Οι Σουηδοί post-punkers RA με το ντεμπούτο τους - "Scandinavia" - κυκλοφόρησαν μια από τις κορυφαίες δουλειές του 2015. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του, εδώ. Ένα χρόνο μετά, επέστρεψαν με το ΕΡ "Then I Woke Up In Paradise", που επίσης αποτέλεσε μια από τις καλύτερες μίνι-κυκλοφορίες του 2016. Το 2018 ο τραγουδιστής του σχήματος, Simon Minó, μετακόμισε στο Παρίσι για να συγκεντρωθεί στην πρώτη προσωπική του δουλειά. Εκεί βρήκε τον Sydney Valette, o οποίος ανέλαβε την παραγωγή του ντεμπούτο του, το οποίο αναμένεται το φετινό φθινόπωρο. Μετά το πρώτο κομμάτι, το "Les Nymphéas", ο Minó έκανε γνωστό το δεύτερο single, με τίτλο "Raphaëlle", από το επερχόμενο ντεμπούτο του. Το κομμάτι που θα κυκλοφορήσει στις 10 Απριλίου από τη Third Coming Records, συνοδεύεται από ένα βίντεο το οποίο γυρίστηκε στην Νέα Υόρκη από την Jennifer Medina.
Μπορεί να κυκλοφόρησαν μόλις πέρσι τον πρώτο δίσκο της καριέρας τους, αλλά οι The Love Coffin ήδη δουλεύουν πάνω στο νέο τους άλμπουμ. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά για το καταπληκτικό ντεμπούτο τους - το "Cloudlands" - εδώ. Οι Δανοί αναμένεται να κυκλοφορήσουν, και πάλι από τη Bad Afro Records και Third Coming Records, τον δεύτερο δίσκο τους την άνοιξη του 2020, αλλά για την ώρα δημοσιοποίησαν το πρώτο single από αυτόν με τίτλο "Nothing At All". Να θυμίσω ότι οι The Love Coffin παραχώρησαν μια συνέντευξη στο POEt'S SOUND, την οποία μπορείτε να διαβάσετε πατώντας εδώ.
Οι Dune Messiah κυκλοφόρησαν την 1η Μαΐου το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "Moments Of Bliss" από τη Third Coming Records και τη aufnahme + wiedergabe. Αυτό έρχεται δυο χρόνια μετά το "The Iron Oak", ένα άλμπουμ που αποτέλεσε ένα από τα κορυφαία του 2017 για αυτό το blog. Μπορεί το πρώτο single, "Silence and Surrender", να άφησε στην άκρη τον κλασσικό neo-folk, dark american ήχο του για χάρη ενός πιο new wave, το δεύτερο όμως, με τίτλο "Black Seaweed", κινείται σε πιο γνωστά μονοπάτια με την πολύ όμορφη φωνή του Magnus Westergaard να μαγεύει σε πρώτο πλάνο.
Οι The Love Coffin είναι
μια νέα μπάντα από την Κοπεγχάγη, η οποία κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό το
ντεμπούτο της και το POEt'S SOUND δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο εντυπωσιασμένο. Επικοινώνησα με τον τραγουδιστή του συγκροτήματος, Jonatan K.
Magnussen, για τα πάντα γύρω από τους Coffin, τη Δανέζικη σκηνή και
πολλά ακόμα…
Το The Love Coffin είναι
ένα ιδιαίτερο όνομα. Πως πρόεκυψε αυτό;
Απλώς ήταν ένα όνομα που
πιστεύουμε ότι ακούγεται καλά και που θα το πρόσεχε κάποιος όπως θα έψαχνε τις
νέες κυκλοφορίες. Η αγάπη είναι ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στα περισσότερα
κομμάτια μας και επίσης είναι ένα όνομα που βοηθάει τον ακροατή να σχηματίσει
εικόνες και να κάνει διάφορους παραλληλισμούς ακούγοντας τη μουσική μας.
Υπάρχουν συγκεκριμένοι ρόλοι μέσα στη μπάντα;
Πιστεύω ότι όλοι στο γκρουπ
έχουμε ξεχωριστά χαρακτηριστικά, ήχο και προσέγγιση στη μουσική και όλοι
συμβάλλουμε ο καθένας με τον τρόπο του στο τελικό αποτέλεσμα που ακούτε. Ο Kristian
(Alexander) είναι εξαιρετικός στο να βγάζει τον ήχο που επιθυμεί με τη κιθάρα
του ενώ είναι ιδιαίτερα καλός και στο τομέα της παραγωγής, ο Lasse (Christiansen)
μπορεί να παίξει πολλά διαφορετικά όργανα, γεγονός που βοηθάει στην εξέλιξη του
ήχου μας όπως και στην εξερεύνηση νέων μουσικών περιοχών, ο Alexander (Vitus)
είναι ένας ακούραστος ντράμερ με γενικότερη γνώση της μουσικής, ο Tue (Einar) έχει
χαρακτηριστικό ήχο και αποτελεί τον πιο σταθερό και καλύτερο μπασίστα από όσους
έχω δουλέψει μαζί, ενώ εγώ ασχολούμαι περισσότερο με τη σύνθεση των κομματιών.
Πως αισθανθήκατε όταν το κομμάτι σας ‘Sheets of Ice’ ανακηρύχτηκε κομμάτι της χρονιάς από το Δανέζικο Noisey; Πόσο σημαντική είναι αυτή η αναγνώριση για εσάς και πόση
σημασία δίνετε στον μουσικό τύπο;
Όλοι ήμασταν πολύ χαρούμενοι για
αυτό. Οι καλές κριτικές είναι πάντοτε ευπρόσδεκτες, αλλά τουλάχιστον σε
προσωπικό επίπεδο έχω καταφέρει να χτίσω έναν τοίχο ανάμεσα σε εμένα, τη
μουσική μου και τον μουσικό τύπο αλλά και γενικότερα από τις απόψεις οποιωνδήποτε
εκτός των The Love Coffin.
Αυτό μου επιτρέπει να μένω προσηλωμένος στη μουσική, στα δικά μου ιδανικά και
ιδέες. Είμαστε όλοι στο γκρουπ αρκετά τελειομανείς και κάνουμε την αυτοκριτική
μας, οπότε η δικιά μας γνώμη υποσκιάζει οτιδήποτε άλλο μπορεί να ακούσουμε,
θετικό ή αρνητικό.
Από τους Iceage και μετά η Δανέζικη μουσική έχει
βρεθεί αρκετές φορές στο προσκήνιο. Εσείς αισθάνεστε μέρος κάποιας σκηνής;
Όχι, όχι ιδιαίτερα. Αν και δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος για
αυτό, θα ήταν πολύ ωραίο αν κάτι τέτοιο μπορούσε να πραγματοποιηθεί κάποια
μέρα.
Ο Δανέζικος μουσικός τύπος υποστηρίζει την τοπική μουσική ή ασχολείται
περισσότερο με τη διεθνής σκηνή;
Δεν ξέρω. Η Δανία είναι μια πολύ
μικρή χώρα και πάντα φαίνεται ότι μπορεί να υποστηρίξει μόνο μια μουσική τάση ή
μόδα, οπότε εξαρτάται από εσένα στο πόσο καλά μπορείς να προσαρμοστείς σε αυτή.
Επίσης ο μουσικός τύπος εδώ είναι αρκετά πιο δεκτικός προς τις νέες μπάντες,
αφού πρώτα τραβήξουν προσοχή εκτός Δανίας π.χ. από μουσικά περιοδικά όπως το Pitchfork. Σκέφτονται ότι
αφού το λέει το Pitchfork,
μάλλον πρέπει να είναι καλοί. Δεν γνωρίζω αν ο Δανέζικος τύπος ασχολείται
περισσότερο με τη διεθνή σκηνή σε σχέση με τον αντίστοιχο άλλων χωρών, αλλά
σίγουρα του αρέσει να ανακαλύπτει τοπικούς ήρωες.
Από πού αντλείτε έμπνευση για τη μουσική σας;
Η μουσική, τα βιβλία, οι ταινίες
αλλά και γενικότερα οποιαδήποτε μορφή τέχνης, η ζωή και ο θάνατος, η
αυτοκαταστροφή και η αναγέννηση, όπως και συνολικά τα πάνω και τα κάτω που
μπορεί να έχει η ζωή είναι κάποια από τα πράγματα που με εμπνέουν. Φυσικά μπορώ
να μιλήσω μόνο για τον εαυτό μου, μιας και ο καθένας στη μπάντα έχει τις δικές
του ιδέες και πράγματα που τον εμπνέουν και τον οδηγούν στη ζωή και τη μουσική.
Πολλοί σας χαρακτηρίζουν ως μια post-punk μπάντα, αλλά προσωπικά ακούω αρκετά 90s alternative rock στοιχεία στη μουσική σας. Ποιες
είναι οι επιρροές της μπάντας;
Νομίζω ότι υπάρχουν πολλά
διαφορετικά στοιχεία στη μουσική μας και από πολλές διαφορετικές περιόδους.
Υπάρχουν κάποια «κρύα» και σκοτεινά στοιχεία από τη δεκαετία του 80, τα
«χημικά» της δεκαετίας του 90, glam rock αναφορές από τη δεκαετία του 70, folk στοιχεία
από τη δεκαετία του 60, ενώ όλοι είμαστε λάτρεις της κλασσικής μουσικής και των
soundtracks. Αλλά ναι, μας αρέσουν αρκετά συγκροτήματα από τη δεκαετία του 80
και του 90.
Πριν λίγο καιρό κυκλοφορήσατε το πρώτο άλμπουμ σας με τίτλο "Cloudlands". Ποια ήταν η ανταπόκριση που
έχετε λάβει μέχρι αυτή τη στιγμή;
Βασικά η ανταπόκριση είναι
ιδιαιτέρως καλή μέχρι τώρα.
Ποια είναι τα σχέδια σας για το μέλλον;
Σκοπεύουμε να μπούμε στο στούντιο
σε λίγους μήνες για να ηχογραφήσουμε τον δεύτερο δίσκο μας. Επίσης έχουμε
προγραμματίσει μια σειρά από ζωντανές εμφανίσεις για την άνοιξη του 2019.
Υπάρχουν κάποια άλλα Δανέζικα σχήματα που θα προτείνατε;
Οι Shiny darkly, Dune Messiah, Syringe, Scared
Crow, Family Underground, Yahowa, Timeless reality, Halshug, Det Blødende
Hjerte, Deadpan, Tettix Hexer και Josiah konder.
Ποιοι είναι οι 5 δίσκοι που δεν θα έπρεπε να λείπουν από καμία συλλογή;
Θα ήταν αδύνατο να συμφωνήσουμε
σε 5 δίσκους ως μπάντα και πολύ δύσκολο να διαλέξει πέντε ο καθένας, αλλά οι 5
που αρέσουν σε όλους μας είναι:
The Church – Priest = Aura
The Gun Club – Miami
Iggy and the Stooges – Raw Power
After - Det Blødende Hjerte
Alice Coltrane - Turiya Sings
Πέντε κομμάτια που δεν θα έπρεπε να λείπουν από ένα DJ set
Δύσκολη ερώτηση αλλά θα προσπαθήσω να διαλέξω…
PIL – This Is What You Want This Is What You Get
Malcolm Mclaren - Madame Butterfly
Basic Channel – Phylips Trak
My life With the Thrill Kill Kult – Waiting for
Mommie
The Lords of the New Church – Live for Today
Ευχαριστώ πολύ Jonatan για τον χρόνο σου, σου
εύχομαι ότι καλύτερο για το πρώτο άλμπουμ των The Love Coffin…
Pick Of The Moth - Δεκέμβριος 2018: The Love Coffin - Save It All
Bad Afro Records
Δεκεμβρίου 31, 2018
Από το 2008 που υπάρχει αυτό το blog, ποτέ μέχρι σήμερα δεν είχα διαλέξει για τη συγκεκριμένη ενότητα δεύτερο κομμάτι από το ίδιο άλμπουμ του ίδιου καλλιτέχνη μέσα στην ίδια χρονιά. Το ντεμπούτο όμως των The Love Coffin, τη δισκοκριτική του οποίου μπορείτε να διαβάσετε εδώ, είναι μια καταπληκτική δουλειά που αναμφίβολα αξίζει να ακουστεί περισσότερο. Έτσι μετά το "Pure", το "Save It All" δεν είναι μόνο η κορυφαία στιγμή του "Cloudlands", αλλά και μια από τις καλύτερες της χρονιάς.
Για κάποιον που έχει μεγαλώσει με τη εναλλακτική μουσική της δεκαετίας του 90, αλλά λατρεύει τη σκοτεινή περίοδο των 80s, το "Cloudlands" αποτελεί ένα απαραίτητο άκουσμα. Μετά από συνεχόμενες ακροάσεις από τα τέλη Σεπτεμβρίου που κυκλοφόρησε το άλμπουμ, θεωρώ ότι οι The Love Coffin δεν μας έδωσαν μόνο το καλύτερο ντεμπούτο του 2018, αλλά και τον δίσκο της χρονιάς. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Cloudlands", εδώ.
Ακούστε: "Pure", "Take Good Care Of Me"
Πριν από τέσσερα χρόνια οι Shiny Darkly με είχαν εντυπωσιάσει με το ντεμπούτο τους, το οποίο είχε αποτελέσει ένα από τα κορυφαία του 2014. Το "Little Earth" ήταν ένας κλασσικός post-punk δίσκος με μερικές φανταστικές μελωδίες. Για τον δεύτερο δίσκο τους οι Δανοί δεν πέφτουν στην παγίδα στο να επαναλάβουν την ίδια συνταγή, αλλά πειραματίζονται περισσότερο με νέους ήχους και σε σημεία το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.
Τους Δανούς The Love Coffin τους γνώρισα μέσα από το EP "Buffalo Thunder", που κυκλοφόρησε το 2016 από τη Third Coming Records. Από το ξεκίνημά τους είχαν χτίσει όνομα στη τοπική σκηνή της χώρας, παρά τις αρχικά ελάχιστες ζωντανές εμφανίσεις τους, με το single "Sheets of Ice" να ανακηρύσσετε από το δανέζικο Noisey το κορυφαίο κομμάτι του 2015.
Στον ήχο τους θα εντοπίσει κανείς, σίγουρα κάποιες αναφορές από τη post-punk, shoegaze και darkwave σκηνή των 80s, δοσμένα όμως από μια πιο 90s alternative rock οπτική. Τα στοιχεία από μπάντες όπως οι Gun Club, The Jesus And Mary Chain, Killing Joke είναι εύκολα ανιχνεύσιμα, αλλά οι δυο βασικές κολόνες του μουσικού οικοδομήματος των The Love Coffin, είναι οι The Cure και οι The Smashing Pumpkins. Από ένα πρώτο επιφανειακό άκουσμα, ο τραγουδιστής του σχήματος, Jonatan K. Magnussen, φαντάζει ως το νόθο παιδί του Billy Corgan. Αλλά η ερμηνεία του μας δίνει πολλά περισσότερα, μιας και είναι πιο πολύπλευρη, σκοτεινή, θεατρική και αποτελεί ένα από τα δυνατά χαρτιά της μπάντας.
Ένα από τα σημεία που ξεχώρισα στο σχήμα από την Κοπεγχάγη είναι η αμεσότητα που σου βγάζει, όπως και το γεγονός ότι μπορεί τη μια στιγμή να σε κάνει να φαντάζεσαι ότι ακούς ένα κομμάτι του σε κάποιο μικρό συναυλιακό χώρο και την επόμενη ότι βρίσκεσαι σε κάποια αρένα και τραγουδάς με το υπόλοιπο κοινό. Αλλά στη σύνθεση των κομματιών και μελωδιών είναι το σημείο που υπερέχουν οι The Love Coffin. Το ντεμπούτο τους αποτελείται από 9 εξαιρετικά κομμάτια, που πραγματικά αξίζουν να ακουστούν περισσότερο. Ίσως θα μου έλειπε το μπάσο να είναι λίγο πιο μπροστά, αλλά και γενικότερα η παραγωγή δεν βοηθάει στο να αναδείξει την διαφορετικότητα του κάθε κομματιού.
Τα περισσότερα κομμάτια ξεκινούν με μια βασική μελωδία σε ακουστική κιθάρα και με βάση αυτή χτίζεται το υπόλοιπο, όπως γίνεται εύκολα κατανοητό και από το dark rock εναρκτήριο κομμάτι "Sense Of Indifference". Υπάρχουν αναφορές ακόμα και σε Marilyn Manson εποχής "Mechanical Animals", όπως φαίνεται στο "See Me When I Crawl", ή ακόμα και στον Nick Cave του "Let Love In" στο "Life Is Beautiful". Αυτά όμως ξεχωρίζουν περισσότερο είναι τα "Pure" και "Save It All', που είναι κατασκευασμένα, σε ένα δικό μου ιδανικό σκοτεινό σύμπαν, για τεράστια singalongs.
Για κάποιον που έχει μεγαλώσει με τη εναλλακτική μουσική της δεκαετίας του 90 (με μια μεγαλύτερη αδυναμία στους Pumpkins), αλλά λατρεύει τη σκοτεινή περίοδο των 80s, το "Cloudlands" αποτελεί ένα απαραίτητο άκουσμα. Μπορεί να είναι ο αρχικό δίμηνος ενθουσιασμός, μιας και ο δίσκος κυκλοφόρησε τέλη Σεπτεμβρίου, αλλά μετά από συνεχόμενες ακροάσεις αυτό το διάστημα και επειδή με καλύπτει πλήρως η παραπάνω πρόταση, θεωρώ ότι οι The Love Coffin δεν μας έδωσαν μόνο το καλύτερο ντεμπούτο του 2018, αλλά και τον δίσκο της χρονιάς.
Βαθμολογία: 8,5 /10
Οι Δανοί The Love Coffin κυκλοφόρησαν στις 28 Σεπτεμβρίου το ντεμπούτο άλμπουμ τους, με τίτλο "Cloudlands", από τις Bad Afro Records και Third Coming Records. Στο post-punk συγκρότημα είχα αναφερθεί σε παλαιότερη ανάρτηση. Όσοι όμως δεν πειστήκατε από το "Take Good Care Of Me", μπορείτε να ακούσετε στο παρακάτω επίσημο βίντεο το καταπληκτικό "Pure", που αποτέλεσε το πρώτο single από τον δίσκο των The Love Coffin αλλά και ένα από τα κορυφαία κομμάτια που έχω ακούσει μέσα στο 2018.
Η Δανία τα τελευταία χρόνια αποτελεί τη χώρα που τροφοδοτεί την post-punk σκηνή με όλο και περισσότερα συγκροτήματα. Είναι αλήθεια όμως ότι ο μουσικός κόσμος δεν χρειάζεται πολλές περισσότερες κόπιες των Iceage. Οι The Love Coffin είναι μια νέα μπάντα από την Κοπεγχάγη, που είχε στο ενεργητικό της, δυο EPs μέχρι σήμερα. Το δεύτερο από αυτά, ήταν και αυτό από το οποίο τους έμαθα και με έκανε να περιμένω με ιδιαίτερη ανυπομονησία το ντεμπούτο τους, το οποίο κυκλοφόρησε φέτος, στις 28 Σεπτεμβρίου, από τις Bad Afro Records και Third Coming Records. Αυτό που ξεχωρίζει τους Δανούς και τον πρώτο τους δίσκο, είναι ότι απευθύνονται τόσο στους φίλους του 80s post-punk ήχου, αλλά και ίσως περισσότερο σε αυτούς της 90s alternative rock σκηνής. Οι The Love Coffin μόλις μας παρέδωσαν το ντεμπούτο της χρονιάς...
Οι Shiny Darkly θα κυκλοφορήσουν το δεύτερο άλμπουμ της καριέρας τους, με τίτλο "Bronze", στις 14 Σεπτεμβρίου από τη Third Coming Records και τη Crunchy Frog. Μάλιστα για την παραγωγή του νέου άλμπουμ, υπεύθυνοι είναι οι Nis Bysted και Jens Benz των Iceage. Το ντεμπούτο των Δανών post-punkers είχε καταφέρει να ξεχωρίσει το 2014, ενώ πέρσι το γκρουπ επέστρεψε με το κομμάτι "Lyfe". Το "VW" αποτελεί το τελευταίο single από τον επερχόμενο δίσκο των Shiny Darkly, το οποίο μπορείτε να το ακούσετε στο επίσημο βίντεο που ακολουθεί.
Pick Of The Month - Δεκέμβριος 2017: Dune Messiah - What You've Become
Dune Messiah
Δεκεμβρίου 31, 2017
Τον Magnus Westergaard τον έμαθα ως τον κιθαρίστα των The Woken Trees. Το ντεμπούτο του σουηδικού post-punk συγκροτήματος αποτέλεσε ένα από τα κορυφαία άλμπουμ του 2013 για αυτό το blog. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Nnon" εδώ. Οι Dune Messiah αποτελούν το νέο σχήμα του Westergaard, το οποίο όμως κινείται σε πιο neo-folk ηχητικούς δρόμους. Το πρώτο single "What You've Become" είναι μια από τις κορυφαίες στιγμές του ντεμπούτο τους, με τίτλο "The Iron Oak", που κυκλοφόρησε στις 3 Μαρτίου.











