Τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία τους επίσκεψη οι The Sisters Of Mercy επέστρεψαν για να μας θυμίσουν γιατί τα κομμάτια τους είναι τόσο διαχρονικά, όχι μόνο για τη goth κοινότητα αλλά για πολύ περισσότερο κόσμο. Άλλωστε θα παρουσίαζαν ένα best of set, όπως διαφημίζονταν, μιας και τις άλλες φορές έπαιξαν τα καινούρια κομμάτια από το πρόσφατο άλμπουμ τους. Πέρα από τη πλάκα, τα πράγματα σε μια συναυλία των Sisters είναι, λίγο έως πολύ, γνωστά. Παρόμοιο σετλιστ εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια, προηχογραφημένα μέρη και η φωνή του Eldritch να δεσπόζει. Οπότε ο κίνδυνος σε μια τέτοια ανάρτηση, είναι να μην επαναλάβω τα ίδια πράγματα με αυτά από τις προηγούμενες ανταποκρίσεις από τα live τους.

Αυτό που φυσιολογικά δεν είναι το ίδιο, είναι το support σχήμα. Η A.A. Williams έκανε μια αξιοπρεπής προσπάθεια να ζεστάνει τον κόσμο που είχε μαζευτεί στο Gazi Music Hall. Η dark folk μουσική της  με τα κιθαριστικά ξεσπάσματά της, παρουσιάζει ενδιαφέρον, ενώ μου έφερε στο μυαλό την Chelsea Wolfe και την Emma Ruth Rundle. Μπορεί ως ένα σημείο τα κομμάτια της να μου φάνηκαν λίγο επαναλαμβανόμενα, όμως το υλικό της μου φάνηκε αρκετά ελκυστικό ώστε να το ακούσω με μεγαλύτερη προσοχή μόνος μου. Άλλωστε μόλις φέτος κυκλοφόρησε το ομώνυμο ντεμπούτο EP της.

Συγκριτικά με την προηγούμενη φορά που είχα δει τους Sisters στον ίδιο χώρο, τα πράγματα ήταν περίπου στο μισό. Μισός ο κόσμος που παρευρέθηκε την Παρασκευή στο Gazi Music Hall, μισή και η ένταση του ήχου. Μάλλον η εμφάνισή τους το 2015 ήταν η καλύτερη τους από μεριάς ήχου από όσες φορές τους έχω παρακολουθήσει στην Ελλάδα. Όπως ανέφερα και στην αρχή της ανάρτησης, αν κάποιος έχει ξαναδεί το σχήμα, ξέρει τι να περιμένει. Για παράδειγμα η σπινταριστή εκδοχή του "Temple Of Love" που παρουσιάζουν εδώ και πάρα πολλά χρόνια δεν προσφέρει κ πολλά στο κομμάτι. Τους υπόλοιπους όμως κάτι τέτοιο δεν θα τους ενοχλήσει και θα χοροπηδήσουν με τα πιο κιθαριστικά κομμάτια τους, όπως τα "More" και "Vision Thing", έχοντας παράλληλα δει μια ιστορική μπάντα.


Φυσικά δεν μπορείς να μην ανατριχιάσεις όταν ακούς ύμνους όπως τα "Marian", "First And Last And Always", "Dominion/Mother Russia" ή ακόμα και τα "I Was Wrong" και "Flood II". Η φωνή του Andrew Eldritch βρίσκεται ακόμα σε πάρα πολύ καλά επίπεδα, αν και σε σημεία ξεχνούσε ή δεν έλεγε κάποιους στίχους. Μπορεί οι Sisters Of Mercy να θεωρούνται Η gothic rock μπάντα, αλλά η ατμόσφαιρα στα live τους μόνο τέτοια δεν είναι. Σε κάθε συναυλία τους ανακυκλώνουν υλικό από τη μικρή αλλά τόσο πλούσια ποιοτικά δισκογραφία τους, προσφέροντας μια πιο "γιορτινή" αίσθηση.


Το σετ τους έκλεισε ιδανικά με το "This Corrosion" και μας αποχαιρέτησαν μέσα σε κλίμα ευφορίας. Άλλωστε αυτό που σε τραβάει και δεν μπορείς να αντισταθείς σε μια εμφάνιση των Sisters, δεν είναι τόσο η απόδοσή τους ζωντανά, όσο η μοναδικότητα και η διαχρονικότητα της μουσικής τους.

Αν κάποιος έχει βρεθεί σε μια από τις τέσσερις προηγούμενες επισκέψεις των The Soft Moon στην Ελλάδα, γνωρίζει πόσο ξεχωριστά είναι τα live του σχήματος. Μπορεί να έχουν περάσει μόνο δυο χρόνια από τη τελευταία τους επίσκεψη, για λογαριασμό του Fraternity of Sound στο Fuzz Club, αλλά η ανυπομονησία μου δεν θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερη. Δεν γνωρίζω αν η δημοφιλία τους μειώνεται αλλά οι headline εμφανίσεις τους ξεκίνησαν σε ένα γεμάτο Gagarin το 2013, συνεχίστηκαν στο Κύτταρο το 2015 και τώρα κατέληξαν στο αρκετά μικρότερο Temple. Στα θετικά είναι ότι ο συγκεκριμένος χώρος είναι μια άριστη συναυλιακή σκηνή, με πολύ καλό ήχο (όσες φορές έχω βρεθεί εκεί), που σου χαρίζει μια πιο άμεση απόλαυση. Πέρα από προσωπική αδυναμία, οι The Soft Moon θεωρούνται πλέον σημείο αναφοράς και ένα από τα κορυφαία darkwave συγκροτήματα της δεκαετίας που διανύουμε. Από το 2010, όταν και πρωτοεμφανίστηκαν δισκογραφικά, έχουν κυκλοφορήσει τέσσερις εκπληκτικούς δίσκους, με τελευταίο το "Criminal". Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά τη δισκοκριτική του περσινού άλμπουμ εδώ.

Την βραδιά άνοιξε το νέο σχήμα των Kalte Nacht, σε μια από τις πρώτες ζωντανές του εμφανίσεις. Μπορεί να παρουσιάζουν έναν κλασσικό synth / coldwave ήχο, όμως οι μελωδίες τους είναι κάτι παραπάνω από ελκυστικές. Σίγουρα αυτό που σίγουρα προσέχει κάποιος, είναι η πολύ όμορφη φωνή της Μυρτώς Στύλου, που τους κάνει να ξεχωρίζουν από αρκετά παρόμοια συγκροτήματα. Το δίδυμο, που συμπληρώνεται από τον Νίκο Κωνσταντινίδη, αναμένεται να κυκλοφορήσει μέσα στη χρονιά το ντεμπούτο άλμπουμ του. Θα έχω το νου μου για τη καινούρια αυτή μπάντα, μιας και με κέρδισε σε μεγάλο βαθμό με την εμφάνιση της. 

Από την άλλη, για τον Jay Glass Dubs δεν έχω να πω πολλά. Δεν αμφιβάλλω ότι μπορεί να σημειώνει επιτυχία και να έχει το κοινό του, αλλά αναμφίβολα δεν είμαι μέσα σε αυτό. Η εμφάνισή του, μου φάνηκε ένα μεγάλο, μονότονο και κουραστικό διάλειμμα που δεν ταίριαζε στο ύφος της βραδιάς. Ίσως σε ένα διαφορετικό περιβάλλον να έβρισκε πολύ μεγαλύτερη ανταπόκριση από το κοινό. 

Είχε έρθει η ώρα για τους The Soft Moon και λίγο πριν τις έντεκα βγαίνει στη σκηνή ο Luis Vasquez, όπως πάντα, με τόση ενέργεια που είναι αδύνατον να μην σε παρασύρει από το πρώτο δευτερόλεπτο. Το κλειστοφοβικό μουσικό σύμπαν που έχει δημιουργήσει εδώ και μια δεκαετία, λειτουργεί ακόμα πιο ιδανικά ζωντανά. Με τα επίπεδα θορύβου και παραμόρφωσης στα ύψη, ίσως περισσότερο από κάθε άλλη φορά, νοιώθεις το πιο γλυκό ηχητικό πνίξιμο και αποζητάς το κάθε κομμάτι να κρατήσει πολύ περισσότερο. Αρχή με τα γνώριμα πλέον "Die Life" και "Circles" που σε εισάγουν γρήγορα στο ιδιαίτερο κόσμο τους. Η σκοτεινή, βιομηχανική ατμόσφαιρα που δημιουργούν είναι ξεχωριστή, ενώ τα ουρλιαχτά του Vazquez σε στοιχειώνουν για αρκετή περισσότερη ώρα από όσο διαρκούν. Με μεγάλη προσμονή περίμενα να ακούσω ζωντανά, κομμάτια από το πρόσφατο "Criminal". Τελικά έπαιξαν τέσσερα , τα Nine Ich Nail-ικά "Like A Father" και "Choke", το δυνατό "Burn" αλλά και το ασύλληπτο "The Pain". Ιδίως το μικρό κενό που είχε το τελευταίο στη μέση του, ανέβασε το κομμάτι σε άλλα ύψη (γιατί ακόμα και οι πιο μικρές αλλαγές μπορούν να κάνουν τη διαφορά).


Συνολικά όμως το υλικό που παρουσιάζουν οι The Soft Moon ζωντανά είναι, λίγο ή πολύ, "πειραγμένο", κάτι που χαρίζει στα κομμάτια άλλη διάσταση. Δεν έλειψαν φυσικά τα αγαπημένα "Dead Love" και "Insides", ενώ το "Deeper" εκπροσωπήθηκε από τα "Wrong", "Far" και φυσικά το "Black". Το κλείσιμο έρχεται κλασσικά με το "Want", με τον frontman του σχήματος στα κρουστά να γνωρίζει την αποθέωση από όσους βρέθηκαν την περασμένη Πέμπτη στο Temple. Οι The Soft Moon είναι ο Luis Vasquez, αλλά και ζωντανά η παρουσία του κυριαρχεί, με τη κάθε κίνησή του να συμβάλλει στην γενικότερη εμπειρία. Και πραγματικά πρόκειται για μια μοναδική συναυλιακή εμπειρία, που αξίζει κάποιος να βιώσει.