To ντεμπούτο των Light Asylum δεν αποτελεί μόνο ένα από τα καλύτερα άλμπουμ του 2012 και της δεκαετίας, αλλά και ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στον βαλτωμένο dark electro χώρο. Το "Light Asylum" βασίζεται σε εθιστικές μελωδίες αλλά κυρίως στα μοναδικά φωνητικά της Shannon Funchess. Ένα χρόνο μετά τη κυκλοφορία του ήρθαν και στην Ελλάδα για να αποδείξουν ότι ακούγονται ακόμα καλύτερα ζωντανά. Επτά χρόνια μετά παραμένουν μέσα στα πράγματα μόνο και μόνο με αυτό το εκπληκτικό άλμπουμ.

Ακούστε: "Heart of Dust", "IPC"

No.20 2010s: 65daysofstatic - We Were Exploding Anyway (Hassle Records)

Το 2012 οι Light Asylum είχαν κυκλοφορήσει το φανταστικό ομώνυμο ντεμπούτο τους, το οποίο βρέθηκε μέσα στα τρία κορυφαία μου άλμπουμ της χρονιάς εκείνης. Μάλιστα το 2013 έκαναν μια στάση και στην Αθήνα, για μια καταπληκτική εμφάνιση στο Death Disco. Αυτό το Σάββατο 22 Ιουνίου, το δίδυμο επιστρέφει στον ίδιο χώρο για άλλο ένα από τα ξεσηκωτικά live τους. 

Το 2013 μπορεί σίγουρα να χαρακτηριστεί ως η χρονιά των μεγάλων δισκογραφικών επιστροφών, με ονόματα όπως ο David Bowie και οι My Bloody Valentine να κυκλοφορούν δουλειές μετά από πολλά χρόνια αναμονής, αλλά και πολλά βαριά χαρτιά της μουσικής βιομηχανίας όπως οι Arcade Fire, Queens Of The Stone Age, Alice In Chains και οι Arctic Monkeys να παρουσιάζουν τους νέους τους δίσκους. Επίσης, μετά την αναβίωση του garage, post-punk, new wave, shoegaze, dream pop και δεν ξέρω τι άλλο, πέρσι ήταν η χρονιά που η ψυχεδέλεια είχε την τιμητική της (αν και έχει αρχίσει αρκετά νωρίτερα). Παρόλο που δεν είμαι πολύ φίλος του είδους, άκουσα κάποιες αξιόλογες προσπάθειες, αλλά παραλίγο να ξεχάσω τι εστί ψυχεδελικό rock μιας και οτιδήποτε λίγο πιο "φευγάτο" ή που δεν κόλλαγε ακριβώς κάτω από ένα χαρακτηρισμό, αποκτούσε και μια psych ταμπέλα. Οι δέκα κορυφαίες δουλειές που άκουσα μέσα στο 2013 είναι:

No.10 Beastmilk - Climax (Svart Records): Κάπως έτσι θα ακούγονταν οι Iceage αν διασκεύαζαν The Cramps, δανειζόμενοι στοιχεία από Type O Negative. Και με φωνητικά κάπου ανάμεσα σε Eldritch και Danzig, το ντεμπούτο των Beastmilk από την Svart Records προσφέρει κάποια από τα πιο απολαυστικά δισκογραφικά 40άλεπτα της χρονιάς.

Ακούστε: "Love in a Cold World", "Genocidal Crush"

No.09 Franz Ferdinand - Right Thoughts, Right Words, Right Action (Domino Records): Λίγοι ξέρουν να γράφουν τόσο αξιόλογους pop δίσκους όπως οι Σκωτσέζοι, και με το "Right Thoughts, Right Words, Right Action" το αποδεικνύουν περίτρανα. Διαβάστε την άποψή μου για τον φετινό δίσκο των Franz Ferdinand εδώ.

Ακούστε: "Treason! Animals", "Evil Eye"

No.08 Arcade Fire - Reflektor (Merge Records): Μπορεί κάποιοι να απογοητεύτηκαν από την τελευταία δισκογραφική προσπάθεια των Arcade Fire μιας και δεν κατάφερε να προκαλέσει τον ίδιο ενθουσιασμό με προηγούμενες δουλειές τους, αλλά το "Reflektor" (album review), με τις όποιες αδυναμίες του, είναι ένας πολύ καλός δίσκος.

Ακούστε: "Joan Of Arc", "Reflektor"

No.07 The National - Trouble Will Find Me (4AD): Μπορεί η συνταγή να είναι γνωστή και δοκιμασμένη, αλλά αυτό δεν μειώνει άλλο ένα εξαιρετικό δισκογραφικό αποτέλεσμα από τους The National με το "Trouble Will Find Me" να συνεχίζει μια σειρά, κλασσικών πλέον στο είδος, άλμπουμ. Μπορείτε να διαβάσετε το album review εδώ.

Ακούστε: "Graceless", "Sea of Love"

No.06 Nick Cave & The Bad Seeds - Push The Sky Away (Bad Seed Ltd): Το "Push The Sky Away" είναι ίσως ο,τι καλύτερο έχει κυκλοφορήσει ο Αυστραλός, τουλάχιστον εδώ και μια δεκαετία ακολουθώντας μια πιο less is more λογική, ενώ η φυγή του Mick Harvey φαίνεται να μην έχει επηρεάσει το σχήμα. Διαβάστε περισσότερα...

Ακούστε: "Jubilee Street", "Mermaids" 

No.05 Savages - Silence Yourself (Matador): Οι Savages είναι από τις λίγες μπάντες που με το ντεμπούτο τους δικαιολόγησαν πλήρως τον θόρυβο γύρω από το όνομα τους πριν από αυτό. Δεν είναι η 80s post-punk νοσταλγία, ούτε τα κομμάτια που το κάνουν να ξεχωρίζει, αλλά η απίστευτη ενέργεια που βγάζει το "Silence Yourself" (album review) από το πρώτο μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. 

Ακούστε: "She Will", "Shut Up"

No.04 Weekend - Jinx (Slumberland Records): Δεν αποδείχτηκε και πολύ δύσκολος, ο δεύτερος δίσκος για τους Weekend, μιας και το "Jinx" (album review) παρέχει μεγαλύτερη ποικιλία αλλά και αποτελεί μια πιο ολοκληρωμένη μουσική πρόταση από το "Sports". Μπορείτε να διαβάσετε για την ζωντανή εμφάνιση των Weekend στην Αθήνα εδώ.

Ακούστε: "Oubliete", "It's Alright"

No.03 Pearl Jam - Lightning Bolt (Monkeywrench Records): Μπορεί το "Lightning Bolt" να αποτελεί το δέκατο άλμπουμ των Pearl Jam, αλλά βγάζει τόση ενέργεια σαν να πρόκειται για δίσκο μιας νέας μπάντας. Disco ή r&b στοιχεία δεν θα βρει κανείς εδώ και σίγουρα δεν σηματοδοτεί καμιά ηχητική αλλαγή, αλλά με τον κορυφαίο frontman των τουλάχιστον τελευταίων 20 χρόνων, το γκρουπ από το Σιάτλ μας χαρίζει άλλο ένα καταπληκτικό δίσκο (δουλειά που αναδείχτηκε ως κορυφαία για το 2013 από ψηφοφορία του blog).

Ακούστε: "Swallowed Whole", "Mind Your Manners"

No.02 White Lies - Big TV (Fiction): Μπορεί οι White Lies να θεωρούνται άλλο ένα 80s νοσταλγικό σχήμα, αλλά έχουν καθαρά αναγνωρίσιμο ήχο και ένα μοναδικό τρόπο να ενσωματώνουν στην μουσική τους γνώριμους ήχους του παρελθόντος. Με τον τρίτο τους δίσκο πλησιάζουν, όσο σχεδόν κανείς άλλος φέτος, σε μια τέλεια ποπ δουλειά. Διαβάστε την γνώμη μου για το "Big TV" εδώ αλλά για την πρόσφατη ζωντανή εμφάνισή τους στο Λονδίνο εδώ.

Ακούστε: "First Time Caller", "Mother Tongue"

No.01 Woodkid - The Golden Age (Green United Music): Ο Γάλλος Yoann Lemoine, ή αλλιώς Woodkid, σκηνοθετεί ένα ανεπανάληπτο μουσικό ταξίδι κινηματογραφικών διαστάσεων. Με επιρροές από συνθέτες scores όπως ο Clint Mansell, απευθυνόμενος όμως σε ποπ ακροατήρια, ντύνει ηχητικά ιδανικά κόσμους σαν αυτούς που θα ταίριαζαν στους αντίστοιχους ενός Neil Gaiman. 

Ακούστε: "The Golden Age", "Run Boy Run"

Διεθνή Άλμπουμ No.11 -20

Διεθνή Άλμπουμ No.21 -30

Διεθνή Άλμπουμ No.31- 40

Τα 10 καλύτερα ελληνικά άλμπουμ

Πέρα όμως από τα πολύ αξιόλογα άλμπουμ ξεχώρισα και αρκετές ενδιαφέρουσες μίνι κυκλοφορίες. Για παράδειγμα αν οι Cold Cave είχαν παρουσιάσει όλα τα περσινά EPs/ singles σε μια ολοκληρωμένη δουλειά, σίγουρα αυτή θα ήταν μέσα στις καλύτερες μου, για την περσινή χρονιά. Τα 10 κορυφαία EPs που άκουσα μέσα στο 2013 είναι: 

No.10 A Place to Bury Strangers - Strange Moon (Dead Oceans)

No.09 No Joy - Pastel and Pass Out (Mexican Summer)

No.08 Wild Nothing - Empty Estate (Captured Tracks)

No.07 Parquet Courts - Tally All the Things That You Broke (What’s Your Rupture?)

No.06 Dream Affair - From Now On (Hand Drawn Dracula)

No.05 Merchandise – Totale Nite (Night People)

No.04 Terminal Gods - Machine Beat Messiah  

No.03 Frank (Just Frank) - Freres D'Armes (Hidden Treasure Music)

No.02 Death Of Lovers - Buried Under A World Of Roses (Deathwish Inc.)

No.01 Cold Cave ‎– Oceans With No End (Deathwish Inc.)

Τα 20 καλύτερα κομμάτια του 2013

Οι 5 καλύτερες συναυλίες που παρακολούθησα μέσα στη χρονιά είναι:

No.05 Weekend - Six D.o.g.s, 29.11.13 (live review)

No.04 Pet Shop Boys - Πλατεία Νερού, 16.07.13 (live review)

No.03 Swans - Fuzz Club, 17.05.13 (live review)

No.02 Light Asylum - DeathDisco, 26.05.13 (live review)

No.01 The Soft Moon - Gagarin205, 05.04.13 (live review)

Οι 10 δίσκοι που με απογοήτευσαν περισσότερο μέσα το 2013 είναι: 

No.10 Editors - The Weight Of Your Love (PIAS): Μεγάλη υπόθεση τελικά η φυγή του Chris Urbanowicz...(album review)

No.09 Empire of The Sun - Ice on the Dune (Capitol): Αν και υπάρχουν όλα τα εντυπωσιακά ηχητικά στοιχεία του ντεμπούτου τους, λείπουν τα καλά κομμάτια.

No.08 The Strokes - Comedown Machine (RCA): Προσπαθούν να κάνουν κάτι διαφορετικό, αλλά δεν τους βγαίνει

No.07 The Fratellis - We Need Medicine (BMG): Μάλλον όποιος ακούσει τον δίσκο θα χρειαστεί φάρμακα

No.06 The Pigeon Detectives - We Met At Sea (Cooking Vinyl): Με διαφορά η χειρότερη κυκλοφορία τους

No.05 Johnny Borrell - Borrell 1 (Universal): O Borrell συνεχίζει την καθοδική πορεία των Razorlight 

No.04 Tribes - Wish To Scream (Island): Άλλη μια μεγάλη βρετανική ελπίδα που απογοητεύει

No.03 Cansei de Ser Sexy – Planta (SQE): Απλά ανέμπνευστο και ξεπερασμένο

No.02 The Airborne Toxic Event - Such Hot Blood (Island): Γνώριμοι της λίστας που χειροτερεύουν με κάθε τους προσπάθεια

No.01 Placebo - Loud Like Love (Universal): Οι Placebo αποτέλεσαν ένα από τα κολλήματα μου προς τα τέλη των 90s, με μια ιδιαίτερα αξιοπρεπή πορεία μέχρι και το "Meds" του 2006, αλλά με άλμπουμ σαν αυτό (με κομμάτια όπως το "Too Many Friends") και το "Battle for the Sun" του 2009 την έχουν καπαρωμένη τη συγκεκριμένη θέση στη λίστα μου

Δεν είναι η Captured Tracks η μοναδική Νεοϋορκέζικη δισκογραφική εταιρία που συμπλήρωσε φέτος πέντε χρόνια ζωής, αλλά και η Mexican Summer. Μάλιστα το γιόρτασε με παρόμοιο τρόπο με την εταιρία του Mike Sniper, διοργανώνοντας δηλαδή ένα διήμερο φεστιβάλ με την συμμετοχή ονομάτων όπως οι Spiritualized, Ariel Pink, The Fresh & Onlys και πολλών ακόμα. Ανάμεσα στις πολλές αξιόλογες κυκλοφορίες της, θεωρώ κορυφαία αυτή των Light Asylum και του περσινού electro-goth ομώνυμου ντεμπούτο τους (συγκρότημα που είδαμε και ζωντανά φέτος τον Μάιο στην Αθήνα). Από την Mexican Summer, που ξεκίνησε σαν ένα παράπλευρο project από την Kemado Records πριν την ξεπεράσει σε αναγνωρισιμότητα και πωλήσεις, έχουν κυκλοφορήσει δουλειές συγκροτήματα όπως οι Haunted Graffiti του Ariel Pink, Washed Out, Oneohtrix Point Never, ο Kurt Vile και ο Tim Hecker ενώ αποτέλεσε και στέγη των πρώτων singles από γκρουπ όπως οι Weekend (που θα δούμε σε λίγες μέρες στην χώρα μας), οι Cold Showers και οι Young Prisms. Κάποια από τα πιο δυνατά και σταθερά χαρτιά της εταιρίας αποτελούν οι shoegazers No Joy, το surf pop συγκρότημα των Best Coast, το Νεοζηλανδέζικο σχήμα των Tamaryn, οι synth/ chillwavers Part Time και πιο πρόσφατα οι indie rock μπάντες των The Fresh & Onlys και The Soft Pack. Επίσης το "Lucifer" των psych Peaking Lights συμπεριλήφθηκε σε αρκετές λίστες με τα καλύτερα άλμπουμ της περσινής χρονιάς. Φέτος έχουν ξεχωρίσει οι δουλειές των No Joy, Autre Ne Veut, του Connan Mockasin αλλά και η συνεργασία του Ariel Pink με τον Jorge Elbrecht.

Η είδηση για την συναυλία των Light Asylum αποτελεί ίσως το αποκορύφωμα μιας περιόδου μερικών μηνών που μας επισκέφτηκαν μπάντες των οποίων τα άλμπουμ ξεχώρισαν από την περσινό δισκογραφικό σύνολο (The Soft Moon, Paul Banks, Swans, Twilight Sad, A Place To Bury Strangers, O. Children, I Like Trains...). Πριν εμφανιστεί το δίδυμο από το Μπρούκλιν, προηγήθηκε αυτή των Bella Fuzz. Οι κοπέλες, που στηρίζονται στο τρίπτυχο φωνή-κιθάρα-προηχογραφημένα beats τα οποία κυμαίνονταν από χορευτικά σε πιο "βρώμικα", μας παρουσίασαν την feelgood εκδοχή της pop τους, με πολύ ενέργεια και party διάθεση και με την οποία δύσκολα κανείς δεν θα περάσει καλά σε κάποιο μπαράκι. Φυσικά η διασκευή τους στο "Like A Prayer" της  Madonna δεν πρόσφερε κάτι διαφορετικό, και προσωπικά την βρήκα μια ατυχή επιλογή. 

Οι Light Asylum (και αφού μάλλον είχαν περάσει μια βόλτα από την Ακρόπολη όπως φαίνεται και από την φωτογραφία που ανέβασαν στην facebook ιστοσελίδα τους) εμφανίστηκαν στην σκηνή του DeathDisco, το οποίο είχε σχεδόν γεμίσει μέχρι εκείνη τη στιγμή, λίγο πριν τις έντεκα με το "Hour Fortress", και συνέχισαν παίζοντας με την σειρά τα τέσσερα πρώτα κομμάτια του ομώνυμου ντεμπούτο τους. Αν ακούγοντας τον δίσκο τους για πρώτη φορά αυτό που ξεχωρίζει είναι τα απίστευτα φωνητικά της Shannon Funchess, ζωντανά αναδεικνύονται ακόμα περισσότερο. Αυτή η φωνή, αυτή η φωνή... Σκηνικά θεωρώ ότι ακόμα και αν κάποιος αλυσόδενε την Funchess, πάλι θα έβγαζε περισσότερη ενέργεια από τους περισσότερους σύγχρονους frontmen/ frontwomen. Πριν κοπάσει ο θόρυβος του "Heart Of Dust", μας "χτύπησαν" με το "Dark Allies" και τον ανάλογο χαμό να ακολουθεί, αφού παραμένει το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι τους (προέρχεται από το ΕΡ του 2010 "In Tension"). Ο κόσμος όμως ανταποκρίθηκε καθ' όλη τη διάρκεια του live, μιας και φάνηκε ότι ήξερε πού καλά γιατί ήρθε. Η πρώτη ήρεμη στιγμή της συναυλίας ήρθε με το "Sins Of The Flesh", ενώ ακολούθησε άλλο ένα τραγούδι του "In Tension", το "Skull Fuct". Μετά τα "At Will" και "Knights and Week Ends", έκλεισαν ιδανικά, και χωρίς encore, το σχεδόν ωριαίο σετ τους με τα "End of Days" και "A Certain Person". Όπως μου εκμυστηρεύτηκε ο Bruno Coviello Jr. μετά το live, επιθυμία της μπάντας είναι να κυκλοφορήσει ένα νεό ΕΡ στις αρχές της επόμενης χρονιάς, οπότε φαντάζομαι ότι θα μας απασχολήσουν αρκετά και στο μέλλον. Οι Light Asylum μας έδωσαν μια από τις ιδιαίτερες συναυλιακές ώρες, προσωπικά η καλύτερη μετά από αυτή των The Soft Moon, με μια ένταση που σπάνια συναντάς σε συναυλίες ηλεκτρονικής μουσικής.

Setlist:

1. Hour Fortress 

2. Pope Will Roll 

3. IPC 

4. Heart of Dust 

5. Dark Allies 

6. Sins of the Flesh 

7. Skull Fuct 

8. At Will 

9. Knights and Week Ends 

10. End of Days 

11. A Certain Person 

Οι Light Asylum θα εμφανιστούν στην σκηνή του DeathDisco στις 26 Μαΐου για να παρουσιάσουν κομμάτια από το ομώνυμο περσινό ντεμπούτο τους, και έναν από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς για μένα,  αλλά και από προηγούμενο ΕΡ τους με τίτλο "In Tension". Δυο μέρες νωρίτερα οι The KVB φέρνουν το shoegaz-ικό post-punk τους στην ίδια σκηνή. Διαβάστε περισσότερα:

Το δίδυμο των Light Asylum αφού τράβηξε την προσοχή του μουσικού τύπου με το ΕΡ "In Tension" το 2011, κυκλοφόρησε πέρσι τον πρώτο του ομώνυμο δίσκο, που για μένα αποτέλεσε το καλύτερο ντεμπούτο και μια από τις αξιόλογες κυκλοφορίες για το 2012. Στις 26 Μαΐου 2013 θα βρεθούν στη σκηνή του Death Disco, για μια μοναδική συναυλία, για την οποία όμως δεν έχουμε ακόμα περισσότερες πληροφορίες. Οι Light Asylum, μετά τους The Soft Moon οι οποίοι θα βρίσκονται στο Gagarin την Παρασκευή, είναι ακόμα μια μπάντα που επισκέπτεται τη χώρα μας μέσα σε λίγους μήνες, και μαζί με τους A Place To Bury Strangers, O. Children, The Twilight Sad και Paul Banks ανήκουν στη λίστα με τις κορυφαίες δέκα δισκογραφικές δουλειές που ξεχώρισα από την περσινή χρονιά.

Πέρσι ήταν οι δίσκοι των John Maus, She Wants Revenge και Peter Murphy που πραγματικά έλιωσα και σημάδεψαν το 2011 για μένα, ενώ το 2010 αυτοί των Interpol, O. Children, αλλά και το ντεμπούτο των The Soft Moon. Δυο χρόνια μετά πάλι ο δίσκος των The Soft Moon έρχεται σε μια χρονιά, που μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούσα ότι παρόλο που είχε αρκετούς καλούς δίσκους, δεν υπήρξε κάποιος τόσο ξεχωριστός. Η αλήθεια είναι, ότι στα τέλη Νοεμβρίου δεν πίστευα να "γυρίσει" η κατάσταση, ούτε να υπάρξει κάποια αλλαγή στην λίστα με τα καλύτερα του 2012 που παρουσίασα στη blogovision, αλλά και στο Sonik #82, όμως μετά από δυο μήνες στο repeat στην επιλογή play all (αλλά και λόγω καθυστερημένης αρχικής ακρόασης), μόνο επιπόλαιη δεν μου φαίνεται πλέον η επιλογή του "Zeros".

Τα καλύτερα άλμπουμ του 2012:

1. The Soft Moon - Zeros : Από το ντεμπούτο τους το 2010 και το "Zeros", μεσολάβησε πέρσι το "Total Decay", το καλύτερο ΕΡ εκείνης της χρονιάς. Στον πρώτο δίσκο σε κολλάει η ηχητική επίθεση, αλλά εδώ ο Vasquez επικεντρώνεται στα κομμάτια. Και αποδεικνύεται ότι τα καταφέρνει ιδιαιτέρως καλά, μιας και κανένα κομμάτι του άλμπουμ δεν υπολείπεται, με το post-punkικό "Insides" να οδηγεί, και τα "Machines", "Die Life", "Want" και φυσικά το εφιαλτικό ομώνυμο να ακολουθούν. Διαβάστε ολόκληρο το album review του "Zeros" εδώ. 

3. Light Asylum - Light Asylum : Ένας electro-goth δίσκος, με μεγάλο ατού τις απίστευτες φωνητικές επιδόσεις της Shannon Funchess, και κομματάρες όπως τα "Heart Of Dust", "IPC", "Angel Tongue" και "Shallow Tears". Σίγουρα πρόκειται για ένα δυναμικό, σε στιγμές χορευτικό άλμπουμ, που πατάει γερά στα dark 80s, αλλά παρουσιάζει παράλληλα, μεγάλο ενδιαφέρον και στιχουργικά.

5. Trust - TRST : Πέρυσι η Maya Postepski συμμετείχε σε έναν από τους καλύτερους δίσκους του 2011, το "Feel It Break" των Austra, και φέτος το ξαναπραγματοποιεί παρέα με τον Robert Alfons και το ντεμπούτο των Trust. Σκοτεινές μελωδίες, νεορομαντικές ατμόσφαιρες, πάντα με ηλεκτρονική διάθεση και ήχο πολύ κοντά σε αυτόν των Austra, αν και σαφώς πιο χορευτικός. Διαβάστε πιο αναλυτικά την άποψή μου για το άλμπουμ των Trust εδώ.

7. Holograms - Holograms : Μετά από την περσινή ηχητική επίθεση των Iceage, το ομώνυμο άλμπουμ των επίσης Σουηδών Holograms λειτουργεί σαν χρονοκάψουλα πίσω στα 80s και την post-punk σκηνή. Τα στοιχεία από μπάντες όπως οι Buzzcocks, οι Joy Division ή άλλα γκρουπ της Factory Records είναι εμφανή, παρουσιάζονται όμως με μια αρκετά φρέσκια οπτική. Η αλήθεια είναι ότι από αυτόν τον δίσκο και πάνω, όλα τα άλμπουμ θα μπορούσαν να βρίσκονται σε οποιαδήποτε θέση και η κατάταξή μου βασίστηκε σε λεπτομέρειες.

8. The Twilight Sad - No One Can Ever Know : Οι The Twilight Sad υιοθετούν μια πιο ηλεκτρονική στάση για το τρίτο τους δίσκο, πιο κοντά σε αυτή των Editors του τελευταίου άλμπουμ, και θεωρώ ότι μας προσφέρουν την καλύτερη δουλειά τους ως τώρα. Οπότε με ιδιαίτερη χαρά άκουσα το νέο της ανακοίνωσης της συναυλίας τους στα μέρη μας. Διαβάστε το album review του "No One Can Ever Know" εδώ.

9. DIIV- Oshin : Ο δίσκος των DIIV είναι άλλη μια αξιόλογη κυκλοφορία που μας έρχεται από την Captured Tracks φέτος. Η μπάντα από το Brooklyn ενσωματώνει στον ήχο της, στοιχεία από το shoegaze ήχο των 90s και από τον wave των 80s, δημιουργώντας κάποια από τα πιο όμορφα κομμάτια που άκουσα μέσα στη χρονιά, όπως τα singles "Doused" και "How Long Have You Known".

10. Paul Banks - Banks : Δεύτερος προσωπικός δίσκος για τον Paul Banks, και ότι δεν κατάφερε με το "Julian Plenti…Is Skyscraper" του 2009, να ξεφύγει δηλαδή από την σκιά των Interpol, το πετυχαίνει με το "Banks". Σε ένα γεμάτο άλμπουμ ο Banks προσπαθεί να διαφοροποιηθεί από τον ήχο που τον έχουμε γνωρίσει, και ως ένα σημείο τα καταφέρνει, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζουν ακόμα και τα instrumental κομμάτια του.