομμάτια δεν μπορούσα να ακούσω τίποτα άλλο από αυτό. Στην νέα προσπάθεια του γκρουπ από το Newcastle, ξεχωρίζουν για άλλη μια φορά τα ιδιαίτερα φωνητικά του Paul Smith, χωρίς να λείπουν άλλα γνώριμα στοιχεία της μπάντας. 

Αυτό επιβεβαιώνει και το εναρκτήριο κομμάτι του δίσκου "Give, Get, Take" σε μια αρκετά πιο Maccabees εκδοχή (όπως και το "Is It True?"). Στην συνέχεια όμως οι Maximo Park φανερώνουν την αγάπη τους για την 80s electro-pop σκηνή και μπάντες όπως οι Depeche Mode, με τραγούδια όπως τα "Brain Cells" και "Leave This Island". Το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα απολαυστικό, με τα συγκεκριμένα κομμάτια να είναι από τις καλύτερες στιγμές της κυκλοφορίας. Φυσικά στην υπόλοιπη διάρκεια του "Too Much Information" δεν απογοητεύουν τους φίλους τους, μιας και πιο γνώριμα ηχητικά κομμάτια όπως τα "Lydia, The Ink Will Never Dry" και "My Bloody Mind" συγκαταλέγονται, μαζί με τα προαναφερθέντα, στα highlights του δίσκου. Αν μάλιστα το άλμπουμ είχε κυκλοφορήσει ως ΕΡ, όπως ήταν η αρχική πρόθεση των Maximo Park (και σταματούσε κάπου στην μέση), θα μιλούσα για μια ιδιαίτερα καλή κυκλοφορία. Συνολικά το "Too Much Information" καταφέρνει να ξεφύγει από την μετριότητα, μάλλον όμως δεν αποτελεί τον δίσκο που θα προκαλέσει τον ίδιο ενθουσιασμό με τις αρχικές δουλειές τους, αλλά σε ένα best-of της μπάντας θα βρει κανείς κομμάτια να συμπεριλάβει. 

Ακούστε: Lydia, The Ink Will Never Dry, Brain Cells, Leave This Island

Βαθμολογία : 6,5 / 10

Δεν χρειάζεται και πολλές ακροάσεις το νέο ΕΡ "Demons", για να κολλήσεις με τους Jessica Hernandez & Τhe Deltas. Η Hernandez που είχε ξεκινήσει ως solo καλλιτέχνης, σχημάτισε τους Τhe Deltas με τους οποίους έχει προλάβει να κυκλοφορήσει άλλα 2 ΕΡ. Στην soul/ bluesy rock 'n' roll άποψη της νέας μπάντας από το Ντιτρόιτ, βρίσκει κανείς επιρροές από Jack White μέχρι Amy Winehouse, με το δεύτερο να βασίζεται στα εντυπωσιακά φωνητικά της Jessica Hernandez. Δείτε παρακάτω το βίντεο του "Caught Up", ενώ μπορείτε να ακούσετε ολόκληρο το "Demons" εδώ.

Official Site / Soundcloud

Όπως είχα γράψει ξανά για το Acro, ή αλλιώς το Entertainment Stage όπως λέγονταν όταν είχα βρεθεί εκεί για τους Interpol, πέρα από μπουζοκομάγαζο μπορεί να σταθεί και ως ιδανικός συναυλιακός χώρος και μακάρι να μπορούσαμε να απολαύσουμε περισσότερα συγκροτήματα τέτοιου μεγέθους εκεί. Την αρχή έκαναν οι Έλληνες The Noise Figures, που με ακρίβεια στο πρόγραμμα, βγήκαν στη σκηνή λίγο μετά τις 21:00. Με το πρόσφατο ομώνυμο ντεμπούτο τους στις αποσκευές, μια από τις ελληνικές δουλειές που ξεχώρισα μέσα στο 2013, αποτέλεσαν μια από τις πιο ταιριαστές επιλογές για να ανοίξουν την συναυλία των Black Rebel Motorcycle Club. Το δίδυμο είχε ενέργεια, ωραία σκηνική παρουσία, με τα κομμάτια του άλμπουμ τους να αναδεικνύονται στο live. Θα ήθελα να τους δω και μόνους τους.

Λίγο μετά τις 22:30 εμφανίστηκαν οι Black Rebel Motorcycle Club αρκετά δυναμικά με το "Let The Day Begin", μια διασκευή στους The Call, ένα κομμάτι που αποτελεί φόρο τιμής στον εκλείποντα πατέρα του Robert Levon Been. Η μπάντα συνέχισε σε καταιγιστικούς ρυθμούς με τα "Rival", "Beat The Devil's Tattoo" και "Hate The Taste". Με το "Returning", μια από τις πολύ όμορφες ήρεμες στιγμές του "Specter At The Feast", και αφού είχαν μεσολαβήσει τα "Ain't No Easy Way" και "Berlin" ήρθε και το πρώτο συμπέρασμα. Τα νέα κομμάτια ακούγονται ζωντανά πολύ καλύτερα από τις στουντιακές εκτελέσεις και παρόλο που άκουσα αρκετά αγαπημένα κομμάτια, μερικά από τα οποία περίμενα πάνω από δέκα χρόνια, ήταν αυτά που μου έκαναν την μεγαλύτερη εντύπωση.

Μου είχε λείψει να βρεθώ σε ένα live που να διαρκεί πάνω από μια ώρα, οπότε το δίωρης διάρκειας σετ των BRMC ήταν μια ευχάριστη αλλαγή. Φυσικά, θεωρώ ότι έκαναν μια "κοιλιά" στη μέση της εμφάνισής τους, σε σημείο να με κουράσουν. Βέβαια ότι θα επιθυμούσα ένα διαφορετικό setlist αποτελεί καθαρά θέμα γούστου, μιας και ο διπλανός μου θα μπορούσε να είναι πλήρως ικανοποιημένος, και δεν αποτελεί κριτήριο για ένα καλό live. Το συγκρότημα, και ιδίως ο Been, ήταν σε μεγάλα κέφια και είχε ιδιαίτερη επικοινωνία με το κοινό, το οποίο ανταποκρίθηκε πλήρως,  ιδίως στις μπροστινές σειρές, χωρίς φυσικά να λείπουν και αυτοί που ξεσηκώνονταν με την πρώτη νότα του κάθε κομματιού, αλλά μετά έμεναν ήσυχοι μιας και δεν είχαν ιδέα ποιο τραγούδι ήταν από την αγαπημένη τους κατά τα άλλα μπάντα. Τα κορυφαία "Red Eyes And Tears", "Six Barrel Shotgun", "Spread Your Love" προκάλεσαν δικαίως τον αναμενόμενο χαμό και έκλεισαν το κανονικό σετ με την αρχική ένταση. Το μίνι-ακουστικό σετ, με τον ελαφρά χαμηλωμένο ήχο, στην αρχή του encore δεν μου είπε πολλά πράγματα, αλλά τα "Whatever Happened To My Rock 'n' Roll", "Sell It" έκλεισαν ιδανικά την συναυλία, πιστοποιώντας γιατί οι Black Rebel Motorcycle θεωρούνται μια πολύ καλή live μπάντα.

Setlist:

01. Let the Day Begin (διασκευή The Call )

02. Rival 

03. Beat the Devil's Tattoo 

04. Hate the Taste 

05. Ain't No Easy Way 

06. Berlin 

07. Returning 

08. American X 

09. White Palms 

10. I Don't Wanna Be a Soldier, Mama I Don't Wanna Die (διασκευή John Lennon)

11. Conscience Killer 

12. Lose Yourself 

13. In Like the Rose 

14. Stop 

15. Red Eyes and Tears 

16. Six Barrel Shotgun 

17. Spread Your Love 

Encore:

18. Mercy 

19. Complicated Situation 

20. Shuffle Your Feet 

21. Whatever Happened to My Rock 'n' Roll (Punk Song) 

22. Sell It 

Οι Arcade Fire συνεχίζουν την περιοδεία τους στην Αμερική για την προώθηση του περσινού τέταρτου άλμπουμ τους, "Reflektor". Στην Μινεάπολις, πατρίδα του Prince, οι Καναδοί παρουσίασαν μια διασκευή στο "Controversy" του τελευταίου, την οποία μπορείτε να ακούσετε παρακάτω:

Μετά από 15 χρόνια δισκογραφικής παρουσίας, οι The Rapture αποφάσισαν να διαλυθούν. Αν και δεν υπήρξε επίσημη ανακοίνωση από το γκρουπ, η επιβεβαίωση ήρθε από την δισκογραφική στέγη τους, την DFA Records. Η μπάντα υπήρξε ένα από τα πιο πολυσυζητημένα ονόματα στις αρχές των 00s, με το δεύτερο άλμπουμ τους "Echoes" του 2003 να γνωρίζει μεγάλη επιτυχία και γενικότερη αποδοχή. Το 2011 μάλιστα, κυκλοφόρησαν τον τέταρτο, και τελευταίο όπως όλα δείχνουν, δίσκο τους "In the Grace of Your Love", το οποίο περιείχε το πολύ όμορφο "How Deep Is Your Love?", single που ακούστηκε αρκετά.

Την Παρασκευή 14 Μαρτίου κυκλοφορεί από την Puzzlemusik ένα digital single προπομπός της νέας δουλειάς των Jane Doe. Ακριβώς ένα χρόνο μετά την κυκλοφορία του The Enormous Head of King Splendid, οι Jane Doe επιστρέφουν με ένα single-προπομπό ενός μεγάλου όγκου τραγουδιών που θα ακολουθήσουν και θα μοιραστούν σε δύο διαφορετικά άλμπουμ. Τα  δύο άλμπουμ είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους. Το Revolution Diaries είναι η φυσική συνέχεια του The Enormous Head of King Splendid (με τα απαραίτητα ανανεωτικά στοιχεία εξέλιξης του ήχου τους) ενώ το Recipes for Refugees είναι τελείως διαφορετικό από ότι έχουν κυκλοφορήσει οι Jane Doe μέχρι τώρα. Μπορείτε να ακούσετε το νέο "This Pain Is Real" παρακάτω: