Οι Cold Cave θα βρεθούν στην χώρα μας για μια συναυλία την Παρασκευή 16 Νοεμβρίου 2018 στην Αθήνα και το Death Disco. Αυτή έρχεται τέσσερα χρόνια μετά τη τελευταία τους εμφάνιση στα μέρη μας, που πραγματοποιήθηκε στον ίδιο χώρο. Μπορείτε να διαβάσετε την ανταπόκριση από εκείνη τη συναυλία εδώ. Τα τελευταία χρόνια το darkwave σχήμα του Wes Eisold έχει επιδοθεί σε μια σειρά από μίνι κυκλοφορίες, με τελευταία το φετινό εξαιρετικό EP "You & Me & Infinity". Τη συναυλία των Cold Cave στην Αθήνα θα ανοίξει το συγκρότημα των Psychedelic Trips To Death από την Θεσσαλονίκη.

Διαβάστε ακόμα:

Τα 10 καλύτερα κομμάτια των Cold Cave

Οι Bauhaus σχηματίστηκαν πριν από 40 χρόνια και ο Peter Murphy, μαζί με τον David J, γιορτάζει την επέτειο αυτή με μια εκτεταμένη περιοδεία, η οποία θα περάσει και από την Ελλάδα. Τα 2/4 λοιπόν του θρυλικού συγκροτήματος θα βρεθούν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, στις 14 (Gazi Music Hall) και 15 Δεκεμβρίου (Principal Club) αντίστοιχα, για να παρουσιάσουν ολόκληρο το ντεμπούτο άλμπουμ της μπάντας, "In The Flat Field" (1980, 4AD Records), αλλά και πολλά ακόμα κλασσικά κομμάτια των Bauhaus.

Ο ερχομός των Arctic Monkeys στην χώρα μας ήταν ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά γεγονότα της φετινής χρονιάς μέχρι τώρα. Άλλωστε σπάνια μας επισκέπτονται συγκροτήματα με τόσο μεγάλη εμπορική επιτυχία στη κορυφή της καριέρας τους. Ακόμα πιο σπάνιο τα τελευταία χρόνια, είναι η τεράστια αναγνώριση μιας βρετανικής μπάντας και στην αμερικανική αγορά. Αυτό ακολούθως ερμηνεύτηκε με ένα πολύ ακριβό εισιτήριο, που όμως δεν έδειξε να πτοεί τον κόσμο που γέμισε, σε αρκετά ικανοποιητικό βαθμό, τον χώρο του Terra Vibe. 

Δυστυχώς δεν μπόρεσα να βρεθώ νωρίτερα από τους Alt-J στο χώρο του Rockwave και έτσι έχασα όλο το υπόλοιπο line-up. Ευτυχώς όμως οι Βρετανοί με αποζημίωσαν με το παραπάνω. Μπορεί να μην είμαι ο μεγαλύτερος φαν της μπάντας, αλλά οι τρεις δίσκοι μου είχαν τραβήξει την προσοχή σε σχέση με τα πολλά παρόμοια "μοδάτα" ηχητικά ακούσματα. Ζωντανά παρουσιάζουν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Τα σκηνικά τους, που αποτελούνταν από κάθετες φωτεινές στήλες, σίγουρα έδωσαν το κάτι παραπάνω στην εμφάνισή τους. Μπορεί οι περισσότεροι να περίμεναν τα πιο γνωστά κομμάτια τους, όπως τα "Deadcrush", "Left Hand Free" και "Breezeblocks" (με το οποίο έκλεισαν το σετ τους), αλλά ήταν άλλα κομμάτια, όπως τα "Matilda", "Dissolve Me" και φυσικά το "Taro", που έλαμψαν περισσότερο ζωντανά. Αναμφίβολα οι Alt-J με κέρδισαν, όπως και μεγάλο μέρος του κοινού, και περιμένω να τους ξαναδώ σε κλειστό χώρο που σίγουρα θα τους ταιριάζει καλύτερα.

Η μεγάλη στιγμή είχε φτάσει και ακριβώς στις 10:30 ανεβαίνουν στη σκηνή οι Arctic Monkeys. Μετά από το νέο τους single "Four Out of Five", το σετ τους κύλησε ιδανικά, με τα "Do I Wanna Know?", "Brianstorm", "Don't Sit Down 'Cause I've Moved Your Chair","Crying Lightning", "The View From the Afternoon" και "Teddy Picker" να δημιουργούν ένα απολαυστικό κλίμα. Δυστυχώς το πρόβλημα είναι με το νέο άλμπουμ, το οποίο, αν και όχι κακό, είναι βαρετό ή τουλάχιστον υποδεέστερο των καλύτερων στιγμών της μπάντας. Η επιλογή πιο ήρεμων κομματιών για να ταιριάξει με το φρέσκο υλικό τους, έριξε αρκετά τους ρυθμούς. 

Εκτελεστικά οι Arctic Monkeys ήταν σχεδόν άψογοι, με τα βλέμματα να πέφτουν, πολύ φυσιολογικά, στον τραγουδιστή τους. Αυτή τη φορά ο Alex Turner, ως ο frontman ενός από τα εμπορικότερα γκρουπ του πλανήτη, ήταν αρκετά πιο συγκρατημένος σε σχέση με την πιο χαλαρή προσέγγισή του στην ίδια σκηνή με τους The Last Shadow Puppets το 2016. Αυτό που μου έλειψε ήταν ότι δεν έβαλε, σχεδόν καθόλου, και τον κόσμο στο "παιχνίδι". Το κανονικό σετ τους το ολοκλήρωσαν με τα "I Bet You Look Good on the Dancefloor" και "R U Mine?", ενώ το encore με το εξαιρετικό "505", για το οποίο ανέβηκε στη σκηνή και ο Miles Kane. Τέτοιες συναυλίες καλό είναι να γίνονται, αν και όχι πολύ συχνά γιατί τινάζουν τον προϋπολογισμό στον αέρα...

Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τον τελευταίο δίσκο των The Twilight Sad με τίτλο "Nobody Wants To Be Here & Nobody Wants To Leave". Το άλμπουμ αυτό αποτέλεσε τον κορυφαίο δίσκο του 2014 για το POEt'S SOUND. Την επόμενη χρονιά πέρασαν και από την χώρα μας για μια εμφάνιση στο Plisskën Festival, ενώ ακολούθησε παγκόσμια περιοδεία με τους The Cure. Μέχρι σήμερα οι Σκοτσέζοι είχαν παρουσιάσει όλες τις δισκογραφικές δουλειές τους από την Fat Cat Records. Το νέο τους single με τίτλο "I/m Not Here [missing face]", το οποίο μπορείτε να το ακούσετε στο βίντεο που ακολουθεί, είναι η πρώτη κυκλοφορία τους κάτω από τη νέα δισκογραφική στέγη τους - τη Rock Action Records.

Πριν από λίγο καιρό, οι Interpol ανακοίνωσαν το νέο τους άλμπουμ, με τίτλο "Marauder" που αναμένεται στις 24 Αυγούστου από την Matador Records, αλλά και το πρώτο single από αυτό. Τώρα το Νεοϋορκέζικο συγκρότημα παρουσίασε ένα νέο βίντεο για το "The Rover", σε σκηνοθεσία του Gerardo Naranjo (γνωστός από το Narcos και το Fear the Walking Dead), το οποίο μπορείτε να παρακολουθήσετε παρακάτω:

Το "Love Will Tear Us Apart" των Joy Division είναι ένα κομμάτι που έχει διασκευαστεί άπειρες φορές, από τους The Cure και τους Swans μέχρι τους Calexico και τους Nouvelle Vague. Οι She Pleasures Herself έρχονται να προσθέσουν και αυτοί τη δική τους εκδοχή, την οποία μπορείτε να ακούσετε στο βίντεο που ακολουθεί, στο γνωστό κομμάτι του ιστορικού post-punk συγκροτήματος από το Μάντσεστερ. Πέρσι τον Μάιο οι Πορτογάλοι darkwavers είχαν παρουσιάσει μια διασκευή στο "Heroes" του David Bowie, ενώ είχε προηγηθεί αυτή στο "I Can't Live In A Living Room" των Red Zebra. Το ντεμπούτο των She Pleasures Herself με τίτλο "Fetish" (album review), κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2017 από τη Manic Depression.

Η γνωριμία του David Eugene Edwards των Wovenhand και του Alexander Hacke των Einstürzende Neubauten πηγαίνει πίσω στις πρώτες μέρες των 16 Horsepower, με τους δυο να έχουν συνεργαστεί, μεταξύ άλλων, στο άλμπουμ του 2012 των Wovenhand, "Laughing Stalk", αλλά και στο reunion άλμπουμ των Crime & The City Solution. Στις 22 Ιουνίου το δίδυμο κυκλοφόρησε από την Glitterhouse Records, το δισκογραφικό αποτέλεσμα της συνεργασίας τους. Παρακάτω μπορείτε να ακούσετε δυο κομμάτια από το "Risha", τα "All In The Palm" και "Triptych". Να θυμίσω ότι ο Edwards κυκλοφόρησε με τους Wovenhand το εξαιρετικό άλμπουμ "Star Treatment" το 2016, η προώθηση του οποίου τον έφερε και από την Ελλάδα πέρσι.

To φετινό line-up του Ejekt Festival παρουσίαζε αρκετό ενδιαφέρον. Με δυο νέες και αρκετά πολυσυζυτημένες μπάντες, αλλά και δυο ονόματα τόσο αγαπητά στο ελληνικό κοινό, δύσκολα κάτι δεν θα μπορούσε να πάει καλά (ή σχεδόν τίποτα). Το φετινό Ejekt θα μείνει στη μνήμη πέρα από τις εξαιρετικές εμφανίσεις όλων των συγκροτημάτων και από την ξαφνική καταιγίδα που κινδύνεψε να τα χαλάσει όλα. Αρχικά οι Protomartyr είχαν τον άχαρο ρόλο της μπάντας που έπρεπε να βγει στις έξι το απόγευμα.

Κάποιος θα έπρεπε να προτείνει στα συγκροτήματα που εμφανίζονται τέτοιες ώρες στα ελληνικά φεστιβάλ μια πιο ενδεδειγμένη στυλιστική επιλογή. Ο Joe Casey, τραγουδιστής των Protomartyr, που εμφανίστηκε στη σκηνή με κουστούμι και μια μια μπύρα (όχι εννοείται την ίδια) στο χέρι σε όλη τη διάρκεια του live τους, έδειχνε στα πρόθυρα ηλίασης ή εγκεφαλικού. Ευτυχώς αυτό δεν έδειξε να επηρεάζει την ερμηνεία του. Μπορεί η σκηνική παρουσία του γκρουπ από το Ντιτρόιτ να μην ήταν τίποτα το ιδιαίτερο, όμως η εμφάνιση των Protomartyr ήταν κάτι παραπάνω από τίμια. Με τον καλύτερο δίσκο της καριέρας τους στις αποσκευές τους, το περσινό "Relatives In Descent" - που ήταν μέσα στα κορυφαία της χρονιάς, παρουσίασαν ένα πολύ καλό σετλιστ, από το οποίο ξεχώρισα τα επίσης περσινά "A Private Understanding" και "My Children", αποδίδοντας όλα τα κομμάτια τους με αρκετά μεγάλη ακρίβεια.

Οι Wolf Alice έχοντας κυκλοφορήσει πέρσι το δεύτερο άλμπουμ της καριέρας τους, ανέβηκαν στη σκηνή του Ejekt ως ένα από τα πιο ελπιδοφόρα συγκροτήματα από τη σύγχρονη βρετανική μουσική σκηνή. Την γνώμη μου για τη μπάντα την έχω εκφράσει αρκετές φορές. Σίγουρα αν ζούσαμε στα 90s θα μου προκαλούσαν πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αλλά την θεωρώ ως ένα από τα πιο overhyped γκρουπ της εποχής μας. Ζωντανά έβγαλαν πολύ πάθος και με περίσσια διάθεση, πραγματοποίησαν μια αρκετά καλή εμφάνιση με τις κορυφαίες στιγμές τους να εντοπίζονται στα "Yuk Foo", "Moaning Lisa Smile" και φυσικά στο "Giant Peach". Αναμφίβολα η τραγουδίστρια Ellie Rowsell συγκέντρωσε όλα τα βλέμματα για πολλούς και ποικίλους λόγους. Η ανταπόκριση του κοινού υπήρξε ιδιαιτέρως θερμή και κάτι μου λέει ότι θα τους δούμε να επιστρέφουν σύντομα στη χώρα μας.

Και ενώ όλος ο κόσμος περίμενε να βγουν στη σκηνή οι Editors, ο ουρανός άνοιξε και αυτό που ακολούθησε δεν ήταν κάποια μπόρα αλλά πραγματική καταιγίδα. Η σκέψη για ακύρωση της εμφάνισης των Editors, αλλά ακόμα και του Nick Cave, πέρασε πολύ φυσιολογικά από το μυαλό σε αρκετό κόσμο (για αυτό είχαμε και ένα μικρό μέρος να αποχωρεί). Τελικά με το μεγαλύτερο μέρος του Ejekt εντελώς βρεγμένο, ήρθε η ανακοίνωση ότι το πρόγραμμα θα συνεχιστεί κανονικά. Μετά από τις απαραίτητες προετοιμασίες, οι Editors βγήκαν στη σκηνή με πάνω από μια ώρα καθυστέρηση. Με ένα μάλλον κουτσουρεμένο σετλιστ, το συγκρότημα από το Μπέρμιγχαμ, φάνηκε αρχικά κάπως να βιάζεται (και έτσι δικαιολογούνται και κάποια λαθάκια). Δεν έχω να πω και πολλά για την εμφάνισή τους, αφού οι Editors αποτελούν μια συναυλιακή εγγύηση και το απέδειξαν για άλλη μια φορά. Ο Tom Smith είναι σπουδαίος frontman και ανεξάρτητα αν σου αρέσει η μουσική της μπάντας του, καταφέρνει να κερδίσει τις εντυπώσεις. Έπαιξαν κάποια από τα πιο γνωστά κομμάτια τους, αλλά και τρία από τον νέο, φετινό, τους δίσκο με τίτλο "Violence". Το εναρκτήριο "Hallelujah (So Low)" μπορεί άνετα να μετατραπεί σε συναυλιακό αγαπημένο, το ""Violence" απέκτησε άλλη ζωή ζωντανά, ενώ το "Magazine" έκλεισε ιδανικά την εμφάνισή τους.

Η στιγμή που οι περισσότεροι περίμεναν είχε φτάσει και λίγο μετά τις 12 εμφανίστηκε στη σκηνή ο Nick Cave με τους κακούς σπόρους του. Οτιδήποτε άλλο είχε συμβεί μέχρι τότε απλά ξεχάστηκε και για δυο ώρες παρακολουθήσαμε ένα μαγικό σόου (αποτελούμενο από 16 κομμάτια). Ο Cave ήταν σε μεγάλα κέφια, δεν σταμάτησε να αλωνίζει τη σκηνή και να χορεύει σαν εικοσάχρονος. Η ικανότητα που έχει, να δείχνει τόσο στον δικό του κόσμο αλλά την ίδια στιγμή και σε τόσο άμεση επαφή με τον κόσμο, είναι απλά μοναδική. Η συναυλιακή απόδοση της μπάντας του ήταν πιο δυνατή, βρώμικη και φασαριόζικη, όπως δηλαδή θα άρμοζε σε μια τέτοια περίσταση. Εννοείται δεν έλειψαν αγαπημένα κομμάτια όπως τα "Do You Love Me?", "Loverman", "Red Right Hand", "Into My Arms", "The Weeping Song" και "Stagger Lee", ενώ η ζωντανή εκτέλεση του "Jubilee Street" με τη δυναμική κλιμάκωση σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Θα μπορούσαν να είχαν τελειώσει με το φανταστικό "Push the Sky Away" και να μιλάγαμε για μια τέλεια εμφάνιση, αλλά ξαναβγήκαν για να μας αποτελειώσουν με τα "The Mercy Seat" και "Rings of Saturn". Το τελευταίο, μαζί με τα "Girl in Amber", "Jesus Alone" και "Magneto" είναι τα κομμάτια που παρουσίασαν από το τελευταίο τους άλμπουμ με τίτλο "Skeleton Tree" (album review). O Nick Cave αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες αγάπες του ελληνικού κοινού και υπάρχει πολύ καλός λόγος για αυτό...

Φωτογραφίες: Gordon Haswell (gordonhaswell.com)