Οι Modern English υπήρξαν ένα από τα διακρινόμενα new wave/post-punk συγκροτήματα των 80s, οι οποίοι συνέχισαν να δισκογραφούν μέχρι το 1996. Δεκατέσσερα χρόνια μετά παρουσίασαν το "Soundtrack" του 2010 και το ακολούθησε το "Take Me to the Trees" του 2016. Έχουν πλέον περάσει επτά χρόνια και το σχήμα επέστρεψε με το single "Long In The Tooth", το οποίο, σύμφωνα και την ίδια την μπάντα, φέρνει μνήμες από την "Mesh & Lace" περίοδο τους. Το κομμάτι αποτελεί προπομπό του επερχόμενου νέου άλμπουμ τους με τίτλο "1 2 3 4", το οποίο αναμένεται να είναι διαθέσιμο στις αρχές της επόμενης χρονιάς.

Οι She Wants Revenge είναι ένα από τα κορυφαία post-punk revival συγκροτήματα και ένα από τα αγαπημένα μου των δυο τελευταίων δεκαετιών, οπότε η συναυλία της Τρίτης απλά δεν χανόταν. Έχοντας άποψη για το συγκρότημα από την περιοδεία της για το "Valleyheart" αλλά και πριν από τέσσερα χρόνια στο ίδιο συναυλιακό χώρο στην Αθήνα, δεν ήξερα τι ακόμα να περιμένω ζωντανά. Η πενταμελής όμως πλέον μπάντα για τις ζωντανές εμφανίσεις του σχήματος ήταν σε μεγάλα κέφια. Δεν ήταν ότι αυτή τη φορά χοροπηδούσαν ή χτυπιόντουσαν, απλώς μπορούσες να καταλάβεις από τη γλώσσα του σώματος ή άλλα απλά πράγματα ότι ήρθαν με ανεβασμένη διάθεση να δώσουν μια πραγματικά εξαιρετική εμφάνιση. Όπως και την προηγούμενη φορά είχαν πάρα πολύ καλό ήχο ενώ εντύπωση μου έκανε ότι την προετοιμασία την έκαναν οι ίδιοι.

Το ακόμα πιο ευχάριστο είναι ότι καταφέρνουν να ανανεώνουν το κοινό τους, στο οποίο συνυπήρχαν τα άτομα που τους ακούγαμε το 2006, όταν και κυκλοφόρησαν το φανταστικό ντεμπούτο τους, αλλά και άτομα πολύ μικρότερης ηλικίας. Αυτό είναι ακόμα πιο εντυπωσιακό αν σκεφτεί κανείς ότι έχουν να κυκλοφορήσουν ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά από το 2011 (φυσικά οι δραστηριότητες της μπάντας είχαν παγώσει για τέσσερα και κάτι χρόνια αλλά και πάλι είναι πολύ μεγάλο διάστημα).

Η συναυλία ξεκίνησε ιδανικά με το "Red Flags and Long Nights" και από κάτω χαμός. Γενικότερα τα τρία άλμπουμ εκπροσωπήθηκαν ανάλογα με το βαθμό προτίμησης του κοινού τους και της αποδοχής τους. Έτσι πολύ φυσιολογικά είχαμε έξι κομμάτια από το ντεμπούτο τους, πέντε από το "This Is Forever" και τρία από το υποτιμημένο αλλά καταπληκτικό "Valleyheart" (μπορείτε να διαβάσετε τη γνώμη μου για το τελευταίο, εδώ). Μην έχοντας δει το setlist τους πριν φτάσω στη συναυλία, δεν γνώριζα ότι μας επιφύλασσαν και μια έκπληξη. Αυτή ήταν τα δυο νέα κομμάτια "See The Distance, See The Truth" και "Believe". Αν και ήταν η πρώτη φορά που τα ακούω μου άρεσαν και τα δυο κατευθείαν, αλλά ιδίως το, πιο ιντερπολικό, πρώτο μπορεί να κάνει πιο άμεση αίσθηση. Δεν θα μπορούσα να μιλήσω για καλύτερες στιγμές μιας και όλο το σετ τους ήταν άψογο, αλλά το encore τους με τα "She Will Always Be a Broken Girl", "Suck It Up", "Out of Control" και φυσικά το "Tear You Apart" (που το έκαναν δεκάλεπτο με ένα απολαυστικό τζαμάρισμα) ήταν το πιο δυνατό σημείο της συναυλίας.

Ο Justin Warfield πέρα το ότι διαθέτει μια ιδιαίτερη και σαγηνευτική φωνή, είναι από από αυτούς τους χαρισματικούς frontmen που δεν χρειάζεται να κάνει πολλά πράγματα για να προκαλέσει ενθουσιασμό στον κόσμο. Φτάνει μια κίνηση ή ένα λίκνισμα του για να ξεσηκώσει το κοινό. Ο συνήθως λίγο πιο απόμακρος τραγουδιστής του σχήματος είχε όμως απίστευτη όρεξη και τραγούδησε ακόμα και το "Animal Attraction", μέσα στο "Out of Control" όπως του ζήτησε κάποιος/α από το κοινό, ενώ έμεινε και στο τέλος για φωτογραφίες και αυτόγραφα, όπως κάνει πάντα ο Adam, με πολύ μεγαλύτερη διάθεση. Αυτή ήταν που έκανε και τη μεγαλύτερη διαφορά σε σχέση με την προηγούμενη εμφάνισή τους. Έβγαζαν περισσότερη ενέργεια και δείχνουν σαφώς πιο ανανεωμένοι. Σε αυτό ίσως παίζει ρόλο και το νέο υλικό. Σε συζήτηση που είχα με τον Adam Bravin μετά το τέλος της εμφάνισής τους, μου αποκάλυψε ότι το νέο, τέταρτο, άλμπουμ των She Wants Revenge είναι σχεδόν έτοιμο και το πλάνο είναι να κυκλοφορήσει τον επόμενο Φεβρουάριο. Ήδη μετράω μέρες...

Στις 25 Αυγούστου η Cleopatra Records κυκλοφόρησε ένα tribute album στους Rammstein με τον από τίτλο "A Tribute To Rammstein", στο οποίο συμμετείχαν ονόματα όπως οι Front Line Assembly, Laibach, Lacrimas Profundere και πολλά ακόμα. Μέσα σε αυτά ήταν και οι The 69 Eyes που επέλεξαν να διασκευάσουν το "Feuer Frei!". Μάλιστα οι Φινλανδοί το προχώρησαν ακόμα περισσότερο και τον προηγούμενο μήνα παρουσίασαν και ένα επίσημο βίντεο για τη διασκευή, το οποίο μπορείτε να παρακολουθήσετε παρακάτω.

Για τον περισσότερο κόσμο το ντεμπούτο των Pearl Jam, το "Ten", είναι αξεπέραστο και το κορυφαίο άλμπουμ τους. Αυτό είναι απόλυτα λογικό μιας και μιλάμε για μια πραγματικά τέλεια δουλειά από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο και δίσκο σταθμό που άνετα θα μπορούσε να αποτελέσει και best of . Θεωρώ ότι τουλάχιστον τα τρία πρώτα άλμπουμ των Pearl Jam είναι καθαρά δεκάρια, αλλά το "Vs." θα έχει πάντα μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου. Είναι τόσες οι προσωπικές συνδέσεις και μνήμες που έχω συνυφασμένες με τον δεύτερο άλμπουμ των θρύλων από το Σιάτλ, που πάντα θα το επιλέγω έναντι των υπολοίπων. 

Τι δισκογραφική χρονιά όμως που ήταν το 1993; Η παρακάτω δεκάδα θα μπορούσε να ονομάζεται λίστα με δέκα Νο.1 (ή τουλάχιστον 7). Είναι η χρονιά που οι Smashing Pumpkins κυκλοφορούν το κορυφαίο τους δίσκο με το "Siamese Dream", αν και το "Mellon Collie and the Infinite Sadness" μπορεί να φέρει σαφείς αντιρρήσεις στο τελευταίο. Οι Nirvana κυκλοφορούν τον τρίτο και τελευταίο δίσκο τους, με τον οποίο προσπαθούν να ξεφύγουν από τον εμπορικό ήχο του "Nevermind" και τα καταφέρνουν με καταπληκτικά αποτελέσματα. Πέρα όμως από την φανταστική πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά των Tool, στην Αμερική είχαμε ακόμα πολύ αξιόλογες κυκλοφορίες από μπάντες όπως οι Monster Magnet, Melvins, Dinosaur Jr., The Afghan Whigs, Candlebox, The Breeders και Bad Religion (με το "American Jesus" που περιλαμβάνονταν στο άλμπουμ "Recipe For Hate" να γίνεται ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια τους).

Στην Αγγλία πάλι οι Depeche Mode εξακολουθούν να κατακτούν απάτητες κορυφές και να κυκλοφορούν άλλον ένα δίσκο που θα δημιουργήσει δική του σχολή, το "Songs Of Faith And Devotion". Οι Radiohead συνεχίζουν στη δική τους βρετανική εκδοχή του grunge, οι New Order εξακολουθούν να παρουσιάζουν καλούς δίσκους, χωρίς να φτάνουν τα επίπεδα τους στα 80s, και οι Slowdive κυκλοφορούν το "Souvlaki" ένα άλμπουμ - σημείο αναφοράς στην shoegaze σκηνή. Το britpop κύμα είναι έτοιμο να σαρώσει τα πάντα και αυτό φαίνεται από τις δουλειές των Blur, Suede, Manic Street Preachers, James και The Verve. Εξαιρετικές επίσης δουλειές με προέλευση από το Νησί, ήταν αυτές των PJ Harvey, New Model Army, The Levellers, Swervedriver και Cranes.

Σε πιο γκοθομεταλικά μονοπάτια οι θεοί Type O Negative κυκλοφορούν το ανυπέρβλητο "Bloody Kisses", ένα άλμπουμ που θα μνημονεύεται για πάντα, και οι Paradise Lost το πραγματικά τέλειο "Icon", το οποίο ρίχνει ακόμα περισσότερο φως στον νέο σκοτεινό δρόμο που ακολουθούν και μας προετοιμάζει για το μέλλον. Καλή χρονιά όμως και για το death doom metal με τις κυκλοφορίες των Anathema, Cathedral και My Dying Bride. Από την υπόλοιπη metal σκηνή μάλλον θα ξεχώριζα το "Chaos A.D." των Sepultura. Υπάρχουν επίσης τρεις δίσκοι από την Γερμανία, αυτοί των Einstürzende Neubauten, Deine Lakaien και KMFDM, που σε άλλη χρονιά θα ήταν πολύ πιθανό να βρίσκονταν στην κορυφαία δεκάδα. Τέλος δεν μπορούσα να μην αναφερθώ στην κορυφαία συλλογή του 1993, το "A Slight Case Of Overbombing: Greatest Hits Vol.1" των μοναδικών The Sisters Of Mercy.

10. New Order - Republic (London Recordings)

09. Slowdive - Souvlaki (Creation)

08. Radiohead - Pablo Honey (Parlophone)

07. Tool - Undertow (Zoo)

06. Depeche Mode - Songs Of Faith And Devotion (Mute)

05. Nirvana - In Utero (DGC Records)

04. Paradise Lost - Icon (Music for Nations)

03. Type O Negative - Bloody Kisses (Roadrunner)

02. The Smashing Pumpkins - Siamese Dream (Virgin)

01. Pearl Jam - Vs. (Epic)

Στην φετινή Moral Hygiene περιοδεία τους, οι Ministry παρουσίασαν το νέο κομμάτι με τίτλο "Goddamn White Trash". Πριν από λίγες ημέρες δημοσιοποίησαν τη στούντιο έκδοση του κομματιού που περιλαμβάνει τη συμμετοχή του Pepper Keenan, των Corrosion of Conformity και Down. Αυτό θα συμπεριλαμβάνεται στο νέο τους άλμπουμ, "HOPIUMFORTHEMASSES", το οποίο αναμένεται την 1η Μαρτίου από την Nuclear Blast και στο οποίο συμμετέχει επίσης ο Eugene Hutz των Gogol Bordello και ο Jello Biafra. Το επίσημο βίντεο του "Goddamn White Trash" επιμελήθηκε ο Dean Karr.