Το "No Rain" ήταν το hit single των Blind Melon από το 1992 και το ομώνυμο άλμπουμ τους. Μπορεί το alternative rock στυλάκι των Blind Melon να απέχει απίστευτα από τον σκοτεινό ήχο των Drab Majesty, αλλά ο Deb Demure σκέφτηκε να διασκευάσει το "No Rain" και το αποτέλεσμα των δικαίωσε. Αυτό έρχεται λίγους μήνες μετά το "Modern Mirror", το περσινό άλμπουμ των Drab Majesty που ήταν μια από τις κορυφαίες δουλειές του 2019.

Φυσικά και το 2019 ήταν μια χρονιά που υπήρξαν αρκετές "μεγάλες" κυκλοφορίες, όπως αυτές των Nick Cave, Fontaines D.C., Tool, Thom Yorke, Billie Eilish και Sharon Van Etten που βρέθηκαν στις περισσότερες λίστες με τα καλύτερα της χρονιάς. Η παρακάτω λίστα περιλαμβάνει άλμπουμ που δεν απασχόλησαν τόσο τον μουσικό τύπο/ κοινό (αν εξαιρέσω το άλμπουμ των , αλλά αξίζουν όμως να ακουστούν εξίσου.

No.20 Monkey 3 – Sphere (Napalm Records): Σε μια χρονιά που κυκλοφόρησαν πάρα πολλές αξιόλογες δουλειές στον instrumental rock χώρο, η νέα δουλειά των Monkey3 ήταν από αυτές που ξεχώρισα και άκουσα περισσότερο. Οι Ελβετοί ανακατεύουν synth, space rock και stoner ήχους, αλλά κυρίως πατάνε σε πολύ καλές ιδέες και συναρπαστικές μελωδίες, παραδίδοντας τον καλύτερο δίσκο της καριέρας τους.

Ακούστε: "Mass"

No.19 Diät - Positive Disintegration (Iron Lung Records): Με τον δεύτερο δίσκο τους οι Diät συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησαν με το εξαιρετικό ντεμπούτο "Positive Energy" του 2015. Το "Positive Disintegration" είναι πιο synth και ίσως λίγο περισσότερο άμεσο, αλλά την ίδια στιγμή και αρκετά πιο σκοτεινό. Μπορεί οι 80s post-punk αναφορές να είναι ακόμα εδώ, αλλά οι Αυστραλοί έχουν τον δικό τους ήχο με τους στίχους τους να είναι όσο πιο επίκαιροι γίνεται.

Ακούστε: "Foreign Policy"

No.18 Parzival - The Golden Bough (Moondrop Records): To "The Golden Bough" αποτελεί το δέκατο άλμπουμ των Parzival σε 20 χρόνια δισκογραφικής παρουσίας. Οι Δανοί ανακατεύουν gothic rock, doom metal, neoclassical και dark ambient στοιχεία σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα ακούσματα της χρονιάς. Το άλμπουμ είναι σαφώς επηρεασμένο από το ομότιτλο βιβλίο του Σκωτσέζου ανθρωπολόγου Sir James George Frazer. 

Ακούστε: "The Grinder Of God"

No.17 Kontravoid - Too Deep (Fleisch Records): Δέκα χρόνια μετά το ντεμπούτο του ο Cameron Findlay, ή αλλιώς Kontravoid, επιστρέφει με το δεύτερο άλμπουμ του. Μπορεί το "Too Deep" να βγάζει ένα πιο EBM, industrial χαρακτήρα, αλλά είναι στις πιο κλασσικές του, πιο μελωδικές, synth στιγμές που λάμπει πραγματικά αυτό το άλμπουμ. Άξιζε η αναμονή!

Ακούστε: "Too Deep", "Cost of Life"

No.16 The Murder Capital - When I Have Fears (Human Season Records): Μπορεί να έχει γίνει τεράστιος ντόρος γύρω από τους Fontaines D.C. αλλά θεωρώ ότι το κορυφαίο άλμπουμ από την Ιρλανδία μας ήρθε από τους The Murder Capital. Σε αντίθεση με το punk των Fontaines, οι The Murder Capital είναι αρκετά πιο post-punk, ενώ στιχουργικά η παρουσίασή τους της σύγχρονης ιρλανδικής πραγματικότητας είναι μοναδική. Περισσότερο όμως το "When I Have Fears" είναι ένα άλμπουμ που φανερώνει ένα σχήμα με πολλές προοπτικές για το μέλλον.

Ακούστε: "More Is Less"

No.15 Have A Nice Life - Sea Of Worry (The Flenser): Πέντε χρόνια μετά το δεύτερο άλμπουμ τους, το "The Unnatural World", οι Have A Nice Life επιστρέφουν με έναν δίσκο πολύ πιο άμεσο σε σχέση με το παρελθόν τους. Σίγουρα δεν πρόκειται για ένα δεύτερο "Deathconsciousness", αλλά ένα αρκετά ευθύ post-punk άλμπουμ με κλασσικές αναφορές σε The Cure και Bauhaus. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται για έναν πολύ καλό δίσκο και αναμφίβολα μια σημαντική κυκλοφορία.

Ακούστε: "Science Beat", "Lords of Tresserhorn"

No.14 One True Pairing - One True Pairing (Domino Recording): Μετά τη διάλυση των Wild Beasts το 2017, όλα τα φώτα έπεσαν στον Hayden Thorpe και στον φετινό προσωπικό του δίσκο. Όμως ήταν ένα άλλο μέλος των Wild Beasts που έκανε την έκπληξη. Ο Tom Fleming με το προσωπικό του σχήμα, τους One True Pairing, κυκλοφόρησε φέτος το ομώνυμο ντεμπούτο του και είναι απλά απολαυστικό. Το άλμπουμ φέρει περήφανα τις 80s electro pop/ new wave επιρροές του και διακρίνεται για τις εθιστικές μελωδίες του και τα εξαιρετικά φωνητικά του Fleming.

Ακούστε: "I'm Not Afraid"

No.13 Drab Majesty - Modern Mirror (Dais Records): Δυο χρόνια μετά το εξαιρετικό "The Demonstration", οι Drab Majesty επέστρεψαν με το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "Modern Mirror", το οποίο συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το προηγούμενο. Όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον ήχο του συγκροτήματος του Deb Demure είναι εδώ, με μεγαλύτερη διαφορά μια ποπ προσέγγιση σε ορισμένα σημεία. Το σημαντικότερο όμως είναι δεν υπάρχουν κομμάτια που απλώς συμπληρώνουν τον δίσκο, αλλά ακούγεται το ίδιο ευχάριστα από την αρχή έως το τέλος.

Ακούστε: "Long Division", "Out of Sequence"

No.12 Crows - Silver Tongues (Balley Records): Το "Silver Tongues" είναι ένα δυνατό άλμπουμ με πολλά επίπεδα και ανταποκρίνεται στις προσδοκίες όσων περίμεναν με μεγάλη ανυπομονησία το ντεμπούτο των Crows και τους τοποθετεί στη λίστα με τις κορυφαίες ανερχόμενες βρετανικές μπάντες, ενώ παράλληλα αποτελεί ίσως το βήμα για κάτι πολύ μεγαλύτερο. Διαβάστε αναλυτικά τη δισκοκριτική του "Silver Tongues", εδώ.

Ακούστε: "Wednesdays Child", "Silver Tongues"

No.11 Wisborg - From The Cradle To The Coffin (Danse Macabre Records): Σε μια σκηνή που έχει βαλτώσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια, σπάνια βρίσκω έναν gothic rock δίσκο να μου τραβήξει έστω και λίγο την προσοχή μου. Αλλά πρέπει να ομολογήσω ότι το νέο άλμπουμ των Wisborg, με τίτλο "From The Cradle To The Coffin", το έχω λιώσει. Με κλασσικές αναφορές σε Sisters Of Mercy, Elusive ή και Type O Negative το σχήμα μας χαρίζει τον goth δίσκο της χρονιάς (η αλήθεια είναι ότι δεν είχαν και μεγάλο ανταγωνισμό, ίσως με εξαίρεση τους Sonsombre).

Ακούστε: "Spirits That I Called"

Διαβάστε επίσης:

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2019 Νο.21-30

Δυο χρόνια μετά το εξαιρετικό "The Demonstration", οι Drab Majesty επέστρεψαν με το νέο τους άλμπουμ με τίτλο "Modern Mirror", το οποίο συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το προηγούμενο. Όλα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τον ήχο του συγκροτήματος του Deb Demure είναι εδώ, με μεγαλύτερη διαφορά μια ποπ προσέγγιση σε ορισμένα σημεία. Το σημαντικότερο όμως είναι δεν υπάρχουν κομμάτια που απλώς συμπληρώνουν τον δίσκο, αλλά ακούγεται το ίδιο ευχάριστα από την αρχή έως το τέλος.

Ακούστε: "Long Division", "Out of Sequence"

No.14: One True Pairing - One True Pairing (Domino Recording)

No.15: Have A Nice Life - Sea Of Worry (The Flenser)

No.16: The Murder Capital - When I Have Fears (Human Season Records)

No.17: Kontravoid - Too Deep (Fleisch Records)

No.18: Parzival - The Golden Bough (Moondrop Records)

No.19: Diät - Positive Disintegration (Iron Lung Records)

No.20: Monkey 3 – Sphere (Napalm Records)

Μπορεί ολόκληρος ο μουσικός πλανήτης να περιμένει την πολυαναμενόμενη επιστροφή των Tool, αλλά το 2019 είναι ήδη μια πολύ γεμάτη δισκογραφικά χρονιά. Από τις πρώτες μέρες του χρόνου και τις δουλειές των The Twilight Sad και των Lost Under Heaven τα δείγματα υπήρξαν εξαιρετικά, ενώ πιο πρόσφατα είχαμε την φανταστική νέα κυκλοφορία των Slipknot. Προσωπικά δεν βρήκα πολλά άλμπουμ νέων συγκροτημάτων που να με συγκινήσουν, αν εξαιρέσω το ντεμπούτο των Crows και λιγότερο αυτό των Fontaines D.C. Τα δέκα όμως που έχω εξαιρέσει μέχρι στιγμής μέσα στη χρονιά, με κατάταξη βάση ημερομηνία κυκλοφορίας, είναι:

01. The Twilight Sad – It Won/t Be Like This All The Time (18 Ιανουαρίου, Rock Action)

02. Lost Under Heaven - Love Hates What You Become (18 Ιανουαρίου, Mute)

03. Boy Harsher - Careful (1 Φεβρουαρίου, Nude Club)

04. White Lies - FIVE (1 Φεβρουαρίου, Play It Again Sam)

05. TR/ST - The Destroyer (19 Απριλίου, Royal Mountain Records)

06. Crows - Silver Tongues (22 Μαρτίου, Balley Records)

07. The National - I Am Easy to Find (17 Μαΐου, 4AD Records)

08. Drab Majesty - Modern Mirror (12 Ιουλίου, Dais Records)

09. She Past Away - Disko Anksiyete (14 Ιουλίου, Fabrika Records)

10. Slipknot - We Are Not Your Kind (9 Αυγούστου, Roadrunner)

Πριν από τρεις μέρες οι Drab Majesty έκαναν διαθέσιμο το δεύτερο άλμπουμ της καριέρας τους με τίτλο "Modern Mirror" από τη Dais Records. Παράλληλα παρουσίασαν και ένα νέο βίντεο για το "Out of Sequence", το τέταρτο single από τον δίσκο μετά από τα "Oxytocin", "Long Division" και "Ellipsis". Επίσης δυο χρόνια μετά την πρώτη του επίσκεψη στην Ελλάδα και το Death Disco, το σχήμα του Deb Demure θα ξαναβρεθεί στην Αθήνα για μια συναυλία στο Temple Athens την Παρασκευή 11 Οκτωβρίου 2019.

Με τη μισή χρονιά να έχει σχεδόν περάσει, θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς ότι μέχρι τώρα διανύουμε μια συναρπαστική χρονιά. Ήδη αρκετές κυκλοφορίες έχουν ξεχωρίσει για διάφορους λόγους, όπως αυτές των The Twilight Sad, Foals, The National, Rammstein και πολλές ακόμα. Μέχρι να ανακοινώσουν όμως οι Tool τον επερχόμενο δίσκο τους, οι δέκα πιο αναμενόμενες δουλειές για το POEt'S SOUND για τους επόμενους μήνες είναι (κατάταξη βάση επίσημης ημερομηνίας κυκλοφορίας):

01. The Raconteurs - Help Us Stranger (21 Ιουνίου, Third Man Records)

02. The Black Keys - Let’s Rock (28 Ιουνίου, Easy Eye Sound/ Nonesuch Records)

03. Drab Majesty - Modern Mirror (12 Ιουλίου, Dais Records)

04. She Past Away - Disko Anksiyete (14 Ιουλίου, Fabrika Records)

05. Slipknot - We Are Not Your Kind (9 Αυγούστου, Roadrunner Records)

06. Ride - This Is Not A Safe Place (16 Αυγούστου, Wichita Recordings)

07. Pixies - Beneath the Eyrie (13 Σεπτεμβρίου, BMG)

08. Foals - Everything Not Saved Will Be Lost (Part 2) (20 Σεπτεμβρίου, Warner)

09. Temples - Hot Motion (29 Σεπτεμβρίου, Ato Records)

10. Mark Lanegan - Somebody's Knocking (18 Οκτωβρίου, Heavenly Records)

Στις 12 Ιουλίου θα κυκλοφορήσει ο νέος δίσκος των Drab Majesty με τίτλο "Modern Mirror" από τη Dais Records. Μετά το ""Ellipsis", το "Long Division", που μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω, αποτελεί το δεύτερο κομμάτι που κάνει διαθέσιμο ο Deb Demure από το νέο του άλμπουμ. Στο κομμάτι συμμετέχει και η Jasamine White-Gluz των No Joy.

Ο δεύτερος δίσκος των Drab Majesty ήταν μια απολαυστική δουλειά που πολύ φυσιολογικά βρέθηκε μέσα στις κορυφαίες μου για το 2017. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη δισκοκριτική του "The Demonstration", εδώ. Μάλιστα το σχήμα του Deb Demure, στα πλαίσια της προώθησης του δίσκου, πέρασε και από τη χώρα μας για μια ζωντανή εμφάνιση στο Death Disco. Το νέο άλμπουμ των Drab Majesty, που θα ονομάζεται "Modern Mirror", θα είναι διαθέσιμο από τη Dais Records στις 12 Ιουλίου. Μέχρι τότε μπορείτε να ακούσετε το πρώτο single από αυτό, με τίτλο "Ellipsis", στο παρακάτω επίσημο βίντεο.

Το να προσπαθήσει κανείς να επιλέξει μερικά κομμάτια από μια τεράστια δισκογραφική παραγωγή κάθε χρόνο, ακόμα και αν επικεντρωθεί σε ένα είδος, είναι κάτι υπερβολικά δύσκολο. Επίσης μπορεί τα κομμάτια που ξεχωρίζουν από κάποιο δίσκο μπορούν να αλλάξουν με τις συνεχείς ακροάσεις. Άλλωστε εκεί φαίνονται και οι καλές δουλειές, όταν μπορούν να προσφέρουν αυτή την επιλογή. Για άλλη μια χρονιά κράτησα τον κανόνα του ενός κομματιού ανά άλμπουμ, ώστε να μπορέσω να παρουσιάσω όσα περισσότερα γίνεται. Τα είκοσι από αυτά που έπαιξαν περισσότερο στο repeat μου είναι:

20. Queens Of The Stone Age - The Way You Used To Do (Villains)

19. Morrissey - Spent Τhe Day Ιn Bed (Low In High-School)

18. Drab Majesty - Cold Souls (The Demonstration)

17. Sonic Jesus - No Way (Grace)

16. The Horrors - Machine (V)

15. Spoon - WhisperI'lllistentohearit (Hot Thoughts)

14. Dune Messiah - What You've Become (The Iron Oak)

13. Algiers - The Underside Of Power (The Underside Of Power)

12. Methyl Ethel - Ubu (Everything Is Forgotten)

11. Me And That Man - My Church Is Black (Songs Of Love And Death)

10. Liam Gallagher - Wall Of Glass (As You Were)

09. City Calm Down - Blame (Blame single)

08. IDLES - Mother (Brutalism)

07. Wolf Parade - Lazarus Online (Cry Cry Cry)

06. Protomartyr - A Private Understanding (Relatives In Descent)

05. The Underground Youth - Alice (What Kind Of Dystopian Hellhole Is This?)

04. John Maus - The Combine (Screen Memories)

03. Slowdive - Sugar For The Pill (Slowdive)

02. The Jesus And Mary Chain - War On Peace (Damage And Joy)

01. Out Lines - There Is A Saved Place (Conflats)

Διαβάστε επίσης:

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.01 - 10

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.11 - 20

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.21 - 30

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.31 - 40

Τα 10 καλύτερα EPs του 2017

Οι καλύτερες συναυλίες του 2017

Την συγκεκριμένη εισαγωγή θα την αρχίσω κάπως αρνητικά. Η μεγαλύτερη απογοήτευση για φέτος, τουλάχιστον για τα υψηλά στάνταρ που μας είχαν συνηθίσει, ήρθε για μένα από τη νέα δουλειά των Arcade Fire. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη γνώμη μου για το αρκετά μέτριο "Everything Now" εδώ. Ευτυχώς όμως κάποιοι άλλοι Καναδοί, οι Wolf Parade, αναπλήρωσαν και με το παραπάνω αυτό το κενό. Όμως και οι υπόλοιπες εννιά δουλειές, που παρουσιάζονται στην παρακάτω λίστα, είναι αρκετά ξεχωριστές για μένα, μιας και μου χάρισαν πάρα πολλές απολαυστικές ακροάσεις μέσα στο 2017.

No.20 Zola Jesus - Okovi (Sacred Bones Records): Μετά από μια όχι και τόσο επιτυχημένη πιο εμπορική απόπειρα, η Nika Roza Danilova επιστέφει στο δισκογραφικό της σπίτι, αλλά και στις αξιόλογες δουλειές, με ένα άλμπουμ που συνδυάζει όλα τα ηχητικά στοιχεία με τα οποία μας είχε ενθουσιάσει στο παρελθόν.

Ακούστε: "Exhumed", "Siphon"

No.19 PAWNS - The Gallows (Mass Media Records): Οι PAWNS με είχαν εντυπωσιάσει από τα πρώτα τους ηχητικά βήματα και το ντεμπούτο του σχήματος από την Νέα Υόρκη, με τις hardcore/ punk ρίζες, δεν απογοητεύει και παράλληλα αποτελεί μια από τις κορυφαίες post-punk/ death rock κυκλοφορίες της χρονιάς.

Ακούστε: "The Cross", "Damascus"

No.18 The National - Sleep Well Beast (4AD Records): Μετά από τέσσερα χρόνια, στα οποία τα μέλη των The National ασχολήθηκαν με άλλα projects, το σχήμα επανήλθε φέτος με νέο άλμπουμ, το οποίο μπορεί πολύ φυσιολογικά να πατάνε εν μέρει πάνω στην ίδια δοκιμασμένη συνταγή, αλλά πειραματίζονται περισσότερο ηχητικά παραδίδοντας ένα πιο φρέσκο αποτέλεσμα. Μπορείτε να διαβάσετε το album review εδώ.

Ακούστε: "Day I Die", "The System Only Dreams In Total Darkness"

No.17 Priests - Nothing Feels Natural (Sister Polygon): Στον νέο τους δίσκο οι Priests συνεχίζουν να μην μασούν τα λόγια τους για την κατάσταση γύρω τους και φανερώνουν ότι έχουν όλα εκείνα τα στοιχεία για να μας δώσουν κάτι ακόμα καλύτερο στο μέλλον. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη γνώμη μου για το "Nothing Feels Natural" εδώ.

Ακούστε: "No Big Bang", "Suck"

No.16 M!R!M - Iuvenis (Manic Depression Records): Δεύτερο άλμπουμ για τον Ιταλό Lacopo Bertelli, ή αλλιώς Jack Milwaukee, και σίγουρα υπάρχει πολύ μεγάλη εξέλιξη από το ντεμπούτο του, τόσο μουσικά όσο και συνθετικά. Ψιθυριστά φωνητικά, 80s synths, και κάποια από τα πιο κολλητικά riffs της χρονιάς, με κάνουν να ελπίζω σε κάτι πολύ καλύτερο στο μέλλον.

Ακούστε: "At Night", "Song For The Lonely Dreamers"

No.15 Dune Messiah - The Iron Oak (Third Coming Records): Οι Dune Messiah είναι ένα νέο neofolk/dark country σχήμα με βάση την Κοπεγχάγη, του Magnus Westergaard - κιθαρίστα των The Woken Trees, που τον Μάρτιο που μας πέρασε κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του. Για τους φίλους του ήχου των Current 93, Wovenhand, Nick Cave αποτελεί απαραίτητο άκουσμα.

Ακούστε: "What You've Become", "This Far"

No.14 The Horrors - V (Wolftone/Caroline Records): Μπορεί το ηχητικά στάσιμο "Luminous" να μην ενθουσίασε όσο οι προηγούμενες δουλειές τους, αλλά με το πέμπτο τους άλμπουμ, που έχει σαφείς αναφορές στους Depeche Mode των 90s, οι The Horrors συνεχίζουν την επιτυχημένη πορεία τους.

Ακούστε: "Something To Remember Me By", "Machine"

No.13 Death Bells - Standing At The Edge Of The World (Funeral Party/ Burning Rose): Το "Standing At The Edge Of The World" αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά ντεμπούτο άλμπουμ που άκουσα μέσα στο 2017. Μπορεί αρχικά οι Αυστραλοί να φαντάζουν ως άλλη μια post-punk/shoegaze μπάντα, αλλά ο δίσκος τους επιφυλάσσει στον ακροατή αρκετές ευχάριστες εκπλήξεις.

Ακούστε: "Only You", "Days"

No.12 Drab Majesty - The Demonstration (Dais Records): Το υλικό του "The Demonstration" ανήκει στη κατηγορία των δουλειών που προσφέρουν άλλη μια οπτική στη dark/ new wave σκηνή των 80s. Και ακριβώς κάτω από αυτό το πλαίσιο ο δεύτερος δίσκος των Drab Majesty λειτουργεί απόλυτα επιτυχημένα. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη γνώμη μου για τον δίσκο εδώ. Τον περασμένο Μάιο, το σχήμα του Deb Demure βρέθηκε στην Αθήνα για μια ζωντανή εμφάνιση στο Death Disco.

Ακούστε: "Cold Souls", "Too Soon to Tell"

No.11 Wolf Parade - Cry Cry Cry (Sub Pop): Το συγκρότημα από το Μόντρεαλ δείχνει αναζωογονημένο, κυκλοφορώντας έναν εκπληκτικό indie rock δίσκο που παίζει να είναι ακόμα καλύτερος και από το ντεμπούτο τους - το εξαιρετικό "Apologies to the Queen Mary" του 2005. Ποιος χρειάζεται τους Arcade Fire;

Ακούστε: "You're Dreaming", "Lazarus Online"

Διαβάστε επίσης:

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.01 - 10

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.21 - 30

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2017 No.31 - 40

Τα 10 καλύτερα EPs του 2017

Οι καλύτερες συναυλίες του 2017

Το darkwave σχήμα του Deb Demure, οι Drab Majesty, κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες το νέο του άλμπουμ με τίτλο "The Demonstration". Για την προώθηση της δουλειάς αυτής, οι Drab Majesty πέρασαν και από την Ελλάδα για μια εμφάνιση στο Death Disco. Πριν από τρεις ημέρες κυκλοφόρησαν ένα νέο 7" από την Dais Records, το οποίο αποτελείται από τα κομμάτια "Oak Wood" και "Egress". Το πρώτο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του Cash Askew, μέλος των Them Are Us Too, που ήταν μεταξύ των θυμάτων από τη φωτιά που ξέσπασε πέρσι στο κλαμπ Ghostship στο Όκλαντ.

Το 2017 έχει συνδεθεί μέχρι τώρα με την δισκογραφική επιστροφή, μετά από πολλά χρόνια, μεγάλων ονομάτων, όπως οι The Jesus And Mary Chain, Slowdive, Ride και πολλών ακόμα. Η γενικότερη πολιτική κατάσταση, αλλά και οι πρόσφατες εκλογές σε Αγγλία και Αμερική, αρχίζει να μας χαρίζει όλο και περισσότερες μπάντες με σαφώς πιο πολιτικοποιημένο ύφος. Το μουσικό σκηνικό συνεχώς αλλάζει, με όλο και πιο πολλά "διαφορετικά" συγκροτήματα να βρίσκουν απήχηση σε μεγαλύτερα ακροατήρια. Η ηχητική ποικιλία είναι μεγάλη (να ξεφύγουμε λίγο από την ψυχεδέλεια), ενώ η Αυστραλία συνεχίζει να μας προσφέρει αξιόλογες μπάντες από οποιοδήποτε είδος. Οι δισκογραφικές δουλειές που ξεχώρισα μέσα στη φετινή χρονιά μέχρι αυτή τη στιγμή είναι πολλές, όπως αυτές των Modern English, Sonic Jesus, Algiers, Idles, Wire, Me And That Man και πολλών ακόμα συγκροτημάτων (στις οποίες θα αναφερθώ συνολικά στο τέλος της χρονιάς), όμως δέκα από τις κορυφαίες τις οποίες παρουσίασα σε αυτό το blog, είναι (κατάταξη βάση ημερομηνίας κυκλοφορίας):

01. She Pleasures Herself ‎– Fetish (4 Ιανουαρίου, Manic Depression)

02. Drab Majesty - The Demonstration (20 Ιανουαρίου, Dais Records)

03. Priests - Nothing Feels Natural (27 Ιανουαρίου, Sister Polygon)

04. Fufanu ‎- Sports (3 Φεβρουαρίου, One Little Indian)

05. POW! - Crack An Egg (10 Φεβρουαρίου, Castle Face)

06. Methyl Ethel - Everything Is Forgotten (3 Μαρτίου, 4AD)

07. Depeche Mode - Spirit (17 Μαρτίου, Columbia)

07. The Jesus & Mary Chain - Damage And Joy (24 Μαρτίου, Warner)

08. Future Islands - The Far Field (7 Απριλίου, 4AD)

10. Slowdive - Slowdive (5 Μαΐου, Dead Oceans)

Είναι πολύ σημαντικό να έχουμε την ευκαιρία να παρακολουθούμε νέα και ανερχόμενα συγκροτήματα, όπως είναι αυτό των Drab Majesty. Το post-punk/ coldwave σχήμα του Deb Demure παρουσίασε το ντεμπούτο του το 2015 και φέτος κυκλοφόρησε το ακόμα καλύτερο "The Demonstration". Οι Drab Majesty εμφανίστηκαν μια μέρα μετά την προγραμματισμένη, καθυστέρηση που είχε ως αποτέλεσμα την αλλαγή του support σχήματος και έτσι την θέση των The Rattler Proxy πήρε ο Vercetti Technicolor. To καλόγουστο synthwave του, στη λογική των Perturbator, Confrontational και άλλων αντίστοιχων retro ηλεκτρονικών σχημάτων, σίγουρα αποτέλεσε ένα ευχάριστο ζέσταμα και είναι ιδανικό για οποιοδήποτε αντίστοιχο dancefloor, αλλά δεν πρόσφερε και πολλά ζωντανά. Για την εμφάνιση των Drab Majesty δεν νομίζω ότι υπάρχουν και πολλά πράγματα για να πει κανείς. Για όσο έπαιξαν ήταν πολύ καλοί, αλλά υπερβολικά σύντομοι. Το σετ τους, που αν δεν κάνω λάθος αποτελούνταν από εφτά κομμάτια μέσα στα οποία και τα εξαιρετικά "Cold Souls", "The Foyer" και "Too Soon To Tell", διήρκεσε περίπου πενήντα λεπτά, που αν αφαιρέσει κανείς την ενδιάμεση μουσική, μένει πολύ λιγότερος καθαρός χρόνος. Αρχικά σκέφτηκα ότι μπορεί να απογοητεύτηκαν από τον λιγοστό κόσμο, αλλά αφού το έψαξα διαπίστωσα ότι αυτός είναι ο μέσος χρόνος διάρκειας των συναυλιών τους. Είναι κρίμα γιατί οι Drab Majesty έχουν το υλικό, με δυο καλά άλμπουμ στο ενεργητικό τους, να προσφέρουν πολύ περισσότερα από αυτό που είδαμε την Κυριακή που μας πέρασε.

Η προγραμματισμένη συναυλία των Drab Majesty για σήμερα το βράδυ στην Αθήνα, αναβάλλεται τελικά για αύριο, Κυριακή 7 Μαΐου. Όπως αναφέρει η ανακοίνωση της διοργανώτριας εταιρείας η αλλαγή αυτή οφείλεται σε πρόβλημα με την εισερχόμενη πτήση του συγκροτήματος. Επίσης λόγω της νέας ημερομηνίας αλλάζει και το support act και έτσι την θέση των The Rattler Proxy, που λόγω υποχρεώσεων δεν μπορούν να συμμετάσχουν, θα εμφανιστεί ο Vercetti Technicolor. Μέχρι αύριο λοιπόν...

Το "Careless" των Drab Majesty ήταν μια από τις δισκογραφικές δουλειές που ξεχώρισα το 2015. Το σχήμα του Deb Demure συνεχίζει ηχητικά από εκεί που σταμάτησε το ντεμπούτο του. Ο δεύτερος δίσκος τους, με τίτλο "The Demonstration", για άλλη μια φορά απευθύνεται σε φίλους συγκροτημάτων όπως οι Cold Cave, Lust For Youth και Black Marble. Το προφανές κοινό σημείο όλων των παραπάνω είναι αγάπη τους τόσο για τη μουσική των The Sisters Of Mercy ή των Clan Of Xymox, όσο και για αυτή των New Order.

Αυτό γίνεται εύκολα αντιληπτό από το πρώτο κιόλας κομμάτι, το synthpop του "Dot In The Sky" (έχει προηγηθεί η instrumental εισαγωγή του "Induction"), με το οποίο πολύ γρήγορα έρχεται μια από τις κορυφαίες στιγμές του "The Demonstration". Το "39 by Design" συνεχίζει σε πιο ατμοσφαιρικούς ρυθμούς, ενώ το "Not Just a Name", στο οποίο συμμετέχει η Camellla Lobo των Tropic Of Cancer, σε παρασύρει σε ένα ονειρικό εξάλεπτο shoegaze ταξίδι. Μετά το ορχηστρικό τρίλεπτο του "Hath No Form" έρχεται το "Too Soon to Tell", ένα κομμάτι που άνετα θα μπορούσε να σταθεί δίπλα σε 80s επιτυχίες από γκρουπ όπως οι The Cure και Tears For Fears. Δυο προφανή highlights αποτελούν τα "Cold Souls", με την εθιστική dark synth μελωδία του, και "Kissing The Ground" που αποτελεί την πιο goth rock στιγμή του δίσκου. Αλλά και τα υπόλοιπα κομμάτια του άλμπουμ θα τα ευχαριστηθούν οι φίλοι του συγκεκριμένου ήχου, απλώς όλα ακούγονται αρκετά γνώριμα. Το υλικό του "The Demonstration" ανήκει στη κατηγορία των δουλειών που προσφέρουν άλλη μια οπτική στη dark/ new wave σκηνή των 80s. Και ακριβώς κάτω από αυτό το πλαίσιο ο δεύτερος δίσκος των Drab Majesty λειτουργεί απόλυτα επιτυχημένα. Μάλιστα θα έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε τον Demure και την παρέα του και ζωντανά, αφού το σχήμα θα βρεθεί τον Μάιο για μια εμφάνιση στην Αθήνα.

Βαθμολογία: 8 / 10

Οι Drab Majesty ανακοίνωσαν την ευρωπαϊκή τους περιοδεία, η οποία περιλαμβάνει και την Ελλάδα. Το προσωπικό σχήμα του Deb Demure θα εμφανιστεί στη σκηνή του Death Disco, το Σάββατο 6 Μαΐου 2017. Το ντεμπούτο των Drab Majesty με τίτλο "Careless" κυκλοφόρησε πριν από δυο χρόνια και αποτέλεσε ένα από τα κορυφαία άλμπουμ του 2015, ενώ ο δεύτερος δίσκος τους με τίτλο "The Demonstration" παρουσιάστηκε φέτος τον Ιανουάριο, με κομμάτια όπως τα "Dot In The Sky" και "39 By Design" να έχουν ήδη ξεχωρίσει.