Οι The Twilight Sad κυκλοφόρησαν πριν λίγους μήνες τον τρίτο, και ίσως καλύτερο, δίσκο της καριέρας τους "No One Can Ever Know", μια από τις πιο αξιόλογες δισκογραφικές δουλειές της περσινής χρονιάς. Ο κόσμος που είχε έρθει να τσεκάρει τους Σκοτσέζους είχε γεμίσει το χώρο από νωρίς. Δεν μπορώ να πω ότι η συγκεκριμένη συναυλιακή σκηνή, αν και είχε καλό ήχο, μου κόλλαγε για τέτοιου είδους live (αλλά αφού κάνει για τον Toni Sfino μπορεί και να το αδικώ). Την αρχή έκανε η Nalyssa Green, ένα λίγο αταίριαστο support, που προσπάθησε πάντως να ζεστάνει τον κόσμο με κομμάτια από τον πρόσφατο δίσκο της, "The Seed", και την ταξιδιάρικη ποπ της. Οι The Twilight Sad δύσκολα θα άφηναν κάποιο φίλο της shoegaze, indie rock ή post-punk σκηνής παραπονεμένο, ενώ επιβεβαίωσαν την φήμη τους για τα πολύ δυνατά live. Μάλιστα ο frontman της μπάντας, James Graham, σε σημεία χανόταν εντελώς, ενώ σε άλλα έδειχνε να το απολαμβάνει περισσότερο και από το κοινό. Highlights της βραδιάς για μένα, ήταν  το πολύ έντονο "I Became Α Prostitute", τα καινούρια κομμάτια "Alphabet" και "Dead City", αλλά και η ειλικρινή έκπληξή του Graham για τον κόσμο που ήρθε να τους παρακολουθήσει (σε ένα όχι και τόσο μεγάλο χώρο). Το σετ των The Twilight Sad  δεν βασίστηκε στον πρόσφατο δίσκο αλλά ήταν μοιρασμένο και στις τρεις δουλειές τους. Εντύπωση μου έκανε επίσης, που δεν έπαιξαν το "Another Bed", από το τελευταίο τους άλμπουμ (διαβάστε το album review του "No One Can Ever Know" εδώ), ίσως το πιο ραδιοφωνικό κομμάτι που έχουν γράψει. Αυτό όμως που δεν μπορώ να χωνέψω (και δεν μιλάω αποκλειστικά για την συγκεκριμένη συναυλία μόνο), είναι η μικρή συναυλιακή διάρκεια. Έτσι και οι Σκοτσέζοι μετά από περίπου μια ώρα, αποχώρησαν κάπως ξαφνικά, αφήνοντας το κοινό για αρκετή ώρα να περιμένει μάταια για ένα encore. Το tracklist της συναυλίας:

1. That Summer, at Home I Had Become the Invisible Boy 

2. Don't Move 

3. Dead City 

4. I Became a Prostitute 

5. Alphabet 

6. Cold Days From the Birdhouse 

7. Reflection of the Television 

8. Nil 

9. And She Would Darken the Memory 

10. At the Burnside 

Οι, από το Λονδίνο ορμώμενοι, Cold In Berlin ήταν προγραμματισμένο να εμφανιστούν στις 15 και 16 Φεβρουαρίου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη αντίστοιχα, στα πλαίσια της προώθησης του περσινού, πλέον, δίσκου τους "And Yet". Σύμφωνα με την εταιρία οι εμφανίσεις της μπάντας πρόκειται να πραγματοποιηθούν μελλοντικά, χωρίς να υπάρχουν περισσότερες πληροφορίες. Αυτή πάντως είναι η δεύτερη αλλαγή των επικείμενων live του συγκροτήματος, μιας και αρχικά ήταν να γίνουν τον Δεκέμβριο. Ελπίζω τελικά να πραγματοποιηθούν τα συγκεκριμένα live, μιας και πρόκειται για μια συναρπαστική νέα μπάντα. Πιο αναλυτικά για τους Cold In Berlin, είχα αναφερθεί εδώ.

Σε μια μουσική συγκυρία όπου η πεσιμιστική στατικότητα των Velvet Underground συνάντησε την γοτθική δραματικότητα του spaghetti western τοπίου των Wall of Voodoo, το σεξτέτο των Tales of Murder and Dust εφηύρε την δική του εκδοχή πάνω στην κιθαριστική psych-pop μελαγχολία.

Ήδη η πρώτη μεγάλη κυκλοφορία για το 2013 είναι γεγονός, με τον δίσκο των My Bloody Valentine να είναι διαθέσιμος εδώ και λίγες μέρες. Ο διάδοχος του "Loveless" ήταν ένας από τους πιο πολυαναμενόμενους δίσκους τα τελευταία είκοσι χρόνια, τον οποίο πλέον μπορείτε να ακούσετε εδώ. Περιττό πιστεύω να αναφέρω την επιστροφή του David Bowie, η οποία είναι προγραμματισμένη για τις 12 Μαρτίου. Σε λίγες μέρες όμως, και πιο συγκεκριμένα στις 18 Φεβρουαρίου, θα είναι διαθέσιμο και το νέο άλμπουμ των Nick Cave and the Bad Seeds, με τίτλο "Push The Sky Away", στο οποίο δεν συμμετέχει για πρώτη φορά το ιδρυτικό μέλος Mick Harvey, ενώ μπορείτε να δείτε το trailer του παρακάτω:

Οι New Order παρουσίασαν επιτέλους τον Ιανουάριο τα ακυκλοφόρητα κομμάτια του "Waiting for the Siren's Call", ενώ στις 8 Απριλίου θα έχουμε στα χέρια μας και την νέα δουλειά των ιστορικών new wavers OMD με τίτλο "English Electric", από την οποία μπορείτε να πάρετε μια γεύση εδώ. Η έκτη Μαϊου είναι η ημερομηνία που όρισαν οι Primal Scream για το νέο άλμπουμ τους, "More Light", με τον Debbie Googe των My Bloody Valentine να αποτελεί τον αντικαταστάτη του Mani. Δηλώσεις των μελών των Arctic Monkeys αφήνουν να εννοηθεί, ότι μπορεί να έχουμε τον πέμπτο τους δίσκο μέσα στον χρόνο, αλλά περισσότερες επιβεβαιωμένες πληροφορίες δεν υπάρχουν ακόμα, πέρα από ένα tweet της μητέρας(!) του ντράμερ της μπάντας, Matt Helders. The Horrors και Editors θα έχουν έτοιμο μέσα στο 2013 τον τέταρτο δίσκο τους, με τους δεύτερους να έχουν παρουσιάσει αρκετά νέα κομμάτια σε ζωντανές εμφανίσεις τους, με καλύτερη στιγμή ως τώρα το "The Sting":

Από την άλλη όχθη του Ατλαντικού, φέτος επιστρέφουν οι Pearl Jam, τρία χρόνια μετά το "Backspacer" και οι ίδιοι δηλώνουν ότι έχουν μεγαλύτερη διάθεση για πειραματισμό για το δέκατο άλμπουμ τους. Παρόλο που βρίσκονται στα μισά της διαδικασίας, το συγκρότημα επιθυμεί μέχρι την άνοιξη να έχει ολοκληρωθεί ο δίσκος. Αλλά και άλλη μια μεγάλη μπάντα από το Σιάτλ, οι Alice In Chains, ετοιμάζουν νέα δουλειά, με την θέση του αδικοχαμένου Layne Staley στα φωνητικά, να έχει πάρει ο William DuVall. Το πρώτο single, με τίτλο "Hollow" είναι ήδη διαθέσιμο, αλλά κρατάω μικρό καλάθι:

Μεγάλες προσδοκίες έχει δημιουργήσει ο νέος δίσκος των Queens Of The Stone Age μετά την επιστροφή του Nick Oliveri, του Dave Grohl (είχαν ξανασυνεργαστεί στο καταπληκτικό "Songs Of The Deaf"), αλλά και με τις συμμετοχές των Trent Reznor και Jake Shears (Scissor Sisters). Όμως και η άλλη μπάντα του Oliveri, πρώην Kyuss Lives! και νυν Vista Chino, σταμάτησε προσωρινά να παίζει διασκευές των Kyuss και θα κυκλοφορήσει νέο υλικό. Από την άλλη ο Trent Reznor θα παρουσιάσει στις 5 Μαρτίου την πρώτη δουλειά των How To Destroy Angels, με το single "How long?" να ακούγεται από τις 31 Ιανουαρίου:

Φέτος επίσης περιμένουμε και τις νέες δουλειές των The Black Keys και Arcade Fire, μετά τα πολύ επιτυχημένα "El Camino" και "The Suburbs" αντίστοιχα, ενώ περιμένω να δω αν οι Yeah Yeah Yeahs θα μας εκπλήξουν πάλι με το νέο δίσκο, όπως έκαναν με το "It's Blitz" το 2009, αλλά και αν το "Comedown Machine" των The Strokes θα είναι καλύτερο από το "Angles". Οι Black Rebel Motorcycle Club μπορεί να έχουν έξι δισκογραφικές δουλειές, αλλά κακό άλμπουμ δεν έχουν κυκλοφορήσει, και αυτό με κάνει να ανυπομονώ για την έβδομη προσπάθεια των Καλιφορνέζων. Αν κυκλοφορήσουν νέο δίσκο και οι Tool, τότε θα είναι σίγουρα μια ιδανική χρονιά από θέμα δισκογραφικών επιστροφών.

Από τα τέλη του 2010 –όταν δύο πρώην μέλη των Flakes, μετά από βλάβη στους ενισχυτές τους, έχασαν το καθαρό κανάλι και βρήκαν τον ντράμερ τους- οι Keyser Sőze αποδεικνύουν ότι η απλή σύνθεση: κιθάρα-μπάσο-ντραμς,  αποτελεί την ιδανική βάση για τη δημιουργία ενός οικείου, αλλά και ταυτόχρονα δικού τους ξεχωριστού alternative rock ήχου. 

Πέρσι ήταν οι δίσκοι των John Maus, She Wants Revenge και Peter Murphy που πραγματικά έλιωσα και σημάδεψαν το 2011 για μένα, ενώ το 2010 αυτοί των Interpol, O. Children, αλλά και το ντεμπούτο των The Soft Moon. Δυο χρόνια μετά πάλι ο δίσκος των The Soft Moon έρχεται σε μια χρονιά, που μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούσα ότι παρόλο που είχε αρκετούς καλούς δίσκους, δεν υπήρξε κάποιος τόσο ξεχωριστός. Η αλήθεια είναι, ότι στα τέλη Νοεμβρίου δεν πίστευα να "γυρίσει" η κατάσταση, ούτε να υπάρξει κάποια αλλαγή στην λίστα με τα καλύτερα του 2012 που παρουσίασα στη blogovision, αλλά και στο Sonik #82, όμως μετά από δυο μήνες στο repeat στην επιλογή play all (αλλά και λόγω καθυστερημένης αρχικής ακρόασης), μόνο επιπόλαιη δεν μου φαίνεται πλέον η επιλογή του "Zeros".

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2012:

1. The Soft Moon - Zeros : Από το ντεμπούτο τους το 2010 και το "Zeros", μεσολάβησε πέρσι το "Total Decay", το καλύτερο ΕΡ εκείνης της χρονιάς. Στον πρώτο δίσκο σε κολλάει η ηχητική επίθεση, αλλά εδώ ο Vasquez επικεντρώνεται στα κομμάτια. Και αποδεικνύεται ότι τα καταφέρνει ιδιαιτέρως καλά, μιας και κανένα κομμάτι του άλμπουμ δεν υπολείπεται, με το post-punkικό "Insides" να οδηγεί, και τα "Machines", "Die Life", "Want" και φυσικά το εφιαλτικό ομώνυμο να ακολουθούν. Διαβάστε ολόκληρο το album review του "Zeros" εδώ. 

3. Light Asylum - Light Asylum : Ένας electro-goth δίσκος, με μεγάλο ατού τις απίστευτες φωνητικές επιδόσεις της Shannon Funchess, και κομματάρες όπως τα "Heart Of Dust", "IPC", "Angel Tongue" και "Shallow Tears". Σίγουρα πρόκειται για ένα δυναμικό, σε στιγμές χορευτικό άλμπουμ, που πατάει γερά στα dark 80s, αλλά παρουσιάζει παράλληλα, μεγάλο ενδιαφέρον και στιχουργικά.

5. Trust - TRST : Πέρυσι η Maya Postepski συμμετείχε σε έναν από τους καλύτερους δίσκους του 2011, το "Feel It Break" των Austra, και φέτος το ξαναπραγματοποιεί παρέα με τον Robert Alfons και το ντεμπούτο των Trust. Σκοτεινές μελωδίες, νεορομαντικές ατμόσφαιρες, πάντα με ηλεκτρονική διάθεση και ήχο πολύ κοντά σε αυτόν των Austra, αν και σαφώς πιο χορευτικός. Διαβάστε πιο αναλυτικά την άποψή μου για το άλμπουμ των Trust εδώ.

7. Holograms - Holograms : Μετά από την περσινή ηχητική επίθεση των Iceage, το ομώνυμο άλμπουμ των επίσης Σουηδών Holograms λειτουργεί σαν χρονοκάψουλα πίσω στα 80s και την post-punk σκηνή. Τα στοιχεία από μπάντες όπως οι Buzzcocks, οι Joy Division ή άλλα γκρουπ της Factory Records είναι εμφανή, παρουσιάζονται όμως με μια αρκετά φρέσκια οπτική. Η αλήθεια είναι ότι από αυτόν τον δίσκο και πάνω, όλα τα άλμπουμ θα μπορούσαν να βρίσκονται σε οποιαδήποτε θέση και η κατάταξή μου βασίστηκε σε λεπτομέρειες.

8. The Twilight Sad - No One Can Ever Know : Οι The Twilight Sad υιοθετούν μια πιο ηλεκτρονική στάση για το τρίτο τους δίσκο, πιο κοντά σε αυτή των Editors του τελευταίου άλμπουμ, και θεωρώ ότι μας προσφέρουν την καλύτερη δουλειά τους ως τώρα. Οπότε με ιδιαίτερη χαρά άκουσα το νέο της ανακοίνωσης της συναυλίας τους στα μέρη μας. Διαβάστε το album review του "No One Can Ever Know" εδώ.

9. DIIV- Oshin : Ο δίσκος των DIIV είναι άλλη μια αξιόλογη κυκλοφορία που μας έρχεται από την Captured Tracks φέτος. Η μπάντα από το Brooklyn ενσωματώνει στον ήχο της, στοιχεία από το shoegaze ήχο των 90s και από τον wave των 80s, δημιουργώντας κάποια από τα πιο όμορφα κομμάτια που άκουσα μέσα στη χρονιά, όπως τα singles "Doused" και "How Long Have You Known".

10. Paul Banks - Banks : Δεύτερος προσωπικός δίσκος για τον Paul Banks, και ότι δεν κατάφερε με το "Julian Plenti…Is Skyscraper" του 2009, να ξεφύγει δηλαδή από την σκιά των Interpol, το πετυχαίνει με το "Banks". Σε ένα γεμάτο άλμπουμ ο Banks προσπαθεί να διαφοροποιηθεί από τον ήχο που τον έχουμε γνωρίσει, και ως ένα σημείο τα καταφέρνει, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζουν ακόμα και τα instrumental κομμάτια του. 

Μπορεί το τελευταίο άλμπουμ του Peter Murphy, "Ninth", να κυκλοφόρησε το 2011, αλλά ο τραγουδιστής των Bauhaus ακόμα κυκλοφορεί νέα βίντεο για τον συγκεκριμένο δίσκο. Έτσι μετά τα "I Spit Roses", "The Prince & Old Lady Shade" και "Seesaw Sway", σειρά είχε το "Velocity Bird" το οποίο μπορείτε να παρακολουθήσετε στη συνέχεια.