Οι Matt Flegel, Mike Wallace, Scott Munro και Daniel Christiansen κυκλοφόρησαν μόλις πριν από ένα χρόνο ως Viet Cong το ομότιτλο άλμπουμ τους από την Jagjaguwar. Ο δίσκος αυτός ξεχώρισε με τον ιδιαίτερο post-punk ήχο του και τις πιο πειραματικές διαθέσεις του, καταφέρνοντας να αποτελέσει μια από τις πιο πολυσυζητημένες δουλειές της περσινής χρονιάς. Στα πλαίσια προώθησης του "Viet Cong" πέρασαν και από την χώρα μας τον Σεπτέμβριο, όμως η εμφάνισή τους δεν μου άφησε και τις καλύτερες εντυπώσεις. Ακόμα μεγαλύτερη προσοχή τράβηξαν οι Καναδοί όταν αναγκάστηκαν να αλλάξουν το όνομά τους, λόγω των αρνητικών συνειρμών που συντρόφευε το Viet Cong. Έτσι προέκυψαν οι Preoccupations οι οποίοι κυκλοφόρησαν πριν λίγο καιρό το πρώτο τους άλμπουμ με το νέο όνομα με τίτλο - τι άλλο; - "Preoccupations" (μάλλον δεν έχουν πολύ φαντασία στην ονομασία άλμπουμ).
Η εντύπωση που μου άφησε το πρώτο άλμπουμ των Preoccupations είναι η ίδια από την πρώτη ακρόαση μέχρι και σήμερα που το έχω ακούσει αρκετές φορές. Νοιώθω ότι οι Καναδοί βιάστηκαν να βγάλουν νέα δουλειά προσπαθώντας να "κεφαλοποιήσουν", και δεν εννοώ απαραίτητα οικονομικά, το θόρυβο γύρω από τον προηγούμενο δίσκο τους αλλά και γύρω από το θέμα με το όνομα που δημιουργήθηκε. Σίγουρα πρόκειται για ένα αξιόλογο άλμπουμ που θα το ευχαριστηθούν οι φίλοι των Viet Cong, αλλά το νέο υλικό μου άφησε συνολικά μια παρόμοια "γεύση" με το προηγούμενο. Μπορεί να βασίζεται σε έναν πιο synth ήχο, άλλα συνολικά ακούγεται σαν να πρόκειται για το "Viet Cong Pt.II". Από τα εννιά κομμάτια του δίσκου θα ξεχώριζα το "Degraded", που κλιμακώνεται υπέροχα, το glam "Fever" που βασίζεται στην πιο όμορφη μελωδία του άλμπουμ και το "Anxiety" που θα αποτελέσει αναπόσπαστο μέρος των νέων dark playlists. Μπορεί οι Preoccupations να φανερώνουν μια αξιοθαύμαστη συνθετική σταθερότητα, αλλά μάλλον θα πρέπει να σκεφτούν λίγο περισσότερο το επόμενο δισκογραφικό τους βήμα.
Βαθμολογία: 7 / 10
Εν αναμονή του νέου τους άλμπουμ, που κυκλοφορεί στις 16 Σεπτεμβρίου, οι Preoccupations (πρώην Viet Cong) παρουσίασαν ένα νέο βίντεο για το τελευταίο κομμάτι που έκαναν γνωστό, το "Degraded". Το βίντεο αυτό, σε σκηνοθεσία της Valentina Tapia, είναι το δεύτερο μετά από το "Anxiety" από τον επερχόμενο ομώνυμο δίσκο του συγκροτήματος. Δείτε το παρακάτω:
Μετά από τον θόρυβο που δημιουργήθηκε γύρω από το όνομα των Viet Cong, οι τελευταίοι αναγκάστηκαν να αλλάξουν το όνομά τους σε Preoccupations. Ως Viet Cong κυκλοφόρησαν πέρσι το απολαυστικό ομώνυμο ντεμπούτο τους, μια από τις δουλειές που ξεχώρισα περισσότερο μέσα στο 2015. Τον περασμένο Σεπτέμβριο πέρασαν και από την Ελλάδα στα πλαίσια προώθησης του δίσκου - μια εμφάνιση για την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Το συγκρότημα από τον Καναδά έχει έτοιμο το νέο άλμπουμ του, το οποίο ονομάζεται "Preoccupations" και θα είναι διαθέσιμο με το νέο όνομα της μπάντας στις 16 Σεπτεμβρίου από την Jagjaguwar. Μετά το "Anxiety", οι Preoccupations έκαναν γνωστό και το κομμάτι "Degraded" που μπορείτε να ακούσετε παρακάτω:
No.20 Diät – Positive Energy (Iron Lung Records): Η Iron Lung Records μετά το περσινό εξαιρετικό άλμπουμ "Typical System" των Αυστραλών Total Control, μας προσφέρει και φέτος έναν από τους καλύτερους post-punk δίσκους της χρονιάς. Το "Positive Energy" αποτελεί το απολαυστικό ντεμπούτο των Βερολινέζων Diät, στο οποίο θα αναγνωρίσει κανείς τις επιρροές του γκρουπ από Bauhaus, Killing Joke ή και Theatre Of Hate.
No.19 Girls Names - Arms Around A Vision (Tough Love): To "Arms Around A Vision" των Girls Names αποτέλεσε ένα από τα πιο αναμενόμενα άλμπουμ της φετινής χρονιάς, εξαιτίας κυρίως του εξαιρετικού προηγούμενου δίσκου τους "The New Life", δικαιώνοντας σε μεγάλο βαθμό τις προσδοκίες. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την γνώμη μου για το άλμπουμ εδώ.
Ακούστε: "I Was You", "A Hunger Artist"
No.18 Viet Cong - Viet Cong (Jagjaguwar): Οι Viet Cong καταφέρνουν να εξωτερικεύσουν τις επιρροές τους με φρέσκια οπτική, ξεφεύγοντας από το "θολό" τοπίο των Women, προσφέροντας ένα πιο άμεσο αποτέλεσμα με μερικές εξαιρετικές στιγμές. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το album review εδώ. Το συγκρότημα μας επισκέφτηκε τον Σεπτέμβριο για ένα live στο six dogs.
Ακούστε: "Silhouettes", "Continental Shelf"
No.17 New Order - Music Complete (Mute): Αν έπρεπε κάποιος να τοποθετήσει ηχητικά κάπου το "Music Complete", αυτό θα ήταν μεταξύ "Technique" και "Republic". Το θέμα για τους New Order δεν είναι ούτε να ανακαλύψουν τον τροχό (για δεύτερη φορά), αλλά ούτε να αλλάξουν το ύφος τους. Το σημαντικό είναι να παρουσιάσουν κομμάτια αντάξια του ονόματος και της ιστορίας τους, και με το άλμπουμ αυτό το καταφέρνουν σε μεγάλο βαθμό. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την ανάρτηση για το "Music Complete" εδώ.
No.16 Agent Side Grinder - Alkimia (Progress Productions): Στους Σουηδούς Agent Side Grinder είχα αναφερθεί αρχικά πριν τρία χρόνια όταν και είχαν κυκλοφορήσει το απολαυστικό "Hardware". Το τέταρτο άλμπουμ τους με τίτλο "Alkimia" είναι με διαφορά το καλύτερό τους, το οποίο περιλαμβάνει εξαιρετικά δείγματα coldwave/ electropop αισθητικής.
Ακούστε: "Into the Wild", "Giants Fall"
No.15 Ceremony - The L-Shaped Man (Matador Records): Το "The L-Shaped Man" αποδεικνύεται ένα επιτυχημένο και εξαιρετικά ενδιαφέρον νέο βήμα για την μπάντα και ελπίζω να συνεχίσουν προς αυτή την κατεύθυνση γιατί φαίνεται ότι τους ταιριάζει. Μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο για το "The L-Shaped Man" εδώ.
Ακούστε: "Your Life In France", "The Separation + "The Understanding"
No.14 Then Comes Silence - Nyctophilian (Novoton): Ο goth ήχος του γκρουπ έχει κλασσικές ρίζες, σε συγκροτήματα όπως οι Sisters Of Mercy και οι Killing Joke, φανερώνοντας σε στιγμές κάποια noise στοιχεία θυμίζοντας την προσέγγιση πιο σύγχρονων σχημάτων όπως οι A Place To Bury Strangers (με τους οποίους έχουν περιοδεύσει). Διαβάστε περισσότερα για το "Nyctophilian" στο album review του εδώ.
No.13 Royal Headache - High (Whats Your Rupture?): Οι Αυστραλοί Royal Headache κυκλοφόρησαν φέτος το "High", ένα δεύτερο άλμπουμ γεμάτο garage punk μελωδίες και έναν χαρισματικό τραγουδιστή. Δεν ξέρω αν επαληθευτούν οι φήμες και είναι ο τελευταίος τους δίσκος - αν όντως αποχωρήσει ο frontman τους Shogun - αλλά τα κομμάτια του είναι σίγουρο ότι θα μας συντροφεύουν για πολύ καιρό ακόμα.
No.12 Motorama - Poverty (Talitres): Οι Motorama ποτέ δεν στηρίζονταν στην πολυπλοκότητα των συνθέσεων ή σε ένα πρωτοποριακό ήχο, αλλά όπως αποδεικνύει και το "Poverty" (album review) στην αμεσότητα των κομματιών που καθιστούν αδύνατο να μην κολλήσεις. Το συγκρότημα βρέθηκε για ένα live τον Οκτώβριο στην Αθήνα, μια εμφάνιση για την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ.
Ακούστε: "Corona", "Heavy Wave"
No.11 Sleater-Kinney - No Cities To Love (Sub Pop): Μπορεί να τους πήρε μια δεκαετία η δισκογραφική επιστροφή τους, μετά το αξιόλογο "The Woods" του 2005, αλλά οι Sleater-Kinney έδωσαν φέτος δυναμικό παρών με το απροσδόκητα καλό "No Cities To Love" και μερικά από τα καλύτερα κομμάτια της καριέρας τους.
Ακούστε: "A New Wave", "Bury Our Friends"
No.07 : Wolf Alice - My Love Is Cool (Dirty Hit)
No.08 : Blur - The Magic Whip (Parlophone)
No.09 : Marina & The Diamonds - Froot (Neon Gold/ Atlantic)
No.11 : Diät – Positive Energy (Iron Lung Records)
No.12 : Wire - Wire (Pink Flag)
No.13 : Pinkshinyultrablast - Everything Else Matters (Shelflife)
No.14 : Girls Names - Arms Around A Vision (Tough Love)
No.15 : Spector - Moth Boys (Fiction)
No.16 : FFS - FFS (Domino)
No.17 : Brandon Flowers - The Desired Effect (Island)
No.18 : Low - Ones And Sixes (Sub Pop)
No.19 : A-ha - Cast In Steel (Universal)
No.20 : The Chills - Silver Bullets (Fire Records)
Οι Viet Cong καταφέρνουν να εξωτερικεύσουν τις επιρροές τους με φρέσκια οπτική, ξεφεύγοντας από το "θολό" τοπίο των Women, προσφέροντας ένα πιο άμεσο αποτέλεσμα με μερικές εξαιρετικές στιγμές. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το album review εδώ. Το συγκρότημα μας επισκέφτηκε τον Σεπτέμβριο για ένα live στο six dogs.
The story so far:
Live Review: Viet Cong @ Six dogs, Αθήνα, Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου 2015
Live Reviews
Σεπτεμβρίου 09, 2015
Σίγουρα δεν θα μπορούσε να ανοίξει καλύτερα η νέα συναυλιακή σεζόν, από την εμφάνιση των Viet Cong στην χώρας μας, ένα συγκρότημα που βρίσκεται στο ξεκίνημά του και παράλληλα αποτελεί ένα από τα πιο πολυσυζητημένα της φετινής χρονιάς. Σε αυτό βοήθησε τόσο το εξαιρετικό περσινό EP τους, όσο και το ομώνυμο ντεμπούτο τους από την Jagjaguwar (μπορείτε να διαβάσετε το album review εδώ) που συγκαταλέγεται στις κορυφαίες δουλειές του πρώτου μισού του 2015. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν αντάξια. Εκεί φαίνεται πως μια αξιόλογη νέα μπάντα, με το κατάλληλο σπρώξιμο από τα "σωστά" διαδικτυακά και μη μέσα, μπορεί να καταφέρει να κάνει μια συναυλία sold out, έστω και αν μιλάμε για τον περιορισμένο χώρο του six dogs.
Οι Καναδοί βρέθηκαν στη σκηνή για λιγότερο από μια ώρα, διάρκεια που έχει καταντήσει εκνευριστικά συνηθισμένη σε τέτοια live. Άλλωστε το υλικό τους δεν τους επιτρέπει και πολλά περισσότερα. Οι Viet Cong βρίσκονταν στο τέλος της περιοδείας τους, με την κούραση να έχει επηρεάσει την μπάντα αλλά και τον ηχητικό εξοπλισμό, όπως ομολόγησε και ο τραγουδιστής Matt Flegel. Αυτός ήταν που είχε και το μεγαλύτερο θέμα με το μπάσο του, αναγκάζοντάς τον να σταματήσει το "Continental Shelf", το ίσως πιο γνωστό - εμπορικό κομμάτι τους, για να το ξαναπιάσουν λίγα λεπτά μετά. Συνολικά τα προβλήματα που αντιμετώπισαν με τον ήχο δεν άφησαν το συγκρότημα και επακόλουθα και το κοινό να πιάσει ρυθμό, συμβάλλοντας σε μια γενικότερη χλιαρή εμπειρία. Φυσικά υπήρξαν και στιγμές, όπως στα "Silhouettes", "March of Progress" και στο δεκάλεπτο "Death" που δικαιολόγησαν μέρος του ντόρου γύρω από το όνομα τους. Ελπίζω να τους ξαναδούμε σύντομα στα μέρη μας, σίγουρα κάτω από διαφορετικές συνθήκες, γιατί αποτελούν μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση.
Το Polaris Music Prize αποτελεί ένα μουσικό βραβείο που θεσπίστηκε το 2006 και αποδίδεται κάθε χρόνο στον καλλιτέχνη ή στην μπάντα με το πιο αξιόλογο δίσκο για τη χρονιά που πέρασε. Μέσα στους προηγούμενους νικητές συναντούμε ονόματα όπως οι Arcade Fire, Godspeed You! Black Emperor, Feist και πολλοί ακόμα. Μέσα στις φετινές υποψηφιότητες συμπεριλαμβάνονται οι δουλειές των Alvvays, The New Pornographers, Braids όπως και το ντεμπούτο των Viet Cong. Η τελετή των βραβείων θα πραγματοποιηθεί στις 21 Σεπτεμβρίου στο Τορόντο. Αναλυτικά η λίστα:
Alvvays – Alvvays
BADBADNOTGOOD & Ghostface Killah – Sour Soul
Braids – Deep In The Iris
Caribou – Our Love
Jennifer Castle – Pink City
Drake – If You’re Reading This It’s Too Late
Tobias Jesso Jr. – Goon
The New Pornographers – Brill Bruisers
Buffy Sainte-Marie – Power In The Blood
Viet Cong – Viet Cong
Η αίσθηση που μου έχει αφήσει η φετινή χρονιά μέχρι τώρα είναι ότι τα καλύτερα έρχονται, τουλάχιστον δισκογραφικά. Σίγουρα το νέο άλμπουμ των The Soft Moon, που το περίμενα όσο λίγα μέσα στο 2015, δεν με απογοήτευσε με τα διαφορετικά στοιχεία που εισήγαγε στον ήχο του σχήματος. Πέρα όμως από την μπάντα του Luis Vasquez υπήρξαν αρκετές ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες στις οποίες αξίζει να αναφερθώ. Εννοείται οι επανενώσεις ακόμα και των πιο τυχάρπαστων ονομάτων συνεχίστηκαν με καταιγιστικό ρυθμό. Φυσικά μέσα σε αυτές και κάποιες που ξεχώρισαν - τις προάλλες άκουγα το πολύ καλό νέο Veruca Salt άλμπουμ - με βασικότερη αυτή των Sleater-Kinney. Συνολικά οι δέκα δισκογραφικές δουλειές που μου έκαναν περισσότερο εντύπωση μέχρι τώρα, με σειρά επίσημης ημερομηνίας κυκλοφορίας, είναι:
10. Ceremony - The L-Shaped Man (18 Μαΐου, Matador Records)
09. Sonic Jesus - Neither Virtue Nor Anger (16 Απριλίου, Fuzz Club)
08. Drenge - Undertow (6 Απριλίου, Infectious Records)
07. The Soft Moon - Deeper (31 Μαρτίου, Captured Tracks)
06. Agent Side Grinder - Alkimia (25 Μαρτίου, Progress Productions)
05. New Candys - New Candys As Medicine (16 Μαρτίου, Picture In My Ear)
04. Then Comes Silence - Nyctophilian (13 Μαρτίου, Novoton)
03. Motorama - Poverty (9 Φεβρουαρίου, Talitres)
02. Sleater Kinney - No Cities To Love (20 Ιανουαρίου, Sub Pop)
01. Viet Cong - Viet Cong (20 Ιανουαρίου, Jagjaguwar)
Οι Viet Cong παρουσίασαν μια από τις ενδιαφέρουσες δισκογραφικές δουλειές του 2015 μέχρι τώρα (μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την γνώμη μου για το ομώνυμο άλμπουμ τους εδώ). Αρχικά φυσικά είχαν απασχολήσει τον μουσικό τύπο με το EP "Cassette". Η Arte Fiasco συνεχίζει τις πολύ καλές συναυλιακές προτάσεις και φέρνει το καναδέζικο συγκρότημα στην Αθήνα για μια εμφάνιση στο Six d.o.g.s την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου. Την συναυλία θα ανοίξει η αθηναϊκή πειραματική μπάντα Chickn.
Μπορεί οι Viet Cong να έχουν συζητηθεί όσο λίγα συγκροτήματα τους πρώτους μήνες του 2015, αλλά κατάφεραν να συγκεντρώσουν ιδιαίτερα θετικά σχόλια από την πρώτη κυκλοφορία τους στην Mexican Summer, το "Cassette" - ένα από τα καλύτερα EP του 2014. Φυσικά, οι Καναδοί μόνο νέοι δεν είναι στο χώρο, μιας και ουσιαστικά αποτελούν την φυσική συνέχεια του κλειστοφοβικού σχήματος των Women που είχαν κυκλοφορήσει δυο άλμπουμ από την Jagjaguwar, εταιρία που επέλεξαν και για το ντεμπούτο των Viet Cong, πριν διαλυθούν το 2012 (μετά τον θάνατο του κιθαρίστα Christopher Reimer). Όπως είναι φυσιολογικό, κουβαλάνε το ηχητικό στίγμα της προηγούμενης μπάντας ως ένα βαθμό, αλλά παράλληλα το "Viet Cong" καταφέρνει να ακούγεται σαν μια εντελώς ξεχωριστή οντότητα. Post-punk, noise rock και art-punk είναι τα βασικά, πιο εύκολα αναγνωρίσιμα, υλικά της πρώτης ολοκληρωμένης δουλειάς του σχήματος από το Calgary, αλλά περισσότερο λειτουργούν σαν αντιπροσωπευτικές ταμπέλες, μιας και με κάθε ακρόαση αποκαλύπτει κανείς περισσότερες αναφορές.
Το εναρκτήριο "Newspaper Spoons" λειτουργεί σαν μια γνώριμη θορυβώδη εισαγωγή, με το "Pointless Experience" που ακολουθεί να κινείται σε πιο κλασσικά 80s post-punk νερά. Στο "March of Progress" το γκρουπ φανερώνει μια αρκετά πειραματική διάθεση (όπως και στο κλείσιμο του "Death"), μπλέκοντας από βιομηχανικούς ήχους μέχρι ψυχεδελικές μελωδίες για τα πρώτα πέντε σχεδόν λεπτά του κομματιού, πριν έρθει το ιδιαίτερο ρυθμικό ξέσπασμα του τελευταίου λεπτού. Μαζί με το προαναφερθέν κομμάτι, από το ντεμπούτο των Καναδών θα ξεχώριζα κυρίως το synth κατά βάση darkwave του "Silhouettes", όπως και το "Continental Shelf" με τον απίστευτα κολλητικό ρυθμό, που δεν το βαριέμαι όσες φορές και να το ακούσω στο repeat.
Συχνά βρίσκομαι σε συζητήσεις που αφορούν κατά πόσο ακούμε πράγματα που να αξίζουν χωρίς να αναμασούν τα ίδια και τα ίδια. Μπορεί εδώ οι Gang of Four, Sonic Youth, Joy Division και οι Public Image Ltd, ή ακόμα και οι Interpol (κυρίως στα φωνητικά), να είναι μερικές από τις μπάντες που χρησιμοποιούν ως σημείο αναφοράς, αλλά γενικά θεωρώ ότι το θέμα είναι πως θα καταφέρει κάθε συγκρότημα να εξωτερικεύσει τις επιρροές του και αν έχει να παρουσιάσει κάποια φρέσκια οπτική ή νέες ιδέες. Οι Viet Cong το καταφέρνουν αυτό σε μεγάλο βαθμό, ξεφεύγοντας από το "θολό" τοπίο των Women, προσφέροντας ένα πιο άμεσο αποτέλεσμα με μερικές εξαιρετικές στιγμές.
Βαθμολογία: 7,5 / 10
Κάθε χρόνο γίνεται λόγος για το πόσο καλή μουσική χρονιά είναι αυτή που πέρασε, και έτσι έρχεται και η αναπόφευκτη σύγκριση με τις προηγούμενες. Αν και σίγουρα ο καθένας μπορεί να έχει ξεχωρίσει κάποια χρονιά κατά την οποία ταυτίστηκε με περισσότερες δουλειές (ίσως για μένα ήταν το 2011), το σύντομο διάστημα που έχει περάσει από τις τελευταίες κυκλοφορίες καθιστά μια τέτοια σύγκριση άτοπη, μιας και αυτές δεν έχουν δοκιμαστεί το ίδιο στον χρόνο. Επίσης, με χαρά είδα για άλλη μια χρονιά τις πωλήσεις των βινυλίων, αλλά και της κασέτας, να αυξάνονται. Φυσικά, δηλώσεις του τύπου το βινύλιο θα ξανακυριαρχήσει ή το cd θα πεθάνει και άλλες παρόμοιες, τις θεωρώ τουλάχιστον υπερβολικές, μιας και πιστεύω ότι μεγάλο μέρος της αύξησης αυτής είναι άλλη μια διάσταση της retro μόδας που κυριαρχεί. Φέτος πάντως, για άλλη μια χρονιά άκουσα πολλές και ενδιαφέρουσες δισκογραφικές προσπάθειες, με τις κορυφαίες μου όμως να μην είναι κάτι νέο αλλά άλμπουμ από αγαπημένα μου σχήματα.
No.10 The Blue Angel Lounge - A Sea Of Trees (A Recordings): Πολλοί κατέταξαν το συγκρότημα ως άλλη μια κόπια των Joy Division, αλλά οι οι πιο εξοικειωμένοι με το goth/ neofolk χώρο, δεν τους ξεχώρισαν τόσο για τη πρωτοτυπία του ήχου τους, όσο για τη δύναμη των συνθέσεων που απαρτίζουν ένα εξαιρετικό άλμπουμ.
Ακούστε: "Winter", "Desolate Sands"
No.09 Trust - Joyland (Arts & Crafts): Μπορεί το 2012 οι Trust, με το ντεμπούτο τους "TRST" να αποτέλεσαν για μένα την ηλεκτρονική έκπληξη της χρονιάς, αλλά ο δεύτερος δίσκος τους μοιάζει να έχει ένα ακόμα πιο χορευτικό προσανατολισμό, με τα περισσότερα κομμάτια να είναι ικανά να σταθούν άνετα από electro goth dancefloors, μέχρι εντελώς mainstream χώρους. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "Joyland" εδώ.
Ακούστε: "Rescue, Mister", "Are We Arc?"
No.08 Shiny Darkly - Little Earth (Crunchy Frog): Η Κοπεγχάγη και ο σκοτεινός punk ήχος έχουν γίνει πλέον δυο έννοιες συνυφασμένες. Από εκεί μας έρχονται και οι Shiny Darkly, μια post-punk μπάντα που με είχε ενθουσιάσει με τα πρώτα EP της, και στην οποία είχα αναφερθεί πριν λίγους μήνες εδώ.
Ακούστε: "Sacred Floor", "Diana"
No.07 Eagulls - Eagulls (Partisan): Όσοι την προηγούμενη χρονιά κόλλησαν με τον δίσκο των Savages και αναζητούν για τον φετινό αντίστοιχο, ας μην ψάξουν παραπέρα από το ομώνυμο ντεμπούτο των Eagulls. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο τη δημοσίευση για τη καλύτερη δισκογραφική δουλειά που άκουσα φέτος από νέα μπάντα, εδώ.
Ακούστε: "Tough Luck", "Possessed"
No.06 Total Control - Typical System (Iron Lung Records): Μετά από τέσσερα ΕΡ το ένα διαφορετικό από το άλλο, και ένα πρώτο άλμπουμ με τίτλο "Henge Beat", το οποίο πέρασε λίγο στα ψιλά γράμματα, το "Typical System" είναι το άλμπουμ που θα τους κάνει αρκετά πιο γνωστούς τους Total Control, όχι γιατί ασχολήθηκαν περισσότερα μουσικά μέσα, αλλά γιατί έχει τα κομμάτια για να ξεχωρίσει.... Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το album review εδώ.
Ακούστε: "Expensive Dog", "Flesh War"
No.05 Ritual Howls - Turkish Leather (Felte Records): Oι Ritual Howls, ένα darkwave τρίο από το Ντιτρόιτ, καταφέρνουν με τον δεύτερο δίσκο τους να σε παρασύρουν στον σκοτεινό κόσμο τους πιο αποτελεσματικά σχεδόν από οποιοδήποτε άλλη μπάντα φέτος... Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το album review του "Turkish Leather" εδώ.
Ακούστε: "Take Me Up", "Helm"
No.04 Peter Murphy - Lion (Nettwerk): Tο "Lion" είναι άλλη μια καταπληκτική δουλειά από μεριάς Peter Murphy με μεγάλη ηχητική ποικιλία, που αν και βρίσκεται μισό βήμα πίσω από το ένατο, πρόκειται για ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του και εννοείται ένα από τα κορυφαία του 2014... Διαβάστε ολόκληρο το album review του "Lion" εδώ.
Ακούστε: "I Am My Own Name", "Hang Up"
No.03 The Smashing Pumpkins - Monuments To An Elegy (Martha's Music): Ο νέος δίσκος συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το εξαιρετικό "Oceania", αποτελούμενο από κομμάτια που σίγουρα θα μπορούσαν να σταθούν δίπλα στις καλύτερες στιγμές του συγκροτήματος. Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο Billy Corgan δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιεί το ίδιο όνομα, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι Pumpkins πάντα ήταν one-man band, ενώ είναι δύσκολο να αναδειχθεί περισσότερο μια τέτοια δουλειά όταν δεν υπάρχει πλέον αντίστοιχη σκηνή.
Ακούστε: "Drum + Fife", "One and All"
No.02 Interpol - El Pintor (Matador): Διάβασα αρκετά ότι ο νέος δίσκος των Interpol, είναι ότι καλύτερο κυκλοφόρησε το συγκρότημα μετά το 2004 και το "Antics" (διαβάστε εδώ το αφιέρωμα για τα καλύτερα άλμπουμ του 2004). Δεν θα μπορούσα να πω το ίδιο, μιας και θεωρώ ότι το σχήμα δεν έχει κυκλοφορήσει ποτέ μέτρια δουλειά (εδώ το ομώνυμο άλμπουμ τους, που οι κριτικές - και όχι μόνο - το "έθαψαν" κανονικά, ήταν μέσα στους κορυφαίους μου δίσκους για το 2010). Σίγουρα η μπάντα αποτελεί ένα από τα μεγάλα κολλήματα μου, αλλά το "El Pintor" αποτελεί ένα απολαυστικό άκουσμα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, ενώ και τα b-sides - "The Depths", "Malfeasance" και "What Is What" - θα μπορούσαν άνετα να συμπεριλαμβάνονται στον δίσκο (album review).
Ακούστε: "Ancient Ways", "Twice As Hard"
No.01 The Twilight Sad - Nobody Wants To Be Here & Nobody Wants To Leave (Fat Cat): Οι The Twilight Sad με τον νέο δίσκο (είχε προηγηθεί το εξαιρετικό "No One Can Ever Know" του 2012) δεν κυκλοφορούν μόνο μια από τις καλύτερες δισκογραφικές δουλειές της χρονιάς, αλλά και την κορυφαία της καριέρας τους. Το τέταρτο άλμπουμ των Σκωτσέζων σε κερδίζει από το πρώτο άκουσμα και με κάθε επόμενο δένεσαι ακόμα περισσότερο. Μακάρι μετά την εμφάνισή τους στη χώρα μας πέρσι, να μας ξαναεπισκεφτούν και για τον νέο τους δίσκο. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "Nobody Wants To Be Here & Nobody Wants To Leave" εδώ.
Τα 10 κορυφαία EPs που άκουσα μέσα στο 2014 είναι:
No.10 The Mary Onettes - Portico (Labrador)
No.09 Jessica Hernandez & Τhe Deltas - Demons (Instant Records)
No.08 Twin Graves - Walk in Circles (s/r)
No.07 The New Flesh - The Absurd (Deranged Records)
No.06 Whirr & Nothing Split 12"(Run For Cover)
No.05 Anna Calvi - Strange Weather (Domino)
No.04 Viet Cong - Cassette (Mexican Summer)
No.03 The Underground Youth - Beautiful & Damned (Fuzz Club Records)
No.02 The Amount Of Light We Give Off - List (s/r)
No.01 Body Of Light - Limits Of Reason (Ascetic House)
Διαβάστε επίσης:
Μπορεί να είναι αρκετά κλισέ, αλλά είναι αλήθεια ότι αρκετά άλμπουμ που κυκλοφορούν κάθε Ιανουάριο ξεχνιούνται πιο εύκολα και παραλείπονται στο τέλος της κάθε χρονιάς. Φυσικά με κομμάτια όπως το "Continental Shelf" από το ομώνυμο ντεμπούτο τους, οι Viet Cong δείχνουν ότι δύσκολα θα αποτελέσουν μια τέτοια περίπτωση. Ο πρώτος δίσκος της Καναδέζικης μπάντας είναι διαθέσιμος εδώ και δέκα μέρες από την Jagjaguwar, ο οποίος έρχεται να ενισχύσει τις εξαιρετικές εντυπώσεις που άφησε το περσινό τους ΕΡ "Cassette", που κυκλοφόρησε από την Mexican Summer. Μπορεί να δείτε το επίσημο βίντεο του "Continental Shelf", σε σκηνοθεσία του Yoonha Park, παρακάτω:
