Σε ένα μήνα περίπου - 24 Μαΐου από την Fantasy - κυκλοφορεί το νέο άλμπουμ των DIIV με τίτλο "Frog In Boiling Water". Από αυτό έχουμε ακούσει μέχρι στιγμής τα κομμάτια "Brown Paper Bag", "Soul-net" και "Everyone Out". Το σχήμα αποφάσισε να δημοσιοποιήσει και το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου, το οποίο μπορείτε να το ακούσετε στο παρακάτω βίντεο. Το δελτίο τύπου τους για το κομμάτι αναφέρει: "The title track of DIIV’s new album Frog In Boiling Water is a snapshot of a world collapsing under its own weight. A cascade of atrocities wash over a population seemingly too stunned and powerless to act. Wealth is extracted and people suffer. The only obvious solution is..." και μας αφήνει κάπου εκεί.
Τον Φεβρουάριο οι DIIV ανακοίνωσαν τον νέο τους δίσκο. Το "Frog In Boiling Water" θα κυκλοφορήσει στις 24 Μαΐου από την Fantasy. Μέχρι τώρα από το άλμπουμ έχουμε ακούσει τα "Brown Paper Bag" και "Soul-net". Το πιο πρόσφατο single αποτελεί το κομμάτι με τίτλο "Everyone Out" για το οποίο το shoegaze σχήμα γύρισε ένα νέο βίντεο.
Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από το τελευταίο άλμπουμ των DIIV (το "Deceiver" βρέθηκε στην κορυφαία δεκάδα του 2019 για το POEt'S SOUND) και ήδη μοιάζουν πάρα πολλά για ένα τόσο νέο και ελπιδοφόρα συγκροτήματα. Η αναμονή τελείωσε μιας και όπως ανακοίνωσε το σχήμα ο νέος του δίσκος, που ονομάζεται "Frog In Boiling Water", θα κυκλοφορήσει στις 24 Μαΐου από την Fantasy. Παράλληλα οι DIIV δημοσιοποίησαν και το νέο single από αυτό, με τίτλο "Brown Paper Bag".
Frog In Boiling Water tracklist:
01 In Amber
02 Brown Paper Bag
03 Raining on Your Pillow
04 Frog in Boiling Water
05 Everyone Out
06 Reflected
07 Somber the Drums
08 Little Birds
09 Soul-net
10 Fender on the Freeway
Το 2019 ήταν μάλλον η πιο αδιάφορη, δισκογραφικά, χρονιά της δεκαετίας, αν και κάτι τέτοιο θα μπορώ να το πω με σιγουριά όταν περάσει λίγος περισσότερος χρόνος. Δεν είναι ότι δεν κυκλοφόρησαν αξιόλογα άλμπουμ, κυκλοφόρησαν και πάρα πολλά μάλιστα, αλλά κανένα από αυτά δεν είναι αρκετό ώστε να χαρακτηρίσει την χρονιά που μας πέρασε. Είναι σίγουρο πως αν ξαναέγραφα την λίστα σήμερα τα πρώτα 30 άλμπουμ από αυτή τη λίστα θα είχαν τελείως διαφορετική σειρά μιας και η αρχική κατάταξη αποτέλεσε περισσότερο μια παρουσίαση. Ενδεικτικό είναι ότι ο δίσκος από το 2019 που έχω ακούσει περισσότερο μέσα στο 2020 είναι αυτός των The Murder Capital που βρέθηκε στην 16η θέση. Οπότε η πρώτα δεκάδα όπως ακριβώς την παρουσίασα και στην blogovision τον Δεκέμβριο είναι:
No.10 Boy Harsher - Careful (Nude Club Records): Κάθε κομμάτι του νέου δίσκου των Boy Harsher είναι ιδιαίτερο. Στη καλύτερη δουλειά τους μέχρι σήμερα, έχουν κρατήσει το σκοτεινό χαρακτήρα τους, όμως με μια πιο πρωτοφανή ποπ αμεσότητα για τα δεδομένα τους. Το coldwave δίδυμο είχε αναφέρει παλιότερα την ταινία του David Lynch, "Lost Highway", ως ένα τρόπο για να περιγράψει τον ήχο του. Επιτηδευμένο; Μπορεί όμως πραγματικά τα κομμάτια των Boy Harsher είναι σκοτεινά, περίεργα αλλά και τόσο εθιστικά.
Ακούστε: "Face the Fire"
No.09 TR/ST - The Destroyer Pt.1 (Royal Mountain Records): Πέντε χρόνια μετά το "Joyland", οι TR/ST επέστρεψαν φέτος με έναν δίσκο που είναι εξίσου εντυπωσιακός όσο το ντεμπούτο τους. Το πρώτο μέρος του "The Destroyer" έχει ακόμα περισσότερα EBM στοιχεία, θυμίζοντας σε σημεία έως και Apoptygma Berzerk, αλλά είναι γεμάτος μελωδίες που σου μένουν κολλημένες στο μυαλό για καιρό. Τον Νοέμβριο που μας πέρασε ακολούθησε και το δεύτερο μέρος του δίσκου.
Ακούστε: "Bicep"
No.08 She Past Away - Disko Anksiyete (Fabrika Records): Με τους δυο πρώτους τους δίσκους οι She Past Away καθιερώθηκαν ως ένα από τα κορυφαία darkwave συγκροτήματα της δεκαετίας αυτής. Οι Τούρκοι πήραν τον χρόνο τους και τέσσερα χρόνια μετά το "Narin Yalnızlık" κυκλοφόρησαν φέτος τον νέο τους δίσκο που έρχεται να επιβεβαιώσει τον παραπάνω ισχυρισμό. Ο χαρακτηριστικός ήχος του σχήματος επιστρέφει με φρέσκιες εθιστικές μελωδίες και το πρώτο κομμάτι των She Past Away στα Ισπανικά!
Ακούστε: "Disko Anksiyete", "Durdu Dünya"
No.07 Slipknot - We Are Not Your Kind (Roadrunner): Εδώ και είκοσι χρόνια οι Slipknot αποτελούν μια πολύ ιδιαίτερη μουσική περίπτωση, που σε αντίθεση με τις άλλες nu metal μπάντες που εμφανίστηκαν στα τέλη των 90s, κατάφεραν να κρατήσουν μια ποιοτική δισκογραφική σταθερότητα όπως και το φανατικό κοινό τους. Το "We Are Not Your Kind" είναι με διαφορά ο καλύτερος δίσκος τους εδώ και μια δεκαετία και μπορεί δικαιολογημένα να συγκριθεί με τις τρεις πρώτες καταπληκτικές δουλειές τους.
Ακούστε: "Nero Forte"
No.06 DIIV - Deceiver (Captured Tracks): Οι DIIV είναι μια μπάντα που συνεχίζει να με εκπλήσσει, μιας και μετά το εξαιρετικό ντεμπούτο της δεν ήξερα πόσα περισσότερα μπορούσα να περιμένω (και όπως ισχύει στις περισσότερες αντίστοιχες περιπτώσεις όχι πολλά). Αλλά το "Is The Is Are" που ακολούθησε το 2016 ήταν πάλι ένας από τους κορυφαίους δίσκους της χρονιάς και τώρα το τρίτο τους άλμπουμ είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό. Το "Deceiver" είναι ο πιο βαρύς και σκοτεινός δίσκος των DIIV, οι οποίοι αγκαλιάζουν πλήρως την πιο shoegaze πλευρά της αρχής των 90s.
Ακούστε: "Blankenship", "Taker"
No.05 Tool - Fear Inoculum (RCA): To νέο άλμπουμ των Tool είναι μια δουλειά που χωράει πολλά μπορεί. Μπορεί να μην είναι τόσο δυνατό, μπορεί να ακούγεται σαν συνέχεια του "10,000 Days", μπορεί να μην ξανααναλύπτουν το τροχό ή στη τελική να είναι αυτό που περίμεναν οι οπαδοί τους μετά από δεκατρία χρόνια. Παρόλα αυτά πρόκειται για μια φανταστική προσπάθεια που απαιτεί επίμονες ακροάσεις για να ξεδιπλώσει της χάρες της, που ανεξάρτητα αν μπορεί να συγκριθεί με τα προηγούμενα άλμπουμ, στέκεται επάξια στη δισκογραφία και τη κληρονομιά των Tool. Μπορείτε να διαβάσετε για την ζωντανή εμφάνιση των Tool στο φετινό φεστιβάλ Firenze Rocks στην Ιταλία, εδώ.
Ακούστε: "Pneuma", "Fear Inoculum"
No.04 Lost Under Heaven - Love Hates What You Become (Mute): Χρησιμοποιώντας στίχους του Robinson Jeffers από έργο του, του 1935, οι Ellery James Roberts και Ebony Hoorn φέρνουν στο σήμερα το έργο του ποιητή για τη καταστροφή της ανθρώπινης ύπαρξης. Λίγα σχήματα μου ακούγονται τόσο σύγχρονα όσο αυτό το δίδυμο και για αυτό θεωρώ τους Lost Under Heaven τόσο σημαντικούς. Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "Love Hates What You Become", εδώ.
Ακούστε: "COME", "Bunny’s Blues"
No.03 Nick Cave & The Bad Seeds - Ghosteen (Bad Seed Ltd): Μετά από δυο καταπληκτικά άλμπουμ, το "Push The Sky Away" και το "Skeleton Tree", οι Nick Cave And The Bad Seeds επέστρεψαν φέτος κάπως αναπάντεχα με το "Ghosteen" (μπορείτε να το ακούσετε ολόκληρο εδώ). Αυτό είναι ακόμα καλύτερο από τον προηγούμενο δίσκο, αφού επενδύοντας στο σκοτάδι των δυο προηγούμενων, είναι ακόμα μια μελωδικό και πλόυσιο μουσικά σε σχέση με το "Skeleton Tree". Επίσης αποτελεί και τη πρώτη δουλειά που γράφτηκε εξ ολοκλήρου μετά το θάνατο του υιού του Cave. Να θυμίσω ότι η τελευταία εμφάνιση του σχήματος στην Ελλάδα, πραγματοποιήθηκε το περσινό καλοκαίρι για το Ejekt Festival.
Ακούστε: "Bright Horses"
No.02 The Twilight Sad - IT WON/T BE LIKE THIS ALL THE TIME (Rock Action): Το νέο άλμπουμ των The Twilight Sad είναι το πιο άμεσο τους και αποδεικνύει ακράδαντα ότι παρακολουθούμε μια μπάντα στην κορυφαία της περίοδο, μετά ιδίως και το μοναδικό "Nobody Wants To Be Here & Nobody Wants To Leave". Μπορείτε να διαβάσετε τη δισκοκριτική του "It Won/t Be Like This All the Time", εδώ. Άλλωστε κάτι θα ξέρει και ο Robert Smith των The Cure που τον ανακήρυξε δίσκο της χρόνιας.
Ακούστε: "Auge/Maschine", "Videograms"
No.01 White Lies - FIVE (Play It Again Sam): Υπάρχουν συγκρότημα που η μουσική τους σου κάνει τη ζωή καλύτερη, πιο ενδιαφέρουσα, σε ανεβάζουν, σε ρίχνουν και είναι μαζί σου οποιαδήποτε στιγμή. Ένα από αυτά είναι για μένα και οι White Lies. Για τον νέο τους δίσκο ο μπασίστας του σχήματος, Charles Cave δήλωσε: 'Το "To Lose My Life..." ήταν το καλύτερο άλμπουμ άλμπουμ που θα μπορούσαμε να έχουμε παρουσιάσει στην ηλικία των 19 και το "FIVE" αναμφίβολα ότι καλύτερο στην ηλικία των 30." Επίσης περιέχει το "Tokyo", που είναι με διαφορά το κομμάτι της χρονιάς. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την άποψή μου για το "FIVE" εδώ.
Ακούστε: "Tokyo", "Fire And Wings"
Διαβάστε επίσης:
Οι DIIV είναι μια μπάντα που συνεχίζει να με εκπλήσσει, μιας και μετά το εξαιρετικό ντεμπούτο της δεν ήξερα πόσα περισσότερα μπορούσα να περιμένω (και όπως ισχύει στις περισσότερες αντίστοιχες περιπτώσεις όχι πολλά). Αλλά το "Is The Is Are" που ακολούθησε το 2016 ήταν πάλι ένας από τους κορυφαίους δίσκους της χρονιάς και τώρα το τρίτο τους άλμπουμ είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό. Το "Deceiver" είναι ο πιο βαρύς και σκοτεινός δίσκος των DIIV, οι οποίοι αγκαλιάζουν πλήρως την πιο shoegaze πλευρά της αρχής των 90s.
Ακούστε: "Blankenship", "Taker"
Όσο πλησιάζει η ημερομηνία κυκλοφορίας του νέου τους δίσκου (4 Οκτωβρίου, Captured Tracks), οι DIIV κάνουν γνωστά όλο και περισσότερα κομμάτια. Έτσι μετά τα "Skin Game" και "Taker", το "Blankenship" αποτελεί το τρίτο νέο κομμάτι, και μακράν το πιο ενδιαφέρον, από το επερχόμενο "Deceiver", το οποίο συνοδεύεται από το ακόλουθο επίσημο βίντεο σε σκηνοθεσία του Sean Stout.
Το επερχόμενο άλμπουμ των DIIV είναι ένα από τα πιο αναμενόμενα της φετινής χρονιάς. Όταν το συγκρότημα του Zachary Cole Smith ανακοίνωσε τον δίσκο, έκανε παράλληλα γνωστό και το κομμάτι "Skin Game". Το "Taker" αποτελεί το δεύτερο single από το "Deceiver", που θα είναι διαθέσιμο στις 4 Οκτωβρίου από τη Captured Tracks, το οποίο μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω:
Στα άλμπουμ που ξεχώρισα περισσότερο μέσα στη χρονιά αναφέρθηκα σε παλαιότερη ανάρτηση. Σίγουρα δεν συμπεριλαμβάνονται κάποια πολύ αξιόλογα που κυκλοφόρησαν μέσα στο μήνα, όπως αυτά των The Murder Capital, Ride και άλλα, όπως και κάποια που δεν τα έχω ακούσει όσο θα ήθελα. Όμως το επόμενο δίμηνο δείχνει ότι μπορεί να είναι ακόμα πιο συναρπαστικό δισκογραφικά. Μόνο και μόνο η κυκλοφορία του νέου άλμπουμ των Tool αρκεί για να τεκμηριώσει τον παραπάνω ισχυρισμό. Φυσικά δεν είναι μόνο το "Fear Inoculum", αλλά έχω εντοπίσει άλλες εννιά κυκλοφορίες που αξίζουν προσοχής:
01. New Model Army - From Here (23 Αυγούστου, earMUSIC)
02. City Calm Down - Television (23 Αυγούστου, I Oh You, Records)
03. Black Futures - Never Not Nothing (30 Αυγούστου, Music For Nations)
04. Tool - Fear Inoculum (30 Αυγούστου, RCA Records)
05. Iggy Pop - Free (6 Σεπτεμβρίου, Loma Vista Recordings)
06. Korn - The Nothing (13 Σεπτεμβρίου, Roadrunner Records)
07. Chelsea Wolfe - Birth of Violence (13 Σεπτεμβρίου, Sargent House)
08. 65daysofstatic - Replicr, 2019 (27 Σεπτεμβρίου, Superball Music)
09. DIIV - Deceiver (4 Οκτωβρίου, Captured Tracks)
10. Black Marble - Bigger Than Life (25 Οκτωβρίου, Sacred Bones)
Το τελευταίο άλμπουμ των DIIV κυκλοφόρησε το 2016 και αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες δουλειές της χρονιάς εκείνης. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά για το "Is The Is Are", εδώ. Όπως ανακοίνωσε το σχήμα, ο νέος του δίσκος, ο οποίος θα ονομάζεται "Deceiver", θα μας έρθει στις 4 Οκτωβρίου από την Captured Tracks. Το πρώτο δείγμα, το οποίο αποτελεί το κομμάτι "Skin Game", είναι ιδιαίτερα θετικό. Μπορείτε να το ακούσετε παρακάτω:
Deceiver - Tracklist:
01. Horsehead
02. Like Before You Were Born
03. Skin Game
04. Between Tides
05. Taker
06. For the Guilty
07. The Spark
08. Lorelai
09. Blankenship
10. Acheron
Το 2016 θα μείνει στην ιστορία ως η χρονιά των μεγάλων απωλειών. Ο θάνατος του David Bowie αναπόφευκτα χαρακτήρισε όσο τίποτε άλλο τη χρονιά που μας πέρασε, δίνοντας παράλληλα και άλλη υπόσταση στο τελευταίο δισκογραφικό του έργο. Πέρα από τον Bowie όμως, είχαμε και τον χαμό των Leonard Cohen και Prince και πολλών ακόμα αξιόλογων καλλιτεχνών. Δισκογραφικά την περσινή χρονιά άκουσα εξαιρετικά πολλές ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες, αλλά ήταν η παρακάτω πρώτη εξάδα δίσκων που συνδέθηκα και ξεχώρισα περισσότερο.
No.10 DIIV - Is The Is Are (Captured Tracks): Μπορεί να μην υπάρχει κάποια σημαντική ηχητική αλλαγή από το γνωστό shoegaze/ dream pop ύφος των DIIV, αλλά τα κομμάτια του "Is The Is Are" ξεδιπλώνονται πιο φυσικά σαν να έχουν περισσότερο χώρο να "αναπνεύσουν", δημιουργώντας ένα πιο άμεσο αποτέλεσμα. Μάλιστα αν ο δίσκος είχε μικρότερη διάρκεια, γιατί δεν κρατάει το ίδιο επίπεδο σε όλη τη διάρκειά του, θα μιλούσα για μια εξαιρετική κυκλοφορία. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "Is The Is Are" εδώ αλλά και για την ζωντανή εμφάνιση των DIIV στο φετινό Release Festival εδώ.
Ακούστε: "Mire (Grant's Song)", "Bent (Roi’s Song)"
No.09 Minor Victories - Minor Victories (Fat Possum): Τα μέλη των Minor Victories δείχνουν με το πρώτο τους άλμπουμ ότι βρήκαν εξαιρετική χημεία μεταξύ τους, έστω και από απόσταση, προσφέροντας μερικές μαγικές στιγμές. Ελπίζω να ξαναεπισκεφτούν το project αυτό και να ακούσουμε ακόμα περισσότερα πράγματα από το σχήμα στο μέλλον. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "Minor Victories" εδώ.
Ακούστε: "Scattered Ashes (Song For Richard)", "Breaking My Light"
No.08 Wild Beasts - Boy King (Domino): Ο νέος δίσκος των Wild Beasts συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το "Present Tense" του 2014 ακολουθώντας πιο χορευτικά μονοπάτια με εντυπωσιακή αυτοπεποίθηση. Θεωρώ ότι το "Boy King" είναι ότι καλύτερο έχει προσφέρει το συγκρότημα μέχρι σήμερα και δύσκολα θα αφήσει κάποιον ασυγκίνητο. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την γνώμη μου για το φετινό άλμπουμ των Wild Beasts εδώ.
Ακούστε: "Celestial Creatures", "Get My Bang"
No.07 Creative Adult - Fear of Life (Run For Cover Records): Με ήχο κάπου ανάμεσα σε Autobahn και DIIV και επιρροές από Spaceman 3 μέχρι The Cure και Joy Division, οι Creative Adult κυκλοφόρησαν τον φετινό Ιούλιο τον δεύτερο δίσκο τους με τίτλο "Fear of Life". Εκεί που το πιο "ωμό" ντεμπούτο τους - το "Psychic Mess" του 2014 - φανέρωνε τις hardcore ρίζες του σχήματος, το "Fear of Life" αποτελείται από εννιά εξαιρετικά φαζαριστά post-punk κομμάτια. Μπορεί οι Creative Adult να φέρουν τις αναφορές τους με περηφάνια, αλλά ταυτόχρονα η φρέσκια οπτική τους καταφέρνει να αποζημιώνει τον ακροατή σε κάθε νέα του "επίσκεψη".
Ακούστε: "Heal", "I Can Love"
No.06 Nick Cave & The Bad Seeds - Skeleton Tree (Bad Seed Ltd): Μπορεί το "Skeleton Tree" να συνοδεύτηκε από το τραγικό γεγονός του θανάτου του υιού του Cave και συνεπώς να εκθειάστηκε ακόμα περισσότερο, όμως παρόλο που δεν πρόκειται για αριστούργημα αποτελεί άλλο έναν πολύ αξιόλογο δίσκο που τιμάει το όνομα και την ιστορία του καλλιτέχνη. Άλλωστε ο Nick Cave σπάνια μας έχει απογοητεύσει και δεν το κάνει ούτε τώρα. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την γνώμη μου για το "Skeleton Tree" εδώ.
Ακούστε: "Jesus Alone", "Girl In Amber"
No.05 Wovenhand - Star Treatment (Glitterhouse Records): Ο νέος δίσκος των Wovenhand με τίτλο "Star Treatment" έρχεται δυο χρόνια μετά το εξαιρετικό "Refractory Obdurate", δουλειά που αποτέλεσε μια από τις κορυφαίες του 2014, και όσοι ενθουσιάστηκαν με την πιο σκληρή - σκοτεινή πλευρά του σχήματος θα μείνουν απόλυτα ικανοποιημένοι με το νέο τους πόνημα. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το album review του "Star Treatment" εδώ.
Ακούστε: "Go Ye Light", "The Hired Hand"
No.04 Wild Nothing - Life Of Pause (Captured Tracks): Όπως το "Nocturne" ήταν αρκετά πιο φωτεινό σε σχέση με το "Gemini", το "Life Of Pause" συνεχίζει αυτή την πορεία και αποδεικνύεται το πιο χαρούμενο, με την μεγαλύτερη ποικιλία, δισκογραφικό αποτέλεσμα του Jack Tatum. Και όπως και οι προηγούμενες κυκλοφορίες των Wild Nothing έτσι και το νέο άλμπουμ αναμένεται να μας συντροφεύει για πολύ καιρό ακόμα. Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρο το album review του "Life Of Pause" εδώ.
No.03 Holy Esque - At Hope’s Ravine (Beyond The Frequency): Μετά το κορυφαίο EP για το 2015, οι Holy Esque αποδεικνύουν ότι άξιζαν τα πέντε χρόνια αναμονής για το ντεμπούτο τους, αφού με το "At Hope’s Ravine" δεν παραδίδουν μόνο μια εξαιρετική indie rock δισκογραφική δουλειά αλλά και ένα από τα κορυφαία άλμπουμ της χρονιάς. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "At Hope’s Ravine" εδώ.
Ακούστε: "Hexx", "Silences"
No.02 Bestial Mouths - Heartless (Cleopatra Records): Πολλοί περιγράφουν την μουσική των Bestial Mouths ως μια industrial εκδοχή της Siouxsie και της Diamanda Galas. Εννοείται ότι αυτό που ξεχωρίζει είναι τα φωνητικά της Lynette Cerezo, με μια μεγάλη διαφορά σε σχέση με τις προηγούμενες κυκλοφορίες τους. Με το "Heartless", που περιλαμβάνει νέο υλικό αλλά και κάποιο ξαναδουλεμένο παλαιότερο, οι Bestial Mouths εξελίσσουν τον ήχο τους, κάνοντάς τον πιο προσιτό για μεγαλύτερο κοινό χωρίς όμως να χάνει στο ελάχιστο την δυναμική του, αλλά και τη συνθετική τους ικανότητα, παραδίδοντας μια δουλειά που δεν πρέπει να χάσει κανένας φίλος της goth, post-punk, industrial, dark electro σκηνής και όχι μόνο. Απλά απαραίτητο!
No.01 LUH - Spiritual Songs For Lovers To Sing (Mute): Το "Spiritual Songs For Lovers To Sing" κατάφερε από την πρώτη ακρόαση να δικαιολογήσει και να επιβεβαιώσει το κόλλημα μου με το έργο του Ellery James Roberts. Το στοιχείο της γλυκιάς "κακοφωνίας" των Wu Lyf είναι φανερό και εδώ, ηχητικά όμως το αποτέλεσμα είναι πιο εξελιγμένο με περισσότερο βάθος και ποικιλία. Ελπίζω το νέο του project να ήρθε για να μείνει γιατί δείχνει ότι έχει μέλλον, ενώ και η ρομαντική του προσέγγιση είναι αναγκαία. Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την γνώμη μου για τον δίσκο της χρονιάς εδώ.
Ακούστε: "Beneath the Concrete", "I & I"
Διαβάστε επίσης:
Μπορεί να μην υπάρχει κάποια σημαντική ηχητική αλλαγή από το γνωστό shoegaze/ dream pop ύφος των DIIV, αλλά τα κομμάτια του "Is The Is Are" ξεδιπλώνονται πιο φυσικά σαν να έχουν περισσότερο χώρο να "αναπνεύσουν", δημιουργώντας ένα πιο άμεσο αποτέλεσμα. Μάλιστα αν ο δίσκος είχε μικρότερη διάρκεια, γιατί δεν κρατάει το ίδιο επίπεδο σε όλη τη διάρκειά του, θα μιλούσα για μια εξαιρετική κυκλοφορία. Μπορείτε να διαβάσετε το album review του "Is The Is Are" εδώ αλλά και για την ζωντανή εμφάνιση των DIIV στο φετινό Release Festival εδώ.
Key Tracks: "Mire (Grant's Song)", "Bent (Roi’s Song)"
The story so far:
Η αλήθεια είναι ότι αν εξαιρέσω κάποιες λίγες περιπτώσεις, δεν ήταν πολλά τα άλμπουμ που κυκλοφόρησαν μέσα στο 2016 και με κέρδισαν μέχρι τώρα. Οι περισσότερες δισκογραφικές δουλειές κατάφεραν να κρατήσουν το ενδιαφέρον μου για μερικά κομμάτια, αλλά ελάχιστες για το συνολικό αποτέλεσμα που παρουσίασαν. Σίγουρα είναι νωρίς να βγάζω συμπεράσματα, ιδίως όταν την φετινή χρονιά αναμένονται άλμπουμ από μπάντες όπως οι Nick Cave And The Bad Seeds, White Lies, Preoccupations, Pixies και τόσες ακόμα. Προσπάθησα να ξεχωρίσω δέκα από τους δίσκους που κυκλοφόρησαν το πρώτο μισό του έτους (μέχρι και τέλη Ιουνίου) και άκουσα περισσότερο, με την παρακάτω κατάταξη να προκύπτει βάση της ημερομηνίας κυκλοφορίας τους.
Το πρώτο Release Athens Festival ολοκληρώθηκε την προηγούμενη Δευτέρα με άλλο ένα ενδιαφέρον line-up, πολύ καλή οργάνωση, αποδεικνύοντας ότι ήρθε για να μείνει. Οι περισσότερες μπάντες που εμφανίστηκαν στη σκηνή του είναι αρκετά αγαπημένες στο ελληνικό κοινό, οπότε ως ένα σημείο ήταν λίγο αναμενόμενη η επιτυχία του. Προσωπικά θα προτιμούσα το ισοζύγιο σιγουράκια - κάτι πιο φρέσκο, να έγερνε ως προς το δεύτερο, αλλά όπως έχει φανεί και από το Plissken αυτό είναι αρκετά πιο ριψοκίνδυνο εμπορικά. Δεν μπορώ να γνωρίζω αν η προσέλευση συνολικά ήταν η επιθυμητή, αλλά σίγουρα οι περίπου επτά χιλιάδες που βρέθηκαν στην Πλατεία Νερού για τη τέταρτη και τελευταία μέρα του Release επωφελήθηκαν σε μεγάλο ποσοστό από τις διάφορες προσφορές που είχε ανακοινώσει το φεστιβάλ για τη συγκεκριμένη μέρα. Φυσιολογικά ο μεγαλύτερος πόλος έλξης για το live αυτό αποτέλεσαν οι Sigur Rós και όπως αποδείχτηκε όχι άδικα.
Η πρώτη μπάντα που παρακολούθησα στη σκηνή του Release ήταν οι DIIV, που ήταν άλλωστε και ο βασικός λόγος που βρέθηκα εκεί την περασμένη Δευτέρα. Οι Νεοϋορκέζοι που ανακατεύουν shoegaze pop με διάφορες 90s alt rock επιρροές, μας έχουν προσφέρει δυο εξαιρετικούς δίσκους. Ο τελευταίος με τίτλο "Is The Is Are" κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες και το album review του μπορείτε να το διαβάσετε εδώ. Στη σκηνή ήταν απλά απολαυστικοί, με πολύ καλό ήχο, φουλ ενέργεια και αναπόφευκτα τον Zachary Cole Smith να τραβάει τα βλέμματα, την ίδια στιγμή που το video wall πίσω του έδειχνε διάφορα behind the scenes κλιπ του γκρουπ, μέσα στα οποία και η κοπέλα του, η γνωστή Sky Ferreira. Φυσικά οι περισσότεροι στο κοινό (στην καλύτερη) ήξεραν μόνο το "Doused", το οποίο εννοείται έπαιξαν τελευταίο. Θεωρώ όμως ότι οι DIIV κατάφεραν να αποδείξουν ότι δεν έχουν μόνο ένα κομμάτι, με το νέο υλικό να αναδεικνύεται ζωντανά και highlights τα "Under the Sun", "Dopamine" και "Mire (Grant's Song)".
Σειρά είχαν οι The Black Angels που μας επισκέπτονται για δεύτερη συνεχή χρονιά (και τρίτη συνολικά) μετά από το live τους στο Rockwave. Η εμφάνισή τους μου φάνηκε αρκετά πανομοιότυπη με την περσινή, που πέρα από τα πολύ ωραία hip visuals όμως, δεν μπορώ να καταλάβω τι δίνουν παραπάνω ζωντανά σε σχέση με το στουντιακό τους αποτέλεσμα. Όπως έχω ξαναγράψει, φανατικός οπαδός της μπάντας δεν είμαι, αλλά πλέον έχοντας μια καλύτερη άποψη για το live των Τεξανών, σε μεγάλο ποσοστό η εμφάνισή τους μου φάνηκε απλά βαρετή. Το πρώτο μέρος της προηγούμενης πρότασης ισχύει και για τους Sigur Rós, αλλά εδώ τα πράγματα ήταν αρκετά διαφορετικά συναυλιακά. Θεωρητικά μπορεί το ατμοσφαιρικό post-rock τους να μην φαντάζει ιδανικό για live, αλλά οι Ισλανδοί απέδειξαν ακριβώς το αντίθετο. Λίγο μετά τις 10:30 βγήκαν στη σκηνή με το νέο τους κομμάτι, το "Óveður", και για λίγο παραπάνω από μιάμιση ώρα παρέδωσαν ένα φαντασμαγορικό σόου. Σημαντικό ρόλο έπαιξαν και το καταπληκτικό οπτικό μέρος που σίγουρα συνέβαλε στο να δώσει το κάτι παραπάνω. Δυστυχώς η βροχή που άρχισε να πέφτει από το τρίτο κομμάτι και μετά, μπορεί να είναι απόλυτα ταιριαστή με το μελαγχολικό ύφος της μπάντας που μπορεί εύκολα να παρασύρει κάποιον με το συναισθηματικά φορτισμένο live της, αλλά δεν αποτελεί τον καλύτερο σύμμαχο για να παρακολουθήσει κανείς οποιαδήποτε συναυλία. Οι Sigur Rós μας άφησαν κλασσικά με το δωδεκάλεπτο σχεδόν "Popplagið" (που αποτελεί το encore τους), κλείνοντας ιδανικά τη τελευταία μέρα του νέου φεστιβάλ. Και του χρόνου...
Το φετινό - πρώτο - Release Athens Festival φτάνει στο τέλος του σήμερα με άλλο ένα αξιόλογο line-up. Headliners θα είναι οι Sigur Rós που αναμένεται να παρουσιάσουν και το νέο τους κομμάτι "Óveður", το οποίο αποτελεί το πρώτο νέο υλικό μετά το πολύ κάλο άλμπουμ "Kveikur" του 2013. Μαζί τους οι αγαπημένοι του ελληνικού κοινού, οι The Black Angels, που πέρσι μας είχαν επισκεφτεί στα πλαίσια του Rockwave μαζί με τους The Black Keys, αλλά και οι DIIV που πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησαν το απολαυστικό "Is The Is Are", όπως και τα ελληνικά συγκροτήματα των Afformance και Theodore. Oι ώρες εμφάνισης για την τέταρτη ημέρα του Release Athens Festival διαμορφώνονται ως εξής:
17:00 Afformance
18:00 Theodore
19:10 DIIV
20:50 The Black Angels
22:30 Sigur Rós
Πριν λίγες ημέρες οι DIIV βρέθηκαν στα στούντιο του SiriusXMU όπου παρουσίασαν μια διασκευή στο "Nude As The News" της Cat Power, τραγούδι που συμπληρώνει δυο δεκαετίες μιας και περιλαμβάνονταν στο άλμπουμ "What Would The Community Think" του 1996 της τελευταίας. Το συγκρότημα του Zachary Cole Smith που είχε ξαναπαρουσιάσει το κομμάτι σε ζωντανή του εμφάνιση, αυτή τη φορά επέλεξε μια πιο ακουστική εκδοχή. Οι DIIV, που θα βρεθούν στην χώρα μας για λογαριασμό του Release Athens Festival την Δευτέρα 13 Ιουνίου, κυκλοφόρησαν φέτος το δεύτερο άλμπουμ της καριέρας τους από την Captured Tracks με τίτλο "Is The Is Are", δίσκο για τον οποίο μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά εδώ.
Άλλη μια πολύ σπουδαία προσθήκη ανακοινώθηκε πριν λίγες ημέρες για το Release Athens Festival που ανοίγει τις πόρτες του για πρώτη φορά φέτος. Πιο συγκεκριμένα την τέταρτη του φεστιβάλ, Δευτέρα 13 Ιουνίου, μετά την ανακοίνωση των Sigur Rós αλλά και την καταπληκτικό νέο της εμφάνισης των DIIV, ήρθαν να προστεθούν και οι πολύ αγαπητοί στην χώρα μας The Black Angels, η τελευταία εμφάνιση των οποίων στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκε πέρσι δίπλα στους The Black Keys στα πλαίσια του Rockwave Festival (μπορείτε να διαβάσετε το live review εδώ). Να δούμε τι άλλο μας επιφυλάσσει το Release Athens Festival που όλο και βελτιώνει το line-up του...
Δυο πολύ σημαντικές προσθήκες ανακοίνωσε σήμερα το Release Athens Festival. Αρχικά οι Slowdive θα εμφανιστούν την Τρίτη 7 Ιουνίου μαζί με τους Brian Jonestown Massacre και την PJ Harvey απαρτίζοντας ένα ονειρικό line-up. Το ιστορικό συγκρότημα από το Reading που συνέδεσε το όνομά του με την Creation Records, κυκλοφόρησε την δεκαετία του 90 τρεις από τους πιο αντιπροσωπευτικούς και αξιόλογους δίσκους της dream pop/ shoegaze σκηνής. Επίσης ανακοινώθηκε και το δεύτερο όνομα για τη τέταρτη ημέρα του φεστιβάλ, που δεν είναι άλλο από τους DIIV. Οι Νεοϋορκέζοι που θα εμφανιστούν δίπλα στους Sigur Rós, έκαναν αίσθηση με τον ντεμπούτο άλμπουμ τους - "Oshin" το 2012 - ενώ πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησαν τη δεύτερη δουλειά τους με τίτλο "Is The Is Are" από την Captured Tracks, δίσκο για τον οποίο μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά εδώ.
Πριν από τέσσερα χρόνια το ντεμπούτο των DIIV με τίτλο "Oshin" απέσπασε από θετικές μέχρι εξαιρετικές κριτικές, με το συγκρότημα του Zachary Cole Smith να καταφέρνει να απασχολήσει την πλειοψηφία του μουσικού τύπου. Από τότε σχεδόν κάθε χρόνο αναμένονταν ο δεύτερος δίσκος του σχήματος, αλλά αυτός πήγαινε όλο και πιο πίσω. Φυσικά ο Cole βρισκόταν στην επικαιρότητα αρκετά συχνά για μη μουσικούς λόγους, που είτε αφορούσαν τον εθισμό του στο αλκοόλ και ναρκωτικές ουσίες, είτε για την σχέση του με την Sky Ferreira, είτε για τις συνεχείς αλλαγές μελών στο γκρουπ. Όλα αυτά μεγάλωσαν την ανυπομονησία για το επόμενο δισκογραφικό βήμα των DIIV. Ακόμα όμως δεν έχω πεισθεί αν όλο αυτό οφείλεται στο σύνολο ενός από τους καλύτερους δίσκους του 2012, ή στο εξαιρετικά επιτυχημένο single τους "Doused".
Από τις πρώτες κιόλας ακροάσεις του "Is The Is Are" είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ότι "Doused" δεν υπάρχει. Είναι αυτονόητο επίσης ότι αυτό δεν είναι φυσικά κριτήριο και μπορώ να πω από την αρχή ότι ο δίσκος άξιζε την αναμονή. Ήδη πριν την επίσημη κυκλοφορία ο Cole είχε κάνει γνωστά τέσσερα κομμάτια, που με είχαν προετοιμάσει ιδιαίτερα θετικά. Μπορεί να μην υπάρχει κάποια σημαντική ηχητική αλλαγή από το γνωστό shoegaze/ dream pop ύφος του γκρουπ, αλλά τα κομμάτια ξεδιπλώνονται πιο φυσικά σαν να έχουν περισσότερο χώρο να "αναπνεύσουν", δημιουργώντας ένα πιο άμεσο αποτέλεσμα. Το άλμπουμ κινείται στο μεγαλύτερο μέρος του σε mid tempo ρυθμούς, με τα "Healthy Moon", "Under The Sun", "Valentine" και "Yr Not Far" - κομμάτι που ίσως προσεγγίζει λίγο περισσότερο από τα υπόλοιπα το "Doused" - να βασίζονται σε γνωστούς ήχους και να αποτελούν τα προφανή πρώτα αγαπημένα. Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στις ιδιαίτερες μελωδίες των "Mire (Grant's Song)" και "Dopamine", ενώ αγαπημένη στιγμή προσωρινά (μιας και με κάθε ακρόαση αλλάζει) αποτελεί το σκοτεινό "Bent (Roi’s Song)". Δυστυχώς μιας και πρέπει να γράψω μια άποψη για το σύνολο του άλμπουμ, θεωρώ ότι δεν κρατάει το ίδιο επίπεδο σε όλη τη διάρκειά του, μιας και περιέχει αρκετά γεμίσματα - επαναλήψεις που κουράζουν. Είναι πραγματικά κρίμα, γιατί αν το "Is The Is Are" είχε μικρότερη διάρκεια και μια καλύτερη διαλογή κομματιών θα μιλούσα για μια εξαιρετική κυκλοφορία.
Βαθμολογία: 7,5 / 10
Τέσσερα χρόνια μετά το ντεμπούτο τους με τίτλο "Oshin", οι DIIV ετοιμάζονται να παρουσιάσουν στις 5 Φεβρουαρίου το "Is the Is Are" από την Captured Tracks, μια από τις πολυαναμενόμενες δουλειές της χρονιάς. Ήδη έχουν διαθέσει τρία κομμάτια από το δεύτερο άλμπουμ τους, τα "Mire (Grant's Song)", "Dopamine" και "Bent (Roi’s Song)", με το "Under The Sun" να αποτελεί το τελευταίο δείγμα από αυτό.
Μπορεί το 2016 να μετράει μόλις τρεις μέρες αλλά εδώ και μερικούς μήνες το πιο πολυσυζητημένο θέμα είναι η δισκογραφική επιστροφή του David Bowie, το νέο άλμπουμ του οποίου αναμένεται σε λίγες ημέρες. Φυσικά πέρα από τον Bowie αρκετοί ακόμα καλλιτέχνες έχουν ανακοινώσει κυκλοφορίες για την αρχή της χρονιάς. Αν στα προηγούμενα συμπεριλάβει κανείς και δουλειές που πρόκειται να παρουσιαστούν - άγνωστο όμως πότε - από μπάντες όπως The Jesus and Mary Chain, White Lies, PJ Harvey, The Strokes, M83, The Last Shadow Puppets, αλλά και ευσεβείς πόθοι όπως Tool, Cold Cave, John Maus, το 2016 προμηνύεται μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα χρονιά. Τα δέκα όμως κορυφαία άλμπουμ που αναμένονται το πρώτο δίμηνο του χρόνου είναι (κατάταξη βάσει ημερομηνία κυκλοφορίας):
01. David Bowie - Blackstar (RCA, 8 Ιανουαρίου)
02. Savages - Adore Life (Matador Records, 22 Ιανουαρίου)
03. Pop 1280 - Paradise (Sacred Bones, 22 Ιανουαρίου)
05. Chairlift - Moth (Columbia, 23 Ιανουαρίου)
06. Bloc Party - Hymns (BMG, 29 Ιανουαρίου)
Ακούστε το νέο single των DIIV





































