Στο φινλανδικό post-punk/ gothabilly συγκρότημα των Beastmilk είχα αναφερθεί με ενθουσιασμό πριν λίγο καιρό. Κάπως έτσι θα ακούγονταν οι Iceage αν διασκεύαζαν The Cramps, δανειζόμενοι στοιχεία από Type O Negative (κυρίως της εποχής του καταπληκτικού "Life Is Killing Me"). Και με φωνητικά κάπου ανάμεσα σε Eldritch και Danzig, το ντεμπούτο τους από την Svart Records προσφέρει κάποια από τα πιο απολαυστικά δισκογραφικά 40άλεπτα της χρονιάς.

No.11 : David Bowie - The Next Day (Columbia)

No.12 : Beach Fossils – Clash The Truth (Captured Tracks)

No.13 : Crystal Stilts - Nature Noir (Sacred Bones)

No.14 : Girls Names - The New Life (Slumberland Records)

No.15 : My Bloody Valentine - m b v (mbv Records)

No.16 : Anna Calvi - One Breath (Domino Records)

No.17 : The Woken Trees - Nnon (Fuzz Club Records)

No.18 : Johnny Marr - The Messenger (Warner)

No.19 : Blouse - Imperium (Captured Tracks)

No.20 : Sigur Ros – Kveikur (XL Recordings)

Το "The Next Day" επιβεβαιώνει ότι ο David Bowie δεν είχε ανάγκη να επιστέψει για εικοστή τέταρτη φορά δισκογραφικά αν δεν είχε κάτι να πει, μόνο και μόνο για να μας θυμίσει την ύπαρξή του. Μπορεί το πρώτο μισό του δίσκου να περιλαμβάνει το καταπληκτικό "Valentine's Day", όπως και τα άλλα αξιόλογα singles, "Where Are We Now?", "The Stars (Are Out Tonight)" και το ομώνυμο του άλμπουμ, αλλά είναι το δεύτερο μισό αυτό που παρουσιάζει περισσότερο ενδιαφέρον και συνεπώς είναι αρκετά ανώτερο.

No.12 : Beach Fossils – Clash The Truth (Captured Tracks)

No.13 : Crystal Stilts - Nature Noir (Sacred Bones)

No.14 : Girls Names - The New Life (Slumberland Records)

No.15 : My Bloody Valentine - m b v (mbv Records)

No.16 : Anna Calvi - One Breath (Domino Records)

No.17 : The Woken Trees - Nnon (Fuzz Club Records)

No.18 : Johnny Marr - The Messenger (Warner)

No.19 : Blouse - Imperium (Captured Tracks)

No.20 : Sigur Ros – Kveikur (XL Recordings)

Η καλύτερη φετινή κυκλοφορία της Captured Tracks ήρθε από τους Beach Fossils και τον δεύτερο δίσκο τους "Clash The Truth". Η μπάντα από το Brooklyn συνεχίζει στα shoegaze pop/ lo-fi επίπεδα του ομώνυμου ντεμπούτο της από το 2010, αλλά εδώ προσφέρει και κομμάτια, όπως το "Careless", που ξεχωρίζουν στο συγκεκριμένο είδος. H παρέα του Dustin Payseur βρέθηκε στην Αθήνα τον Σεπτέμβριο, αποδεικνύοντας πόσο αξιόλογο συγκρότημα είναι και ζωντανά (σχετικό θέμα).

No.13 : Crystal Stilts - Nature Noir (Sacred Bones)

No.14 : Girls Names - The New Life (Slumberland Records)

No.15 : My Bloody Valentine - m b v (mbv Records)

No.16 : Anna Calvi - One Breath (Domino Records)

No.17 : The Woken Trees - Nnon (Fuzz Club Records)

No.18 : Johnny Marr - The Messenger (Warner)

No.19 : Blouse - Imperium (Captured Tracks)

No.20 : Sigur Ros – Kveikur (XL Recordings)

Μέτρια κυκλοφορία δεν έχουν παρουσιάσει ακόμα οι Crystal Stilts και δεν το κάνουν ούτε στην νέα τους δισκογραφική προσπάθεια. Μπορεί να μην αποτελεί ένα μεγάλο βήμα μπροστά για τον ήχο της μπάντας, όμως το art-pop των Crystal Stilts δεν βασίζεται στον εύκολο εντυπωσιασμό, και οι απανωτές ακροάσεις σίγουρα θα ανταμείψουν όποιον τις επιλέξει. Διαβάστε ολόκληρο το album review εδώ.

No.14 : Girls Names - The New Life (Slumberland Records)

No.15 : My Bloody Valentine - m b v (mbv Records)

No.16 : Anna Calvi - One Breath (Domino Records)

No.17 : The Woken Trees - Nnon (Fuzz Club Records)

No.18 : Johnny Marr - The Messenger (Warner)

No.19 : Blouse - Imperium (Captured Tracks)

No.20 : Sigur Ros – Kveikur (XL Recordings)

Ο δεύτερος δίσκος των Ιρλανδών Girls Names χρωστάει τα μέγιστα σε μπάντες όπως οι The Cure και οι The Psychedelic Furs. Σε σχέση με το ντεμπούτο τους "Dead to Me", που επίσης κυκλοφόρησε από την Slumberland Records, χωρίς να λέω ότι είναι καλύτερο είναι αρκετά πιο ονειρικό, με τις κιθάρες να θυμίζουν αυτές των Beach Fossils, ενώ κερδίζει και σε μελωδικότητα. Και με κομμάτια όπως τα "Pittura Infamante", "Hypnotic Regression" και "The Olympia" αποτελεί μια από τις πιο ιδιαίτερες μουσικές στιγμές της φετινής χρονιάς.

No.15 : My Bloody Valentine - m b v (mbv Records)

No.16 : Anna Calvi - One Breath (Domino Records)

No.17 : The Woken Trees - Nnon (Fuzz Club Records)

No.18 : Johnny Marr - The Messenger (Warner)

No.19 : Blouse - Imperium (Captured Tracks)

No.20 : Sigur Ros – Kveikur (XL Recordings)

Mετά από 22 χρόνια και ένα από τα επιδραστικότερα άλμπουμ των 90s, τo "mbv" σίγουρα αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες και πιο σημαντικές δισκογραφικές επιστροφές της χρονιάς. Μπορεί να χάνει στην ιδέα ότι ακούγεται σαν οι ηχογραφήσεις που περίσσεψαν από το "Loveless" ή σαν η δεύτερη πλευρά του, αλλά σίγουρα έχει τα κομμάτια για να στηρίξουν το βάρος που φέρνει μια τέτοια κυκλοφορία. Αναλυτικά η γνώμη μου για το "mbv" εδώ.

No.16 : Anna Calvi - One Breath (Domino Records)

No.17 : The Woken Trees - Nnon (Fuzz Club Records)

No.18 : Johnny Marr - The Messenger (Warner)

No.19 : Blouse - Imperium (Captured Tracks)

No.20 : Sigur Ros – Kveikur (XL Recordings)

Οι Arctic Monkeys κυκλοφόρησαν φέτος τον πέμπτο τους δίσκο με τίτλο "ΑΜ", δουλειά που θα βρεθεί σε αρκετές λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς (το ΝΜΕ το είχε σίγουρο για την κορυφή πριν ακούσει νότα), και μάλλον και στην blogovision 2013 (αν και δεν νομίζω να περάσει κάποια ψαγμενοσιγουράκια). Για μένα όμως πέρα από κάποιες πολύ καλές στιγμές, το νέο άλμπουμ του γκρουπ από το Sheffield δεν μου είπε και πολλά (σχετικό θέμα). Το "One For The Road" θα αποτελέσει το νέο single της μπάντας (δείτε το βίντεο εδώ), με το b-side "You're So Dark", το οποίο μπορείτε να ακούσετε παρακάτω, να το συνοδεύει. Μου κάνει εντύπωση πάντως, πως δεν έχουν κυκλοφορήσει το ολοκαίνουργιο "R U Mine?", μιας και όπου βρεθούν αυτό χρησιμοποιούν για να προωθήσουν την νέα τους δισκογραφική δουλειά, σε καμιά χριστουγεννιάτικη έκδοση.

Όπως δηλώνει και το εξώφυλλο του δίσκου, το "The Hunt Begins" δεν είναι ένα νέο άλμπουμ μιας και ηχογραφήθηκε το 2009, αλλά ήρθε στο προσκήνιο πριν από λιγότερο από ένα μήνα. Το πρώτο 7" των The Hunt, που αποτελούνταν από νυν μέλη των Cult Of Youth, αποτέλεσε και την πρώτη κυκλοφορία της Sacred Bones, με το ντεμπούτο όμως της μπάντας να μένει στα ράφια της εταιρίας μέχρι σήμερα (με το lp να αποτελεί πλέον την εκατοστή κυκλοφορίας της). Πριν το folk-ίζον darkwave των Cult Of Youth, οι The Hunt επιδόθηκαν σε μια μίξη βρετανικού post-punk στα πρότυπα των μεγάλων κλασσικών, με αμερικάνικο punk σε φάση Misfits ή Agnostic Front στις πιο pop στιγμές τους, ενώ υπάρχουν σημεία που ακολουθούν πιο κλασσικές ροκ δομές. Και με κομμάτια δυναμίτες όπως τα "Set the Rising Sun" και "Trainwreck" είναι δύσκολo να μην παρασυρθείς στο χτύπημα που σου επιβάλει. Κορυφαία στιγμή του "The Hunt Begins" αποτελεί το εναρκτήριο "Mountains" με τις κιθάρες να είναι κυρίαρχες και κολλητικές, ενώ η πιο εμπορική στιγμή του δίσκου "Fifteen Minutes" έχει τις δυνατότητες να βρει έστω και τώρα μεγαλύτερη ανταπόκριση. Μπορεί η συνταγή να μην είναι τόσο πρωτότυπη και ίσως συνολικά όχι η πιο επιτυχημένη που έχει παρουσιαστεί, αλλά σε στιγμές είναι απολαυστικό και αναμφίβολα πολύ πιο ενδιαφέρον από τις δουλειές των Cult Of Youth.

Βαθμολογία: 7,5 / 10